@ακόλουθοι ΜΠΡΑΒΟ, ΣΕΡΒΙΑ! Κλαίω (από χαρά) στην Ποντγκόριτσα!! Το να αντιτίθεσαι στο καθεστώς του Βούτσιτς δεν σημαίνει ότι αντιτίθεσαι στη Σερβία! Κάθε άλλο: το να αγαπάς την πατρίδα σου σημαίνει...

Πλήρες Κείμενο:

@ακόλουθοι ΜΠΡΑΒΟ, ΣΕΡΒΙΑ! Κλαίω (από χαρά) στην Ποντγκόριτσα!! Το να αντιτίθεσαι στο καθεστώς του Βούτσιτς δεν σημαίνει ότι αντιτίθεσαι στη Σερβία! Κάθε άλλο: το να αγαπάς την πατρίδα σου σημαίνει να επιθυμείς να είναι ελεύθερη, δημοκρατική και δίκαιη για όλους, ανεξάρτητα από εθνικότητα ή πολιτικές πεποιθήσεις. Η Σερβία ανήκει σε όλους τους πολίτες της —όχι σε μία και μόνο εξουσία, σε ένα κόμμα, ή στους προνομιούχους υπηρέτες και καιροσκόπους του! Με λίγα λόγια: Ένας αυταρχικός ηγέτης μόλις παραδέχτηκε «χάσαμε». Απευθυνόμενος σε φοιτητές.

Μας είπαν ότι ήταν ξένος δάκτυλος.

Χρηματοδοτούμενος από το Ζάγκρεμπ.

Από το Μαυροβούνιο.

Αστεία πράγματα.

Ακόμα περιμένω το τιμολόγιό μου.

Όλα ξεκίνησαν όταν ένα στέγαστρο από μπετόν κατέρρευσε πάνω σε κόσμο στο Νόβι Σαντ. 16 νεκροί.

Κανείς δεν λογοδότησε.

Κάπως έτσι, μια ολόκληρη γενιά σταμάτησε να ζητά άδεια για να οραματιστεί μια διαφορετική χώρα.

Περπάτησαν για μέρες.

Πήγαν με ποδήλατα σε χωριά που οι «αναλυτές» είχαν ξεγράψει.

Έβαλαν στα ψηφοδέλτια γιατρούς, αγρότες και καθηγητές, αντί για τους εαυτούς τους.

Όχι κάποιος «μεσσίας». **Ένα κίνημα.** Συμμετοχή ρεκόρ.

Ένα σύστημα που πνέει τα λοίσθια αναγκάζεται να υποχωρήσει, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Προς τους φοιτητές παντού: η αλλαγή σπάνια έρχεται «από τα πάνω». Την επιβάλλεις, με υπομονή, «από τα κάτω». Κοιτάξτε τη Σερβία.

Όποιος κατέχει τη φαντασία, αυτός αποφασίζει ποιο μέλλον θα χτιστεί.

Απόψε, το μέλλον ανήκει σε εικοσάχρονους με σακίδια στην πλάτη και πληγές στα πόδια. **Η ελπίδα δεν είναι αφέλεια.

Είναι υποδομή.** .. Και τώρα, το όμορφο αλλά και «βαρετό» κομμάτι: το χτίσιμο.

Αλλά απόψε... χορεύουμε.

Και στα δικά μας! Αν η απάντηση του μέσου Έλληνα πολίτη στην ερώτηση περί αποχής είναι: "αφού όλοι είναι ίδιοι" (όχι, δεν είναι, αλλά)... ιδού, λαμπρό πεδίον δόξης! Δράση, συμμετοχή, δημιουργία.

Η δημοκρατία όντως δεν έχει αδιέξοδα - αν βρισκόμαστε σ' ένα τέτοιο είν' επειδή εμμονικά δεν βλέπουμε τα μονοπάτια κι επιμένουμε στους ίδιους μεγάλους μονόδρομους.

Κι αν δεν υπάρχουν τα μονοπάτια, ίσως πρέπει να δημιουργηθούν.

Τα καταφέρει ή όχι, η νέα κυβέρνηση στη Σερβία έφερε μια αλλαγή.

Όχι μόνο στο τιμόνι της χώρας αλλά και στον τρόπο με τον οποίο (πρέπει να) βλέπουμε τη συμμετοχή μας στα κοινά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους