Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συμβαίνει τώρα, διαβάστε το παρακαλώ πολύ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΛΟΓΙΑ. ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ.

Είναι φίλη μου.

Τη γνώρισα μέσα από τις τηλεοπτικές μου εκπομπές.

Στην πορεία ήρθαμε κοντά.

Εκείνη κουβαλά μια ζωή που κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να έχει ζήσει. Τον Αύγουστο του 1974, προσπαθώντας να διαφύγει από τη δεύτερη λαίλαπα της τουρκικής εισβολής, συνελήφθη και κρατήθηκε αιχμάλωτη.

Σε ένα σπίτι.

Σε ένα δωμάτιο.

Εκεί, για μεγάλο χρονικό διάστημα, βιαζόταν μέρα και νύχτα.

Δεν ήταν καλά -καλά γυναίκα.

Ήταν ένα κοριτσάκι.

Ένα παιδί που γνώρισε την πιο αποτρόπαιη όψη του πολέμου, την κτηνωδία, την ταπείνωση, τη βία που δεν αφήνει μόνο πληγές στο σώμα, αλλά σημαδεύει την ψυχή, μια ολόκληρη ζωή. Ένας Τούρκος αξιωματικός, γνωστός γνωστού, μεσολάβησε τελικά για την απελευθέρωσή της.

Δεν θα περιγράψω όσα μου έχει εκμυστηρευτεί.

Υπάρχουν λεπτομέρειες τόσο συγκλονιστικές, που ακόμη και η αναφορά τους μοιάζει με δεύτερη κακοποίηση.

Η φίλη μου έζησε με τις πληγές της.

Με κατάθλιψη.

Πέρασε καρκίνο.

Πάλεψε με την υγεία της.

Και εξακολουθεί να παλεύει.

Είναι μάρτυρας πολέμου.

Είναι ηρωίδα της εισβολής.

Και τώρα, κάτι που με συγκλόνισε.

Και με εξόργισε.

Αυτή η γυναίκα πρέπει να ταξιδέψει στη Γερμανία τωρα- (αύριο) για μια πολύ σοβαρή χειρουργική επέμβαση, η οποία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στην Κύπρο.

Θα ταξιδέψει μόνη της.

Αλλωστε δεν έχει κανέναν.

Χωρίς συνοδό.

Χωρίς χρήματα.

Χωρίς κανένα οικονομικό περιθώριο για τα στοιχειώδη.

Θα χρειαστεί να μείνει δύο ημέρες ή περισσότερες σε ξενοδοχείο, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η πληρωμή του δωματίου της (μόνο ένα βράδυ από όσο ξέρω). Επέλεξε απευθείας πτήση, γιατί φοβήθηκε μήπως χαθεί στις αλλαγές αεροπλάνων (άρα δύο βραδια ίσως και περισσότερα εάν βγαίνοντας από το νοσοκομείο χρειαστεί να μείνει καποιες μερες) Σκεφτείτε τον φόβο ενός ανθρώπου που έχει ήδη φοβηθεί τόσο πολύ στη ζωή του.

Και άρχισε ένας νέος Γολγοθάς. Τηλεφωνήματα. Ερωτήσεις. Αναμονή. Παρακαλετά.

Ποιος θα την παραλάβει; Ποιος θα τη συνοδεύσει; Ποιος θα βρίσκεται στο νοσοκομείο; Ποιος θα της εξηγήσει στη γλώσσα της τι πρόκειται να της συμβεί; Ύστερα από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα, πληροφορήθηκε ότι κανένας δεν θα την παραλάμβανε, επειδή η απόσταση ήταν μεγάλη!!! Ακολούθησαν νέα τηλεφωνήματα.

Ενώ αρχικά είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι θα υπήρχε συνοδεία, τελικά πληροφορηθήκαμε ότι θα την παραλάβει ένα ταξί (σήμερα το μάθαμε) και ότι στο νοσοκομείο θα υπάρχει κάποιος ελληνόφων γιατρός.

Ποιος γιατρός; Ποιο όνομα; Ποιο τηλέφωνο επικοινωνίας; Ακόμη και αυτές τις στοιχειώδεις πληροφορίες έπρεπε να τις αναζητούμε επίμονα και ας μην τις μάθαμε ακόμα (παραμονή). Αυτό θα ήταν απαράδεκτα σκληρό για οποιονδήποτε άνθρωπο. ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΡΩΙΔΑ- ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ! Εδώ, όμως, οφείλω να μιλήσω και για την άλλη πλευρά.

Την πλευρά της πραγματικής ανθρωπιάς. Ο Λουκάς Φουρλάς και το Ίδρυμά του ανταποκρίθηκαν αμέσως.

Χωρίς γραφειοκρατικές υπεκφυγές.

Χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσουμε ξανά και ξανά τον ανθρώπινο πόνο.

Πρόσφεραν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, ώστε να καλυφθούν το ξενοδοχείο, οι μετακινήσεις και το φαγητό της, εφόσον χρειαστεί. Ο Μάριος Παπαηλία, από το Ίδρυμα του Λουκά Φουρλά, με τις οδηγίες του Λουκά, κινητοποιήθηκε αμέσως.

Και οι δύο αντιμετώπισαν τη φίλη μου με αγάπη, τρυφερότητα, σεβασμό και αληθινό ενδιαφέρον.

Όχι σαν μια ακόμη περίπτωση.

Αλλά σαν άνθρωπο.

Σαν μια γυναίκα που υπέφερε.

Σαν μια ηρωίδα που αξίζει να νιώσει, επιτέλους, ότι κάποιος τη φροντίζει.

Δύο-τρεις αγαπημένες φίλες ήταν επίσης πρόθυμες να τη στηρίξουν οικονομικά.

Τις ευχαριστώ από καρδιάς.

Χάρη, όμως, στην άμεση ανταπόκριση του Λουκά Φουρλά και του Ιδρύματός του, δεν χρειάστηκε.

Και ξέρετε κάτι; Το τραύμα δεν είναι μόνο μια πληροφορία στον ιατρικό φάκελο.

Δεν είναι μια υποσημείωση στην ιστορία του 1974.

Δεν είναι μια αναφορά που κάνουμε κάθε Ιούλιο και Αύγουστο, όταν θυμόμαστε την εισβολή.

Το τραύμα είναι ζωντανό.

Είναι ο φόβος.

Η μοναξιά.

Η ανασφάλεια.

Είναι η αγωνία ενός ανθρώπου που πρέπει, για ακόμη μία φορά, να παρακαλέσει για τα αυτονόητα.

Και η φίλη μου, μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία, ένιωσε ακριβώς όσα θα νιώθατε εσείς κι εγώ.

Τελικά, είσαι μόνος; Και αυτό είναι που με θυμώνει περισσότερο.

Έχουμε κουραστεί από τους πανηγυρικούς λόγους για τους ήρωες.

Έχουμε κουραστεί να βλέπουμε την Ιστορία να τιμάται δημοσίως και τους ανθρώπους που τη βίωσαν, να αγωνίζονται μόνοι τους στην καθημερινότητα τους.

Τι αξία έχει να εξυμνούμε τους ήρωες, αν δεν μπορούμε να τους σταθούμε όταν μας χρειάζονται; Τι αξία έχει η επίσημη ρητορική, όταν απουσιάζει η στοιχειώδης ανθρώπινη μέριμνα; Δεν ξέρω ποιος ευθύνεται για κάθε παράλειψη.

Ξέρω, όμως, τι ζήσαμε.

Και ξέρω ότι αυτή η γυναίκα δεν θα έπρεπε να υποβάλλεται σε αυτή τη δοκιμασία.

Η φίλη μου θα ταξιδέψει τελικά μόνη της.

Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον Λουκά Φουρλά και τον Μάριο Παπαηλία του Ιδρύματος του Λουκά Φουρλα.

Επειδή απλά και μόνο είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Και τη σέβονται και αντιμετωπίζουν το ταξίδι και την αγωνία της με ανθρωπιά. Γιατί απέδειξαν ότι η αλληλεγγύη δεν χρειάζεται μικρόφωνα και εξέδρες. Χρειάζεται καρδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους