Ένα ελάχιστο αφιέρωμα στο χωριό μου, μέρες που είναι. Ιταλική-Γερμανική κατοχή 1940-1944 1940: Στις 28 Οκτωβρίου, η 3η Μεραρχία Αλπινιστών "Τζούλια" με δύναμη 10.800 ανδρών κατέλαβε την Πίνδο για να...

Πλήρες Κείμενο:

Ένα ελάχιστο αφιέρωμα στο χωριό μου, μέρες που είναι. Ιταλική-Γερμανική κατοχή 1940-1944 1940: Στις 28 Οκτωβρίου, η 3η Μεραρχία Αλπινιστών "Τζούλια" με δύναμη 10.800 ανδρών κατέλαβε την Πίνδο για να διακόψει την επικοινωνία ανάμεσα στην Μακεδονία και Ήπειρο. Ο Κορυδαλλός έστειλε στο μέτωπο 32 άντρες διαφόρων ηλικιών. 4 Νοέμβρη 1940: Η Ιταλική αεροπορία πραγματοποίησε αναγνωριστικές πτήσεις στην ευρύτερη περιοχή του Μετσόβου και έκανε σποραδικές ρίψεις βομβών.

Δεκέμβριος 1940: Εργάτες από τον Κορυδαλλό και τα γύρω χωριά έσπευσαν να βοηθήσουν τον εκχιονισμό του εθνικού δρόμου για να διευκολύνουν την διέλευση των οχημάτων.

Απρίλιος 1941: Μετά την κατάρρευση του μετώπου στην Αλβανία και την οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού ακολούθησαν οι κατακτητές. Στον Κορυδαλλό έφτασε μια φάλαγγα με Ιταλούς.

Στρατοπέδευσαν στην περιοχή "Ρίνα". Πρόεδρος της κοινότητας εκείνη την περίοδο ήταν ο Γιώργος Ζυγολάνης. Οι Ιταλοί συγκέντρωσαν τους άντρες του χωριού σε ένα παλιό αρχοντόσπιτο όπου λειτουργούσε ως καφενείο και ανήκε στον Ευθύμιο Γκούτσια, προκειμένου να παραδώσουν τα όπλα που είχαν στην κατοχή τους.

Υπέφεραν ιδιαίτερα στα χέρια τους οι: Λάππας Νικόλαος Παπαχρήστος Λάμπρος Παπαστεργίου Μιχαήλ Αντωνίου Χαράλαμπος Τσακαγιαννης Ιωάννης Παπαχρήστος Σπύρος 1941: Στις 6 Απριλίου οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα ενώ στις 16 του ιδίου μήνα κατέλαβαν την Καλαμπάκα.

Καλοκαίρι 1941: Στο χωριό κατέφτασαν άνθρωποι από χωριά και πόλεις αναζητώντας τροφή εξαιτίας της πείνας που έπληττε όλη την χώρα.

Ένας άνθρωπος από την ευρύτερη περιοχή επικαλέστηκε συγγένεια με κάποιον Κορυδαλλιώτη για να εξασφαλίσει ένα κομμάτι τραχανόπιτας και ένας άλλος αντάλλαξε το βόδι του με ένα φόρτωμα καλαμπόκι που του πρόσφερε ο Νικόλαος Αντωνίου.

Ιούλιος 1941: Οι Κορυδαλλιώτες Καραμήτρος Β. Δημήτρης, Ευθύμιος Γιαννούλας και Καραμήτρος Ι. Δημήτρης (γραμματέας) συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν διαδοχικά στις φυλακές Τρικάλων, Πάτρας και Αβέρωφ κατηγορούμενοι για αντεθνική δράση.

Παρέμειναν έγκλειστοι για ένα χρόνο.

Οκτώβρης 1942: Οι Γερμανοί βομβάρδισαν τον Κορυδαλλό ρίχνοντας συνολικά 4 βόμβες.

Οκτώβριος 1943: Οι Γερμανοί έκαψαν τα χωριά Κερασιά, Γουδοβάσδα, Τρυγόνα, Πεύκη και Κορυδαλλό.

Οι κάτοικοι αναζήτησαν καταφύγιο στις καλύβες τους στα βουνά της περιοχής.

Μάρτιος 1943: Οι κάτοικοι του χωριού άρχισαν να επιστρέφουν δειλά στο χωριό.

Αντίκρισαν ένα τοπίο μαυρισμένο. Οι Γερμανοί είχαν συγκεντρώσει τα ζώα του χωριού σε ένα φυλάκιο που είχαν στήσει σε κοντινή απόσταση. Ο Δημήτρης Καραμήτρος (γραμματέας) παρακάλεσε τον αξιωματικό να παραδώσει τα ζώα στους χωρικούς για να ξεκινήσουν τις γεωργικές εργασίες τους.

Εκείνος το έκανε με προθυμία.

Κράτησαν μόνο ένα ή δύο δαμάλια για σφαγή. Πολλοί Κορυδαλλιώτες πήγαν με πεσκέσια στα χέρια για να τους ευχαριστήσουν.

Οκτώβριος 1944: Έφτασε η είδηση ότι τα γερμανικά στρατεύματα αποχωρούν.

Άνθρωποι της κοινότητας έδωσαν εντολή στα γυναικόπαιδα να κρυφτούν για προληπτικούς λόγους. Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το χωριό αργά το βράδυ.

Βομβάρδισαν το διπλανό χωριό (Πεύκη) για αντίποινα, ενώ στον Κορυδαλλό έριξαν μερικές κανονιές και φωτοβολίδες στον αέρα.

Μαζί τους είχαν 50 Κουτσουφλιανιώτες (κάτοικοι από το διπλανό χωριό) ως ασπίδα προστασίας για τυχόν επιθέσεις από αντάρτες της περιοχής.

Ένας στρατιώτης Γερμανός έλαβε εντολή να τους κάψει ζωντανούς μόλις τα στρατεύματα θα απομακρύνονταν.

Εκείνος παραβλέψει την εντολή και έβαλε φωτιά σε μια καλύβα.

Τα γυναικόπαιδα παρέμειναν κρυμμένα όλο το βράδυ στις καλύβες.

Νωρίς τα ξημερώματα η καμπάνα ξύπνησε χαρμόσυνα για πολύ ώρα. Απολογισμός Στρατευμένοι στον πόλεμο του 1940 1. Αγγελής Δ. Ιωάννης 2. Αντωνίου Ι. Χαράλαμπος 3. Αντωνίου Ν. Δημήτρης 4. Γιαννούλας Ευθ.

Δημήτριος 5. Γιαννούλας Ευθ.

Ιωάννης 6. Δήμος Κ. Δημήτριος 7. Δήμος Γ. Σταύρος 8. Θάνος Στεργ.

Ζήσης 9. Θάνος Κ. Σταύρος 10. Θεοδώρου Ι. Λάμπρος 11. Καραμήτρος Ι. Δημήτριος 12. Καραμήτρος Κ. Ιωάννης 13. Καραμήτρος Β. Ιωάννης 14. Καραμήτρος Β. Δημήτρης 15. Μητράκης Δ. Γεώργιος 16. Νάσιος Δ. Αθανάσιος 17. Νάσιος Δ. Ιωάννης 18. Παπαχρήστος Ι. Θεοφάνης 19. Παπαχρήστος Δ. Φίλιππος 20. Παπαχρήστος Β. Θεολόγης 21. Παπαστεργίου Μιχ.

Δημήτριος 22. Παπαστεργίου Γ. Θεόδωρος 23. Παπαστεργίου Δ. Γεώργιος 24. Παπαγεωργίου Δ. Γεώργιος 25. Παπαγεωργίου Απ. Ιωάννης 26. Παπαγεωργίου Ν. Κων/νος 27. Τάκης Β. Ανδρέας 28. Τσακαγιάννης Κ. Χρήστος 29. Τσακαγιάννης Κ. Απόστολος 30. Χύτος Ι. Μιχαήλ 31. Χύτος Ι. Γεώργιος 32. Χύτος Ν. Στέργιος Νεκροί Κορυδαλλιώτες στον Ιταλό-Γερμανικό πόλεμο Μητράκης Γεώργιος του Δημητρίου, Στρατιώτης: Γεννήθηκε το 1914 στους Τζενεράδες και πέθανε στο 2ο Στρατιωτικό νοσοκομείο των Ιωαννίνων στις 5 Μαρτίου 1941.

Νεκροί από νάρκες Αντωνίου Δημήτρης του Νικολάου Τσακαγιάννης Δημήτρης του Θεοδώρου Θεόδωρος και Δημήτρης Θάνος του Στεργίου Τραυματισμένοι από νάρκες Δάφνη και Σταματία Θάνου του Στεργίου (ο Θεόδωρος, ο Δημήτρης, η Δάφνη και η Σταματία Θάνου ήταν αδέρφια) Αγνοούμενοι Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου του Νικολάου "Ανθρώπινες" στιγμές μέσα στον όλεθρο Η Ουρανία Φασέγγα θυμάται: «Μας είπε ο γραμματέας του χωριού να πάμε στο Πάρτσι να πάρουμε τα ζώα μας. Οι Γερμανοί τα κρατούσαν περιφραγμένα στο στρατόπεδο τους.

Ο πατέρας μου αμέσως μου έδωσε μια τριχιά και είπε να πάω μαζί με τους άλλους από το χωριό.

Σκέφτηκε πως σε μένα θα έδιναν πιο εύκολα το βόδι μας γιατί ήμουν μικρή.

Όταν έφτασε η σειρά μου, ο αρχηγός τους με ρώτησε ποιο είναι το ζώο μου.

Έψαξα να το βρω και τότε είδα ένα Γερμανό να το έχει καβαλήσει, το κρατούσε από τα κέρατα και το "οδηγούσε" σαν ποδήλατο.

Έδειξα με το χέρι μου προς τα κει. Ο Γερμανός ξεκαβαλίκεψε και μου το έφερε.

Τους έδωσα έναν κόκορα για δώρο.

Έτσι πήραμε τον Τσαπούλη μας πίσω». Ο Γιώργος Χ. Τσακαγιάννης θυμάται τις δικές του εμπειρίες από την παραμονή του στο βουνό: «Η μητέρα μου επέστρεφε από το Μπάλτινο.

Ήταν χειμώνας.

Μέναμε στην καλύβα μας στο βουνό.

Την πλησίασε ένας Γερμανός και της μίλησε στα γερμανικά προσπαθώντας με νοήματα να της πει ότι πεινούσε.

Η μάνα μου κατάλαβε.

Πήρε αλεύρι, έφτιαξε αμέσως ένα κουρκούτι και το έριξε στην μπόντζα για να ψηθεί. Ο Γερμανός γδύθηκε από τη μέση και πάνω, πήγε σε ένα λάκκο με νερό που υπήρχε εκεί και άρχισε να πλένεται.

Το νερό είχε πιάσει πάγο από το κρύο.

Εκείνος δεν καταλάβαινε τίποτα.

Την ίδια ώρα ο αδερφός μου επέστρεφε με τα πρόβατα από πιο κάτω.

Είχαμε 20 γιδοπρόβατα όλα κι όλα.

Ένας άλλος Γερμανός στρατιώτης που ήταν εκεί κοντά, πήγε στο κοπάδι και άρπαξε μια κατσίκα για να τη πάει στο φυλάκιο για σφαγή.

Η μάνα μου άρχισε να φωνάζει «άσε τη κατσίκα, κρίμα..κρίμα… άφησε την κάτω». Εκείνος τίποτα.

Η μάνα μου τότε πήγε στο Γερμανό που του είχε μαγειρέψει και του εξήγησε με νοήματα τι είχε συμβεί. Ο Γερμανός πλησίασε και ζήτησε από τον στρατιώτη να αφήσει το ζώο.

Ο άλλος δεν έκανε κάποια κίνηση.

Τότε ο Γερμανός σήκωσε το όπλο του και το έστρεψε εναντίον του συμπατριώτη του, απειλώντας ότι θα τον πυροβολούσε αν δεν επέστρεφε την κατσίκα.

Ο στρατιώτης άφησε το ζώο ελεύθερο, ο Γερμανός επέστρεψε για να φάει τη μπουγάτσα που είχε ψηθεί, ευχαρίστησε τη μάνα μου και έφυγε». Ο Αντώνης Αντωνίου του Νικολάου γεν. το 1929 θυμάται: «Ήμουν 12-13 ετών όταν οι Ιταλοί μας μάζεψαν στην ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ, εδώ που είναι τώρα το καφενείο του Γιάννη του Χύτου.

Ζητούσαν να τους παραδώσουμε τα όπλα μας.

Μας ανέκριναν, χτυπούσαν αλύπητα. Ο Λάμπρος Παπαχρήστος φώναζε από το φόβο του. Οι Ιταλοί ειρωνεύτηκαν: «Αυτός θα πεθάνει πριν τον ακουμπήσουμε». Είχαν διερμηνέα μαζί τους.

Πάρα πολύ ξύλο έφαγε ο Χαράλαμπος Αντωνίου.

Όταν έφτασαν σε μένα, με ρώτησε ο διερμηνέας πόσο χρονών είμαι.

Τους είπα την ηλικία μου.

Τότε άκουσα τον Ιταλό να λέει «πίκολο». Με άφησαν ελεύθερο». (Αποσπάσματα από το πρώτο βιβλίο μου με τίτλο "Από τους Τζενεράδες στον Κορυδαλλό") #Πίνδος #Κορυδαλλός #ιστορια του τόπου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους