Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για την Βαλάντω Η Βαλάντω στα 20 της και κάτι χρόνια, τραγουδούσε όλη μέρα και συνέχεια ζητούσε αγκαλιές.

Μόνο αγκαλιές.

Το όνομά της ήταν Βαλεντίνα Τσακίρη.

Ήταν ρομά , φτωχή και έγκλειστη στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού για μικροκλοπές.

Είχε εμφανώς ανάγκη από ψυχιατρική περίθαλψη.

Σε ένα μήνα θα αποφυλακιζόταν Δεν άντεχε στην ιδέα ότι θα μείνει κι άλλο χρόνο στη φυλακή.

Και δεν έμεινε.. Αυτά γράφει το ρεπορτάζ της εφημερίδας efsyn που αναφέρει την αυτοκτονία της Στο ανατρεπτικό της μανιφέστο Are Prisons Obsolete? η Άντζελα Ντέιβις, επιχειρεί να αποδομήσει τη φυλακή ως κάτι «φυσικό» και «αιώνιο». Το κεντρικό της επιχείρημα είναι ότι η φυλακή δεν λύνει τα κοινωνικά προβλήματα, αλλά λειτουργεί ως ένας μηχανισμός που κρύβει τους φτωχούς, τους έγχρωμους και τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους από την κοινή θέα.

Συνδέει τη μαζική φυλάκιση με τον καπιταλισμό και τη συστημική ρατσιστική καταπίεση . Η φυλακή είναι αποθήκη πλεονάζοντος πληθυσμού, καθώς το κράτος μετατρέπει την ίδια τη φτώχεια σε αδίκημα. Η Βαλάντω καταδικάστηκε, εκ των πραγμάτων, σε θάνατο, παρόλο που η θανατική ποινή δεν προβλέπεται στο δικαιικό σύστημα.

Πρόκειται για μια τιμωρητική δικαιοσύνη.

Ενάντια στην κυρίαρχη κουλτούρα τιμωρίας και βίας του φυλακιστικού συστήματος, να ξαναμιλήσουμε για τους φεμινισμούς της κατάργησης.

Οι φεμινισμοί της κατάργησης εστιάζουν στο ποιες συνθήκες προηγήθηκαν της βλάβης: καταπιέσεις όπως ο ρατσισμός, η φτώχεια, η ασθένεια και η αναπηρία είναι μερικοί μόνο από τους κοινωνικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην περιθωριοποίηση ανθρώπων και μετέπειτα στην παραβατικότητα.

Για την Βαλάντω Για τις φυλακές που δεν ξηλώσαμε Για μια άλλη δηκεοσύνη που δεν απαιτήσαμε Για την αγκαλιά που δεν δώσαμε Για το τραγούδι της που δεν ακούσαμε

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους