Οι Γερμανοί ξανάρχονται... Τι να πρωτοπεί κανεις για αυτην την ταινία μίας και δεν μιλάμε για ενα συμβατικο αντιπολεμικο σατιρικο δραμα, αλλα για ενα αριστουργημα, γεμάτο νοήματα και πολιτικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγα χρονια μετα την απελευθέρωση, λιγο πριν τη ληξη του Εμφυλίου.

Το συγγραφικό διδυμο Σακελλαριου- Γιαννακοπουλου με κενρικη ιδεα εναν εφιάλτη για την επανοδο του Γ Ραιχ σατιριζουν τα κακως κείμενα των πρωτων μεταπολεμικων χρονων.

Προεξαρχων στην πολιτικη σατιρα ο ακροβολισμός των Ελληνων τον οποιον και στηλιτευουν- κατά το επιτρεπτον- χωρις πολιτικο προσημο, μολονοτι αμφοτεροι οι συγγραφεις ηταν δεξιοστροφοι.

Εξού και ο κεντρικός ηρωας που υποδυεται ο μέγας Λογοθετίδης αποχαρακτηρίζεται σαν τον Αθηναίο Τρυγαιο της αριστοφανικης Ειρηνης.

Ενωτικός, αμερόληπτος, απλοικος και τίμιος.

Το επιμυθιο της ταινιας ειναι βαρυσημαντο στην ουσια του.

Οτι δηλαδή οι Ελληνες- απο αρχαιοτατων- ειναι μονιασμένοι στις κακουχιες, μπροστά σε εναν εξωτερικο κοινο κινδυνο.

Οταν ομως αυτος παρελθει, διχαζονται και μισαλλοδοξούν.

Καταρχας, η συλληψη και μονο της πλοκης, που περιστρεφεται γυρω απο κατι φαντασιακο, οπως ειναι ενα κακό ονειρο, κατατασσει αυτοματα την ταινια στο κινημα του σουρεαλισμού, που καθιερώθηκε απο τον Νταλί και τον Μπουνιουελ και τη συμπραξή τους στο Ανδαλουσιανο Σκύλο.

Συμβολισμοί και αλληγορίες υπαρχουν πολλες, οπως ο Φιρφιριγκος το καναρινι που εχει ο κεντρικος ηρωας παρέα στην αυλή του και στο τελος το απελευθερωνει υπαινίσσομενος οτι η ελευθερία ειναι αδιαπραγματευτο δικαιωμα καθε εμβιου οντος.

Επισης, σχολιάζεται φλεγματικα η διαστροφη και ο σαδισμός των Γερμανων κατακτητών στο προσωπο ενός ατσαλακωτου αξιωματικού των Ες Ες που ηδονιζεται απο την ψυχολογικη βια που ασκεί στους φιλήσυχους οικογενειαρχες.

Ο ενδοτισμος, επίσης, στους Συμμάχους.

Εμμεσα και διακριτικα- σε μιαν αναγνωση- καθως η μοναχοκορη του ηρωα αρραβωνιαστηκε τον Αγγλο στρατιωτη που κρυβανε στο υπογειο επι Κατοχής και αντί να ειναι απο πανω σαν σωτηρες του, καμαρωνουν σαν γυφτικο σκερπανι.

Αμεσα, στη σκηνη όπου ακουν στο ραδιοφωνο τις εξαγγελιες βοηθείας.

Ο εκφωνητης, αναφερομενος στον αμερικανο πρεσβη, τελειωνει καθε φραση με το " ειπεν". Και ο Λογοθετιδης μονολογεί απαυδησμενος: "ναι αλλα αυτα μας τα ξαναειπεν"... Σίγουρα, λογω φοβου κοψιματος απο τη λογοκρισία, οι σεναριογραφοι δεν θα μπορούσαν να ειναι πιο σκωπτικοι με τους "νικητές", για να ισορροπησουν τη μετεπειτα σκηνη με τον Φωτοπουλο, ο οποιος υποδυεται τον αριστερό κατηχητη στο Φρενοκομειο.

Οι αριστεροι σιγουρα, παρόλο που μιλαμε για σατιρα που οφειλει να εχει μια ελευθεροστομία, δεν κολακευονται με την ταυτιση απο τον μεσο θεατή του " πατριωτη" με εναν παράφρονα, ουτε με τον χαρακτηρισμό του ως " αναρχικού". Στεκομαι στην πολυ βαθια ψυχογραφηνενη παρουσιαση του μαρξιστη που υποδυεται εξαιρετικα ο Φωτοπουλος με τη γλωσσα του σωματος.

Πώς καθεται αλανικα, πώς βαζει το μολυβι στο αυτι πριν αρχισει να απαγγελει το κομμουνιστικο μανιφεστο, η ένδυσή του ακομη, με το ανοιχτό πουκαμισο και το τριμμενο παντελόνι, θυμίζει εκείνη του Ζαχαριαδη.

Στα tips o μονολογος μνημειο του Τσαγκανεα να απαγγελει το ανθρωποι ανθρωποι προς τι το μισος και ο αλληλοσπαραγμος προς τι η αλληλοεξόντωσις", παρμένος αυτούσιος απο την ομωνυμη Επιθεώρηση του 1948 στο θέατρο Μετροπολιταν, που ειχε σκίσει.

Στα παρασκηνιακα ανεκδοτα, η ιστορια που διηγειται ο Σακελλαριος στο "Λες και ήταν χθες" για την πειθαρχία και την ταπεινότητα του Λογοθετιδη.

Ηταν η πρωτη φορα που τον σκηνοθετουσε στη σκηνη με το ραδιοφωνο που κρυβανε στο πηγαδι.

Το " ανεβαίνει ανεβαίνει" δεν του αρεσε οπως ο ηθοποιός το ειπε στην πρόβα. "Πως να διορθωσω τον τεραστιο Λογοθετιδη σκεφτηκε χωρις να μιλησει". Ο ηθοποιος βλεποντας τη δυσαρεσκεία του αποκρίθηκε: " Εδω εσυ εισαι ο σκηνοθετης και εγω υπακουω ως εργατης πιστα στις οδηγιες σου". Και με την πρωτη επίσημη ληψη το ερμήνευσε αψογα. Ο Φλοξ, ο σκύλος της γειτονιάς που έγινε γιουβέτσι ένεκα του λιμού, όντως υπήρξε, οπως επισης αναφέρει ο Σακελλάριος στην αυτοβιογραφια του.

Σε καθε περίπτωση, μεσα απο τραγελαφικες καταστάσεις, σε ενα πλαισιο σκόπιμα υπερεαλιστικό, οπως άλλωστε ειναι ο πολεμος στην ουσια του, εξαιρονται τα αγαθα της ελευθερίας και της ειρήνης. Και κυριως της ομοψυχιας που ηταν και το ζητουμενο στην κλυδωνιζόμενη εποχη που γράφτηκε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους