Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσο προχωράει το I Lead Me, μου γίνεται πιο ξεκάθαρο γιατί ήθελα να δημιουργήσω αυτόν τον χώρο.

Όχι για να δώσω στους ανθρώπους άλλες δέκα συμβουλές, ούτε για να προσθέσω άλλη μία λίστα με πράγματα που «πρέπει» να κάνουν καλύτερα.

Αλλά για να υπάρχει ένας χώρος όπου μπορούμε να σταματάμε λίγο και να κοιτάμε πιο βαθιά: Από ποιο σημείο ζω; Από πού επιλέγω; Από πού μιλάω; Και πόσο από αυτό που γνωρίζω μέσα μου έχει πραγματικά περάσει στη ζωή μου; Το I Lead Me είναι για μένα μια ζωντανή διαδρομή αυτοηγεσίας.

Κάθε μήνας ανοίγει και ένα διαφορετικό κομμάτι αυτής της διαδρομής.

Ξεκινήσαμε με το The Threshold, με το πέρασμα από το όραμα στο έργο, με την άδεια που περιμένουμε, τα σημεία όπου μικραίνουμε, τα πράγματα που ξέρουμε ότι θέλουν να πάρουν μορφή αλλά ακόμη τα κρατάμε πίσω.

Μετά ήρθε το The Inner Compass.

Εκεί κοιτάξαμε κάτι άλλο: πώς ξεχωρίζω τη δική μου κατεύθυνση από τον θόρυβο; Από τα «πρέπει», από τις προσδοκίες, από αυτά που έμαθα ότι θα έπρεπε να θέλω, από τις φωνές που μιλούν τόσο δυνατά, που κάποιες φορές ξεχνάμε να ακούσουμε τη δική μας.

Και τώρα δουλεύουμε το The Living Voice.

Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα πιο ανθρώπινα κομμάτια της διαδρομής.

Γιατί μπορεί να ξέρω τι θέλω, μπορεί να ξέρω τι νιώθω, μπορεί να ξέρω ποια είναι η αξία μου, ποιο είναι το όριό μου, ποια είναι η αλήθεια μου.

Αλλά μετά έρχεται η στιγμή που πρέπει να υπάρξει κι ένας άλλος άνθρωπος απέναντί μου.

Και τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Θα το πω; Θα σωπάσω; Θα το πω με θυμό; Θα προσπαθήσω να το κάνω πιο μικρό για να μη δυσαρεστήσω; Θα ζητήσω; Θα βάλω όριο; Θα μπορέσω να ακούσω και μια διαφορετική αλήθεια χωρίς να χάσω τη δική μου; Αυτό είναι το The Living Voice για μένα.

Όχι «να μιλάμε περισσότερο», αλλά να μπορούμε να μιλάμε πιο αληθινά.

Να βρίσκουμε εκείνον τον χώρο όπου δεν χρειάζεται ούτε να εξαφανιζόμαστε ούτε να επιτιθέμεθα.

Να μπορούμε να λέμε: Αυτό είναι σημαντικό για μένα.

Αυτό χρειάζομαι.

Αυτό μπορώ.

Αυτό δεν μπορώ.

Αυτό θέλω να ζητήσω.

Αυτό θέλω να προστατεύσω.

Αυτό θέλω να υπηρετήσω.

Και ταυτόχρονα να μπορούμε να αφήνουμε χώρο και στον άλλον.

Γιατί όσο περισσότερο δουλεύω με την αυτοηγεσία, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι δεν φαίνεται μόνο στις μεγάλες αποφάσεις.

Φαίνεται στις σχέσεις.

Στις μικρές κουβέντες.

Στο πώς ζητάμε.

Στο πώς λέμε όχι.

Στο πώς ακούμε.

Στο αν μπορούμε να μείνουμε παρόντες όταν ο άλλος δεν μας δίνει την απάντηση που θα θέλαμε.

Γι’ αυτό προσκαλώ τους ανθρώπους στο I Lead Me. Όχι για να γίνουν μια «καλύτερη εκδοχή» του εαυτού τους.

Αλλά για να έρθουν λίγο πιο κοντά σε έναν εαυτό που είναι ήδη εκεί.

Πιο καθαρό.

Πιο παρόντα.

Πιο συνειδητό.

Πιο ικανό να επιλέγει.

Πιο ικανό να στέκεται.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η αυτοηγεσία: να μπορώ να παραμένω σε σχέση με εμένα, ενώ βρίσκομαι σε σχέση με τη ζωή, με τους άλλους, με το έργο μου και με τον κόσμο.

Αυτό είναι το I Lead Me. Και αυτή την περίοδο, δουλεύουμε τη φωνή. The Living Voice. Όχι για να ακουστούμε πιο δυνατά. Αλλά για να μπορούμε να σταθούμε πιο αληθινά. Χρύσα Δουρίδα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους