Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Berlitz Sprachschule • Hilton Όταν πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στη Γερμανία, ήταν Σεπτέμβρης του 1973, στα 18 μου.

Βρέθηκα σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο απ' αυτόν που ήξερα στο χωριό μου.

Στο σταθμό που κατέβηκα, μετά από σχεδόν δυο μέρες ταξίδι με το τρένο, μέσω της τότε Γιουγκοσλαβίας, αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν που τα πιο πολλά ταξί ήταν μάρκας Mercedes.

Χαμένος σε μια μεγαλούπολη της ξενιτιάς, ένα παιδί της επαρχίας, έπαθα το σοκ της ζωής μου.

Με δέκα μάρκα με πήγε ο ταξιτζής στο σπίτι των γονιών μου, δείχνοντάς του τη διεύθυνση που κράταγα στα χέρια μου, από φάκελο αλληλογραφίας που είχα με τη μάνα μου.

Ο πατέρας μου, ακριβώς στα 40 του τότε, δούλευε στο εργοστάσιο σκληρά για να ζήσει την οικογένειά του, για να μάθουμε γράμματα, να γίνουμε άνθρωποι, όπως συνήθιζε να λέει.

Είχε τυραννηθεί πολύ στη ζωή του, από μικρός στη δουλειά, με δυο χρόνια στο σχολείο και αργότερα στα ανθρακωρυχεία.

Μίλαγε γερμανικά και τον θαύμαζα πολύ.

Ο απλός πατέρας μου είχε μπει στο νόημα: θα μάθεις τη γλώσσα και θα πας να δουλέψεις... Γράφτηκα, λοιπόν, σε ένα ινστιτούτο γλωσσών που πήγαινα το βράδυ και την ημέρα δούλευα στο Hilton.

Εκεί στο Berlitz Sprachschule με κατέταξαν σε ένα τμήμα όπου οι υπόλοιποι 4-5 είχαν κάνει μερικές ώρες μάθημα.

Ήταν λίγο «προχωρημένοι». Είχαμε μια δασκάλα καλή, υπομονετική και πολύ όμορφη.

Την χάζευα, εγώ ο επαρχιώτης, και την θαύμαζα που μας μίλαγε στον πληθυντικό - το είχα καταλάβει αυτό με το ''Herr Dalakidis''. Θυμάμαι την πρώτη ώρα προσπαθούσε να μας μάθει τα χρώματα... Das ist rot, das ist grün, das ist gelb... Μετά από δυο μέρες στο πρόγραμμα ήταν το «kein»(κανένας). Πήρε το μολύβι στο χέρι της κι έλεγε: Das ist ein Bleistift, έκρυβε το μολύβι κάτω από το τραπέζι λέγοντας: Jetzt ist kein Bleistift da. Να μην μπορώ να το καταλαβαίνω με τίποτα! Αφού το επανέλαβε υπομονετικά δυο και τρεις φορές, αναγκάστηκε να φωνάξει έναν Έλληνα από ένα άλλο τμήμα προχωρημένων και μου το εξήγησε.

Το πρόσωπό μου βρήκε ξανά το χρώμα του.

Πήγα στο σπίτι και είπα στους γονείς μου πως δεν ξαναπάω για γερμανικά, μετά το ρεζίλι που έπαθα.

Επέμεινε ο πατέρας μου και συνέχισα.

Είχε δίκιο.

Αργότερα ορκίστηκα μέσα μου πως θα τις φάω ζωντανές τις λέξεις και κάποια στιγμή θα τις διδάξω.

Έτσι κι έγινε.

Τυχαία την είδα μια φορά τη δασκάλα μου, την Barbara Römer, έξω από ένα κατάστημα.

Την συνόδευε ένας μαύρος Αφρικανός, ο φίλος της.

Δεν τόλμησα να της μιλήσω.

Ξεροκατάπια μια φορά, γιατί με το μυαλό που κουβαλούσα τότε δεν μπορούσα να το χωνέψω αυτό το θέαμα! Η δουλειά στο Hilton δεν ήταν τόσο απλή. Χαμαλίκι.

Τότε σε παίρνανε και χωρίς γλώσσα, είχανε ανάγκη από εργατικά χέρια.

Εγώ, με τα ελάχιστα γερμανικά, υπέφερα κυριολεκτικά.

Μου μιλούσε ο υπεύθυνος και δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε.

Πήγαινα στην τουαλέτα με δακρυσμένα μάτια, τα έπλενα και αναρωτιόμουν γιατί να τα ζω όλα αυτά.

Οι πλούσιοι έκαναν τα ακριβά γλέντια τους κι εγώ τους κοίταζα από μια γωνιά έκπληκτος και θαυμάζοντας το ντύσιμό τους.

Πολλά φαγητά περίσσευαν.

Δεν ξέρω τι τα έκαναν μετά.

Μεγάλη σπατάλη.

Μια φορά κουβάλησα τη βαλίτσα ενός πελάτη λίγα σκαλοπάτια πιο πάνω και μου έδινε 10 μάρκα φιλοδώρημα.

Δεν τα δεχόμουν με τίποτα.

Προσπαθούσε να μου τα χώσει ο Γερμανός στην τσέπη κι εγώ τραβιόμουν με αρβανίτικο πείσμα! Δεν ξέρω αν αυτός ο άνθρωπος είχε συναντήσει πριν κάτι τέτοιο.

Τελικά δεν τα πήρα, γιατί δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο.

Το είπα στον Τούρκο συνεργάτη μου και μου απάντησε: Eğer çocuğum delisin! (Εσύ είσαι τρελός, παιδί μου!) Έλεγα στη μητέρα μου πως δεν αντέχω στη Γερμανία και πως θέλω να φύγω.

Επέμεινε κι εκείνη πως θα πάνε όλα καλά. Άντεξα.

Ευκαιρία να εγκαταλείψω την ξενιτιά ήταν ο στρατός.

Για τριάντα μήνες ήμουν στην Πατρίδα μου. Και μετά πάλι εδώ... Τάσος Δαλακίδης Άποψη της πόλης του Düsseldorf.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους