«Ο άνθρωπος που μύριζε Παράδεισο μέσα σε υπόγειο…» Σήμερα, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου, σκέφτομαι εκείνο το υπόγειο της γενέτειράς μου και την παράξενη ευωδία που κρατήθηκε ζωντανή μέσα...

Πλήρες Κείμενο:

«Ο άνθρωπος που μύριζε Παράδεισο μέσα σε υπόγειο…» Σήμερα, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου, σκέφτομαι εκείνο το υπόγειο της γενέτειράς μου και την παράξενη ευωδία που κρατήθηκε ζωντανή μέσα στους αιώνες… Πέτρες παλιές, χαμηλό φως, μια σιωπή παράξενη, σχεδόν απόκοσμη, σε έναν χώρο όπου κάποτε βρίσκονταν τα ρωμαϊκά λουτρά της πόλης… Εκεί, φυλακίστηκε και μαρτύρησε πριν από περίπου δεκαεπτά αιώνες ένας νέος άνθρωπος, που είχε μπροστά του σχεδόν όλα όσα εμείς θα ονομάζαμε σήμερα επιτυχία.

Νιάτα, αξίωμα, κοινωνική αναγνώριση, προοπτική για μια ζωή γεμάτη ανέσεις και εξουσία… Ο Δημήτριος… Αναρωτιέμαι συχνά, τι μπορεί να συμβαίνει μέσα στην ψυχή ενός τέτοιου ανθρώπου, ώστε να μη διστάσει να αφήσει πίσω του όλα εκείνα για τα οποία οι περισσότεροι από εμάς αγωνιζόμαστε μια ολόκληρη ζωή… Τι ήταν αυτό που είδε και δεν το έβλεπαν οι άλλοι; Τι ήταν εκείνο που τον έκανε να σταθεί απέναντι στην πανίσχυρη Ρώμη, όχι κρατώντας κάποιο όπλο, αλλά υπερασπιζόμενος την πίστη του; Ίσως, να είχε καταλάβει κάτι που εμείς ακόμη πασχίζουμε να κατανοήσουμε… Μπορεί να κατέχεις σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο και, παρ’ όλα αυτά, να μην έχεις βρει το ουσιαστικό νόημα της ύπαρξής σου.

Εκείνος λοιπόν ο νέος, που θα μπορούσε να είχε δοξαστεί από την εξουσία, βρέθηκε λογχισμένος σ’ ένα σκοτεινό μέρος, μακριά από τα βλέμματα και τις τιμές των ανθρώπων… Έρχεται λοιπόν η εκκλησιαστική παράδοση και τον άγιο κατατάσσει ονομάζοντας τον Μυροβλύτη, συνδέοντας τη μνήμη και τα λείψανά του με την ευωδία του μύρου… Βλέπουμε τρανώς ότι, εκεί όπου ο άνθρωπος προσπάθησε να επιβάλει τη σιωπή και τον θάνατο η Εκκλησία διακρίνει ένα σημείο ζωής, μια ευωδία που υπενθυμίζει πως, μέσα στην πίστη, ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο! Από την άλλη, οι σύγχρονοι «Λυαίοι» μας, σκέφτομαι, δεν βρίσκονται σε κάποια ρωμαϊκή αρένα.

Είναι συχνά ο εγωισμός μας, η ματαιοδοξία, ο κυνισμός, η αδιαφορία που συνηθίσαμε τόσο, ώστε κοντεύουμε να τη θεωρήσουμε φυσιολογική… Κι απέναντί τους ένας μικρός «Νέστορας» μέσα μας, ανθρώπινος, ευάλωτος, που φοβάται, αμφιβάλλει και προσπαθεί να βρει το θάρρος να αγωνιστεί… Ολοι κάποτε βρισκόμαστε σ’ ένα προσωπικό υπόγειο.

Άλλοτε από τις περιστάσεις της ζωής κι άλλοτε από τα λάθη, τις αδυναμίες και τις επιλογές μας.

Τότε είναι που έχουμε ανάγκη από κάποιον να μας θυμίσει πως υπάρχει ακόμη δρόμος προς το φως… Γι’ αυτό και με συγκινεί βαθιά η εικόνα της Εκκλησίας όχι ως δικαστηρίου που περιμένει να καταδικάσει τις ανθρώπινες αδυναμίες, αλλά ως τόπου θεραπείας, όπου κανείς δεν χρειάζεται να προσποιηθεί πως είναι αψεγάδιαστος για να αναζητήσει την αγάπη και τη συγχώρεση. Ο Δημήτριος, ο Νέστορας και τόσοι άλλοι άνθρωποι της πίστης μας δεν έμειναν στη μνήμη μας επειδή έζησαν μια εύκολη ζωή, αλλά επειδή μέσα στις δυσκολότερες στιγμές της δεν έπαψαν να εμπιστεύονται τον Θεό! Και θέλω να πιστεύω πως ακόμη κι όταν όλα γύρω μας μοιάζουν σκοτεινά, υπάρχει κάτι μέσα στον άνθρωπο που μπορεί να αντισταθεί στη φθορά.

Μια μικρή δυνατότητα αγάπης, μετάνοιας, προσφοράς, επιστροφής… Χρόνια πολλά στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη, σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που παλεύει να βρει λίγο φως στο δικό του υπόγειο… #Kostis_poetry #ΆγιοςΔημήτριος #Θεσσαλονίκη #Ορθοδοξία #Πίστη #Στοχασμός #Αγάπη #Ελπίδα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους