Η Άγκυρα δεν χρειάζεται να κερδίσει τον πόλεμο. Αρκεί να κερδίσει την εκεχειρία. Η Ελλάδα πληρώνει 28 δισ. ευρώ για να υπερασπιστεί την ελευθερία της. Η Άγκυρα την υποχρεώνει να πληρώνει και για τα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πρώτο κόστος καταγράφεται στον προϋπολογισμό.

Το δεύτερο δεν εμφανίζεται πουθενά.

Το τουρκικό casus belli για τα 12 ναυτικά μίλια, οι αμφισβητήσεις των θαλάσσιων ερευνών για το Great Sea Interconnector και η στρατιωτική κατοχή της βόρειας Κύπρου δεν είναι ανεξάρτητες διαφορές.

Είναι εκφάνσεις της ίδιας στρατηγικής εξαναγκασμού.

Από κατεχόμενο έδαφος κράτους-μέλους της ΕΕ, η Τουρκία μπορεί να ασκεί στρατιωτική πίεση στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Ιερουσαλήμ. Η Άγκυρα αποσπά παραχωρήσεις πριν πέσει η πρώτη βολή.

Η 7η Οκτωβρίου δίδαξε στο Ισραήλ ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν διορθώνει μια λανθασμένη εκτίμηση της απειλής.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» ενισχύει την ικανότητα της Ελλάδας να αντισταθεί.

Η «Οργή του Ποσειδώνα» προσδιορίζει τον επιδιωκόμενο στρατηγικό στόχο εάν η Τουρκία επιτεθεί στο Ισραήλ από τα κατεχόμενα: τον τερματισμό της τουρκικής στρατιωτικής κατοχής και την αποκατάσταση της αποτελεσματικής άσκησης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό την εξουσία της Λευκωσίας, με προστασία και των δύο κοινοτήτων.

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα αφαιρούσε από την Άγκυρα και έναν μόνιμο μοχλό πίεσης κατά της Ελλάδας.

Η κατοχή δεν μπορεί να παραμένει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα χωρίς ανάλογο κόστος.

Το τίμημα της διατήρησής της πρέπει να γίνει αισθητό στους Τούρκους φορολογουμένους, στο εκλογικό σώμα και στη στρατιωτική ηγεσία. Η Άγκυρα μπορεί να εκμεταλλευτεί τις διαφορετικές προτεραιότητες των τριών κρατών: αποκλιμάκωση για το Ισραήλ, αυτοσυγκράτηση για την Ελλάδα, νέα αναβολή της λύσης του Κυπριακού για τη Λευκωσία.

Έτσι μπορεί να χάσει στρατιωτικά και να διατηρήσει πολιτικά την κατοχή. Η Αθήνα μπορεί να επιλέξει να μη συμμετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Η διπλωματία της, όμως, δεν πρέπει να διασώσει αυτό που το Ισραήλ θα έχει πολεμήσει για να εξαλείψει.

Το 1974, η εκεχειρία έδωσε στην Άγκυρα τον χρόνο που χρειαζόταν για να εξαπολύσει τον «Αττίλα ΙΙ». Μια νέα εκεχειρία χωρίς δεσμευτική και επαληθεύσιμη αποχώρηση μπορεί να μετατρέψει τη στρατιωτική επιτυχία σε πολιτική ήττα. Το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν νομιμοποιεί την κατοχή ούτε παρέχει στην Τουρκία ασυλία για επιθέσεις από τα κατεχόμενα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει πραγματικούς μοχλούς πίεσης: την πρόσβαση στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα και την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης.

Και τα δύο πρέπει να συνδεθούν με συγκεκριμένα, επαληθεύσιμα βήματα προς τον τερματισμό της κατοχής. Η Αθήνα, η Λευκωσία και η Ιερουσαλήμ οφείλουν να συμφωνήσουν πριν από την κρίση τι θα υπερασπιστούν, ποιον τελικό στρατηγικό στόχο θα επιδιώξουν και τι δεν θα επιτρέψουν να παγιωθεί μέσω μιας εκεχειρίας.

Δεν μπορούν να αφήσουν την Άγκυρα να καθορίσει αυτούς τους όρους εν μέσω πολέμου.

Ο πιο ακριβός πόλεμος είναι εκείνος για τον οποίο αρνείσαι να προετοιμαστείς.

Ο πιο τραγικός είναι εκείνος για τον οποίο προετοιμάζεσαι, τον πολεμάς και, στο τέλος, επιτρέπεις στον αντίπαλό σου να τον καταστήσει ξανά αναπόφευκτο.

Το νέο μου άρθρο δημοσιεύθηκε στο GEOPOLITICS που κυκλοφόρησε με τη Real. Ευχαριστώ θερμά τον Χρήστο Μαζανίτη (Christian Mazanitis) για την εμπιστοσύνη, τη συνεργασία και τη φιλοξενία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους