Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλη η Ελλάδα είναι μπλέ...είναι μπλέ…🇬🇷🇧🇷 Σχεδόν όλη η Ευρώπη με τον Λούλα, η Ελλάδα με τον Μπολσονάρο και κάποιοι ανακάλυψαν τη στατιστική για να αποφύγουν την πολιτική ουσία.

Κοιτάξτε προσεκτικά αυτόν τον χάρτη.

Αποτυπώνει πώς ψήφισαν οι Βραζιλιάνοι που ζουν σε ευρωπαϊκές χώρες στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας.

Το κόκκινο αντιστοιχεί στον Λούλα, το μπλε στον Φλάβιο Μπολσονάρο, γιο του πρώην προέδρου Ζαΐχ Μπολσονάρο.

Και τι βλέπουμε; Στη μεγάλη πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών που εμφανίζονται στον χάρτη επικράτησε ο Λούλα. Στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στη Βρετανία και σε πολλές ακόμη χώρες.

Και μέσα σε αυτή την κόκκινη ευρωπαϊκή εικόνα, η Ελλάδα ξεχωρίζει με μπλε χρώμα.

Εδώ επικράτησε ο Μπολσονάρο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία , στην Ελλάδα ο Φλάβιο Μπολσονάρο συγκέντρωσε 311 ψήφους έναντι 255 του Λούλα.Μόλις 56 ψήφοι διαφορά.

Και κάπου εδώ αρχίζει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση.Διότι όταν επισημάνθηκε αυτή η εκλογική ιδιαιτερότητα και συνδέθηκε πολιτικά με την ανοχή απέναντι στη διαφθορά και την οικογενειοκρατία, εμφανίστηκαν οι υπερασπιστές της στατιστικής επιστήμης.

Μας εξήγησαν ότι οι 566 ψηφοφόροι δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας.

Ότι πρόκειται για Βραζιλιάνους και όχι για Έλληνες.

Ότι δεν μπορούμε να χαρακτηρίζουμε διεφθαρμένο κάποιον επειδή ψηφίζει έναν συγκεκριμένο υποψήφιο.Και έχουν δίκιο.

Μόνο που όλα αυτά δεν αλλάζουν ούτε μία ψήφο από το εκλογικό αποτέλεσμα.Δεν αλλάζουν το γεγονός ότι στην Ελλάδα επικράτησε ο Μπολσονάρο, ενώ στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες του χάρτη επικράτησε ο Λούλα.

Και κυρίως δεν απαντούν στο πραγματικό ερώτημα.Γιατί; Γιατί οι Βραζιλιάνοι που ψήφισαν στην Ελλάδα διαφοροποιήθηκαν από εκείνους που ψήφισαν στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ισπανία ή στην Πορτογαλία; Έχει σημασία η κοινωνική σύνθεση της βραζιλιάνικης κοινότητας στην Ελλάδα; Οι οικονομικές συνθήκες; Το πολιτικό περιβάλλον; Η ιδεολογική ταυτότητα των συγκεκριμένων ψηφοφόρων; ή μήπως η εξοικείωση με την κανονικότητα της διαφθοράς που έχει εδραιωθεί στη χώρα μας.

Δεν γνωρίζουμε.

Αλλά αυτά είναι τα ουσιαστικά ερωτήματα που αξίζει να ερευνηθούν.

Και υπάρχει και ένα δεύτερο, πολύ μεγαλύτερο πολιτικό ζήτημα.Δεν χρειάζεται να χαρακτηρίσουμε διεφθαρμένους τους ψηφοφόρους του Μπολσονάρο για να ασκήσουμε κριτική στην πολιτική επιλογή τους.

Ούτε χρειάζεται να θεωρήσουμε όλους τους Έλληνες διεφθαρμένους για να αναγνωρίσουμε ότι στη χώρα μας η οικογενειοκρατία, το πελατειακό κράτος και η πολιτική επιβίωση προσώπων που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο σοβαρών σκανδάλων αποτελούν διαχρονικά προβλήματα.

Αυτό δεν είναι στατιστικό συμπέρασμα από 566 ψήφους.Είναι μια αυτοτελής πολιτική συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η εξουσία στην Ελλάδα και για τα κριτήρια με τα οποία την επιβραβεύουμε.

Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν δύο διαφορετικά πράγματα.Άλλο να απορρίπτεις μια αυθαίρετη γενίκευση και άλλο να επιχειρείς, μέσω αυτής της απόρριψης, να ακυρώσεις κάθε πολιτικό προβληματισμό.

Το πρώτο είναι επιστημονική συνέπεια.Το δεύτερο μπορεί κάλλιστα να αποτελεί πολιτική υπεκφυγή.

Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι αν 56 ψήφοι μπορούν να χαρακτηρίσουν μια ολόκληρη χώρα.Προφανώς δεν μπορούν.

Το ερώτημα είναι γιατί, σε μια Ευρώπη που στον συγκεκριμένο χάρτη εμφανίζεται κατά κύριο λόγο κόκκινη, η Ελλάδα βάφτηκε μπλε.

Και σε αυτό το ερώτημα δεν αρκεί να απαντάς ότι το δείγμα είναι μικρό.Χρειάζεται πολιτική εξήγηση.

Γιατί η στατιστική μπορεί να μας προστατεύει από τα αυθαίρετα συμπεράσματα. Δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να αποφεύγουμε τα άβολα ερωτήματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους