Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δηλαδή τώρα θα μας αφήσεις;» μου είπε η μητέρα μου και άφησε το κουτάλι πάνω στον πάγκο τόσο απότομα που πετάχτηκε λίγο λάδι στο μάτι της κουζίνας.

Δεν φώναξε.

Αυτό ήταν το χειρότερο.

Το είπε ήρεμα, σαν να είχε ήδη βγάλει απόφαση για μένα.

Εγώ είχα πάει απλώς να της πω ότι από τον επόμενο μήνα δεν μπορώ να περνάω κάθε μέρα από το σπίτι τους.

Ότι θέλω να κρατήσω 2-3 απογεύματα για μένα.

Να πάω μια βόλτα, να κάτσω σπίτι μου χωρίς τηλέφωνα, να μη μετράω φάρμακα, εξετάσεις, λογαριασμούς, γιατρούς, ΕΦΚΑ, συνταγογραφήσεις, φυσικοθεραπείες.

Ο πατέρας μου έχει θέμα με την καρδιά και από πέρσι, μετά τη νοσηλεία στο Ιπποκράτειο, δεν είναι όπως ήταν.

Δεν είναι κατάκοιτος, κάνει πράγματα, αλλά δεν μπορεί να τρέχει.

Η μητέρα μου έχει τα δικά της, ζαχάρο, γόνατα, άγχος.

Ο αδελφός μου δουλεύει σεζόν στην Κρήτη και όποτε τον χρειάζεσαι, «δεν μπορεί να φύγει». Η αδελφή μου μένει πιο έξω, έχει δύο παιδιά και κάθε φορά που λέω ότι κουράστηκα μου απαντάει «και εγώ τι να πω;». Κάπως έτσι, χωρίς να γίνει ποτέ συζήτηση, όλα έπεσαν πάνω μου.

Επειδή μένω πιο κοντά.

Επειδή έχω αυτοκίνητο.

Επειδή δουλεύω από σπίτι κάποιες μέρες.

Επειδή «εσύ τα καταφέρνεις». Ναι, μόνο που δεν τα κατάφερνα.

Τους τελευταίους μήνες ξυπνούσα και το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν ποιος έχει ραντεβού, τι λείπει από το ψυγείο τους, ποιος λογαριασμός λήγει, αν ο πατέρας μου πήρε τα χάπια, αν η μητέρα μου θα γκρινιάξει ότι δεν την ακούει κανείς.

Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με το παραμικρό.

Χτυπούσε το κινητό και ανέβαινε η πίεσή μου.

Το χειρότερο είναι ότι δεν το έλεγα σωστά.

Δεν είχα βάλει όρια από την αρχή.

Στην αρχή έλεγα «εντάξει μωρέ, οικογένεια είναι». Μετά έλεγα ψέματα στη δουλειά ότι έχω ίντερνετ πρόβλημα για να πεταχτώ σε γιατρούς και φαρμακεία.

Μια φορά ξέχασα δική μου προθεσμία και έχασα ένα project.

Δεν το είπα σε κανέναν. Ντράπηκα.

Ο σύντροφός μου το έβλεπε και μου έλεγε «δεν γίνεται να ζεις μόνο για να προλαβαίνεις τους άλλους». Κι εγώ θύμωνα.

Του έλεγα «εύκολο είναι να το λες, δεν είναι δικοί σου». Τελικά όμως μπορεί και να είχε δίκιο, απλώς δεν άντεχα να το ακούσω.

Εκείνη τη μέρα λοιπόν είπα στη μητέρα μου ότι σκέφτομαι να βάλουμε ένα πρόγραμμα.

Να βοηθάει και η αδελφή μου πιο οργανωμένα, να κατέβει ο αδελφός μου λίγες μέρες όταν μπορεί, να δούμε μήπως έρχεται μια κυρία 2 φορές την εβδομάδα για καθάρισμα ή για παρέα στον πατέρα μου.

Δεν είπα ότι τους παρατάω.

Είπα ότι δεν μπορώ άλλο να είμαι διαθέσιμη κάθε μέρα. Και τότε μου απάντησε αυτό το «δηλαδή τώρα θα μας αφήσεις;». 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους