Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Από τις 4 Οκτωβρίου 1912, η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, είχαν συνάψει συμμαχία, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (από...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Από τις 4 Οκτωβρίου 1912, η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, είχαν συνάψει συμμαχία, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (από πλευράς Ελλάδος, ο πόλεμος κηρύχθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912). Ο ελληνικός στρατός, μέρα με τη μέρα, εξασφάλιζε την κυριαρχία του, στην Δυτική Μακεδονία.

Από την έναρξη των εχθροπραξιών, ο αρχηστράτηγος - διάδοχος Κωνσταντίνος, είχε σοβαρές διαφωνίες με τον πρωθυπουργό Ελευθ.

Βενιζέλο, ως προς την προτεραιότητα των επιθέσεων. Ο Κωνσταντίνος, ήταν της άποψης πως ο ελληνικός στρατός έπρεπε να κινηθεί προς βορράν, για την κατάληψη του Μοναστηρίου, ενώ ο Βενιζέλος, υποστήριζε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, για να μην καταληφθεί από τους Βουλγάρους, που την εποφθαλμιούσαν.

Με την μεσολάβηση του βασιλιά Γεωργίου, ο γιός του, διάδοχος Κωνσταντίνος, συμφώνησε να ακολουθηθεί το σχέδιο του Βενιζέλου.

Η προηγηθείσα, νικηφόρος, για τους ΄Ελληνες, μάχη των Γιαννιτσών (19-20 Οκτωβρίου 1912), διευκόλυνε την προέλαση του ελληνικού στρατού προς την Θεσσαλονίκη, η εμπροστοφυλακή του οποίου, έφτασε προ των πυλών της πόλης, στις 25 Οκτωβρίου. Στην Θεσσαλονίκη, ήταν εγκατεστημένος ο τουρκικός στρατός, ο οποίος είχε υποχωρήσει από τα Γιαννιτσά και τώρα, υπερασπιζόταν την πόλη.

Ο αρχηγός των Τούρκων, Χασάν Ταξίν πασάς, ήξερε ότι δεν μπορούσε να προβάλει αντίσταση και αναζήτησε ως λύση, να γίνει μια συμφωνία με τους ΄Ελληνες, προκειμένου να τους παραδώσει τη Θεσσαλονίκη.

Το αίτημά του (που απηύθυνε μέσω απεσταλμένου του, στον διάδοχο Κωνσταντίνο), ήταν να επιτραπεί στον τουρκικό στρατό, να αποχωρήσει με τον οπλισμό του και να παραμείνει μέχρι το τέλος του πολέμου (Α΄Βαλκανικός), στο Καραμπουρνού. Ο Κωσταντίνος απέρριψε το αίτημα και πρότεινε την παράδοση του τουρκικού στρατού και την μεταφορά του, με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης, στην Μικρά Ασία.

Μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά ο Ταξίν πασάς, δέχθηκε και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, υπεγράφη Πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, στον ελληνικό στρατό.

Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο: α) παραδόθηκαν ως αιχμάλωτοι, 25.000 Τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί και β) περιήλθε στην κατοχή του ελληνικού στρατού, όλος ο εξοπλισμός των Τούρκων.

Την επομένη (27 Οκτωβρίου), δύο τάγματα ευζώνων, μπήκαν στην πόλη και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο.

Την 11η πρωϊνή της 28ης Οκτωβρίου 1912, ο διάδοχος Κωνσταντίνος, μπήκε με το επιτελείο του στην Θεσσαλονίκη και μια ώρα αργότερα, έγινε δοξολογία, στον ναό του Αγίου Μηνά.

Οι ΄Ελληνες είχαν προλάβει να καταλάβουν την πόλη, διότι την ίδια μέρα, λίγες ώρες μετά, έφτασαν έξω από την Θεσσαλονίκη οι Βούλγαροι, ζητώντας να εισέλθουν στην πόλη και να στρατοπεδεύσουν. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε, επιτρέποντας, μετά από διαπραγματεύσεις, να μπουν δύο τάγματα στην πόλη, για ολιγοήμερη ανάπαυση.

Υπήρξε όμως σύγχυση, ως προς το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης (εσκεμμένη προφανώς από τους Βουλγάρους) και τελικά, εισήλθε στην Θεσσαλονίκη, ένα ολόκληρο βουλγαρικό Σύνταγμα, κάτι που εξόργισε τον Βενιζέλο (δικαίως). Οι Βούλγαροι, με την κίνησή τους αυτή, δήλωναν παρόντες, κάτι που προοιώνιζε ότι, οι πολεμικές αναμετρήσεις, δεν είχαν τελειώσει.

Στις 29 Οκτωβρίου, εισήλθε στην Θεσσαλονίκη ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄, γενόμενος δεκτός με ενθουσιασμό από τους ΄Ελληνες κατοίκους, επισημοποιώντας την απελευθέρωση της πόλης (το γεγονός, δυσαρέστησε τους Εβραίους, που αποτελούσαν και την πολυπληθέστερη ομάδα των κατοίκων, για τον λόγο ότι, προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους