Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΑΝ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ, ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΗΣ «ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ» ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ! Αλήθεια, σε ποια χώρα ζούμε; Μεγάλες αλυσίδες, δεκάδες καταστήματα, τεράστιοι τζίροι, χιλιάδες εργαζόμενοι και τώρα αποκαλύψεις για υποθέσεις φοροδιαφυγής εκατομμυρίων ευρώ.

Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να μας πείσει ότι ξαφνικά αποφάσισε να βάλει τάξη! Ας μιλήσουμε επιτέλους για την υποκρισία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Όταν μιλάμε για μεγάλες αλυσίδες εστίασης, με δεκάδες καταστήματα, εκατοντάδες ή χιλιάδες εργαζόμενους και τεράστιους τζίρους, δεν μιλάμε για επιχειρήσεις που εμφανίστηκαν χθες στον οικονομικό χάρτη.

Μιλάμε για επιχειρήσεις που επί χρόνια αποτελούσαν μέρος μιας οικονομικής δραστηριότητας την οποία το κράτος όφειλε να ελέγχει συστηματικά.

Γιατί, λοιπόν, αν υπήρχαν παραβάσεις, δεν εντοπίστηκαν εγκαίρως; Μήπως το οικονομικό μοντέλο βολευόταν από τους αριθμούς που παρήγαγε αυτή η δραστηριότητα; Ας δούμε τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί για μια κυβέρνηση.

Πρώτον, μείωση της ανεργίας.

Κάθε εργαζόμενος που προσλαμβάνεται καταγράφεται στην απασχόληση και συμβάλλει στη βελτίωση των σχετικών στατιστικών.

Μια μεγάλη αλυσίδα με πολλά καταστήματα μπορεί να απασχολεί εκατοντάδες ανθρώπους.

Οι θέσεις εργασίας είναι πραγματικές και σημαντικές, αλλά αποτελούν ταυτόχρονα και έναν δείκτη που η κυβέρνηση προβάλλει ως αποτέλεσμα της οικονομικής της πολιτικής.

Δεύτερον, φορολογικά έσοδα από την εργασία.

Οι εργαζόμενοι πληρώνουν φόρο εισοδήματος, όπου αναλογεί, ενώ οι μισθοί συνδέονται και με ασφαλιστικές εισφορές.

Όσο περισσότεροι εργαζόμενοι δηλώνονται και αμείβονται νόμιμα, τόσο περισσότερα έσοδα εισρέουν στα δημόσια ταμεία.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα έσοδα από την εργασία δικαιολογούν οποιαδήποτε παραβατικότητα των εργοδοτών.

Τρίτον, αύξηση της κατανάλωσης.

Χιλιάδες εργαζόμενοι που εισπράττουν μισθούς συμμετέχουν στην αγορά, πληρώνουν ενοίκια, αγοράζουν προϊόντα, πληρώνουν λογαριασμούς και καταναλώνουν υπηρεσίες.

Παράλληλα, η λειτουργία μεγάλων αλυσίδων δημιουργεί οικονομική δραστηριότητα σε προμηθευτές και άλλες επιχειρήσεις.

Η κατανάλωση συμβάλλει στο ΑΕΠ και μπορεί να ενισχύσει την οικονομική ανάπτυξη.

Τέταρτον, οι τεράστιοι τζίροι και οι δείκτες ανάπτυξης.

Ο τζίρος μιας επιχείρησης προσμετράται στην οικονομική δραστηριότητα, αλλά δεν ταυτίζεται με το ΑΕΠ ούτε με το κέρδος της.

Η συνολική προστιθέμενη αξία της παραγωγής και των υπηρεσιών είναι αυτή που μετρά για το ΑΕΠ.

Ωστόσο, μια οικονομία με αυξημένη εμπορική δραστηριότητα και κατανάλωση εμφανίζει μεγαλύτερη κινητικότητα, την οποία κάθε κυβέρνηση θέλει να παρουσιάζει ως θετικό αποτέλεσμα.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής ευθύνης.

Για χρόνια, αυτοί οι επιχειρηματικοί κολοσσοί αποτελούσαν μέρος της εικόνας της οικονομικής «επιτυχίας» που πουλούσε η κυβέρνηση.

Χιλιάδες εργαζόμενοι για να εμφανίζεται μειωμένη η ανεργία.

Μισθοί και ασφαλιστικές εισφορές για να εισπράττει το κράτος.

Κατανάλωση για να κινείται η αγορά.

Τζίροι και οικονομική δραστηριότητα για να παρουσιάζονται θετικοί δείκτες ανάπτυξης.

Αυτοί ήταν οι αριθμοί που βόλευαν το κυβερνητικό αφήγημα.

Η εικόνα μιας οικονομίας που δήθεν προχωρά, μιας αγοράς που ανθίζει και μιας κυβέρνησης που υποτίθεται ότι έχει τον έλεγχο.

Και τώρα τι γίνεται; Τώρα ανακαλύπτουν τις παραβάσεις; Τώρα κινητοποιούνται οι μηχανισμοί; Τώρα εμφανίζονται οι αποκαλύψεις; Και όλως τυχαίως, βρισκόμαστε σε προεκλογικό πολιτικό περιβάλλον, όπου η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να εμφανιστεί ως αμείλικτος διώκτης της φοροδιαφυγής! Αυτή είναι η πολιτική επικοινωνία στην πιο κυνική της εκδοχή, όταν οι αριθμοί της αγοράς εξυπηρετούν την εικόνα της ανάπτυξης, τους παρουσιάζουν ως κυβερνητική επιτυχία.

Όταν οι υποθέσεις φοροδιαφυγής γίνονται δημόσιο θέμα, επιχειρούν να μετατρέψουν τους ελέγχους σε επικοινωνιακό τρόπαιο.

Και κάπου εδώ χωράει και η γνωστή σχολή πολιτικής επικοινωνίας του Γκρίνμπεργκ, διαχείριση της εικόνας, έλεγχος του αφηγήματος, προβολή της δράσης τη στιγμή που εξυπηρετεί πολιτικά.

Γιατί η κυβέρνηση δεν κρίνεται μόνο από το τι ανακοινώνει σήμερα.

Κρίνεται και από το τι επέτρεπε να συμβαίνει χθες, όσο εκείνη παρουσίαζε τους δείκτες ως επιτυχία.

Και την ίδια στιγμή, τι κάνει στον μικρομεσαίο επαγγελματία; Τον φορολογεί με βάση τεκμαρτά εισοδήματα, ακόμη κι όταν αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική οικονομική του κατάσταση.

Τον πιέζει με φόρους και εισφορές.

Τον απειλεί με κατασχέσεις.

Για μερικές εκατοντάδες ευρώ, ο μικρός μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με έναν κρατικό μηχανισμό που λειτουργεί ταχύτατα και χωρίς έλεος.

Από κατασχέσεις λογαριασμών μέχρι να του πάρει και το σπίτι.

Για τον μικρό, το κράτος ξέρει πού να ψάξει και πώς να εισπράξει.

Για τις μεγάλες επιχειρήσεις, η κοινωνία δικαιούται να μάθει τι έκαναν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Αυτή είναι η φορολογική δικαιοσύνη του Μητσοτάκη; Ασφυξία για τον μικρό, πανηγυρισμοί για τους ελέγχους των μεγάλων και επικοινωνιακή αξιοποίηση των αποκαλύψεων όταν πλησιάζουν οι κάλπες; Δεν μπορείς να παρουσιάζεις την οικονομική δραστηριότητα ως δικό σου κατόρθωμα και να αποφεύγεις τις ευθύνες για τις αδυναμίες του ελεγκτικού μηχανισμού.

Δεν μπορείς να εξαντλείς τη φορολογική αυστηρότητα στον μικρό και να ζητάς πολιτικά εύσημα όταν αποκαλύπτονται μεγάλες υποθέσεις.

Και δεν μπορείς να περιμένεις από τους πολίτες να χειροκροτούν κάθε κυβερνητική ανακοίνωση, χωρίς να αναρωτιούνται γιατί χρειάστηκε τόσος χρόνος.

Η πάταξη της φοροδιαφυγής δεν είναι προεκλογικό σόου.

Είναι υποχρέωση του κράτους.

Και η καθυστερημένη επιβολή του νόμου δεν διαγράφει τις ευθύνες για όσα προηγήθηκαν.

Κυριάκο, οι πολίτες δεν σου ζητούν να τους διαφημίσετε ότι κάνετε ελέγχους.

Σου ζητούν να εξηγήσετε γιατί η αυστηρότητα του κράτους είναι τόσο άμεση απέναντι στον αδύναμο και γιατί οι μεγάλες υποθέσεις χρειάζονται χρόνο για να φτάσουν στο φως.

Η ανάπτυξη που διαφημίζετε δεν μπορεί να είναι άλλοθι.

Οι τζίροι δεν μπορούν να είναι ασπίδα.

Και οι έλεγχοι, λίγο πριν από τις εκλογές, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη λογοδοσία μιας ολόκληρης κυβερνητικής αλητείας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους