Κείμενο της Μυρτώς Ράις για το βιβλίο της Χουριά Μπουτελτζά «Οι Λευκοί, οι Εβραίοι κι εμείς» και την εκδήλωση-συζήτηση, με προσκεκλημένη την Χουριά Μπουτελτζά, και θέμα «Το αίνιγμα του "εμείς" και η...

Πλήρες Κείμενο:

Κείμενο της Μυρτώς Ράις για το βιβλίο της Χουριά Μπουτελτζά «Οι Λευκοί, οι Εβραίοι κι εμείς» και την εκδήλωση-συζήτηση, με προσκεκλημένη την Χουριά Μπουτελτζά, και θέμα «Το αίνιγμα του "εμείς" και η Αυτοκρατορία». Συμμετέχουν: Μυρτώ Ράις, Αλέξανδρος Μιστριώτης, Κώστας Ράπτης, Αλέξανδρος Γαζής.

Σάββατο 31 Οκτωβρίου, ώρα 19.00, στο Έτερον, Λεωκορίου 38-40. «…Πριν 10 ακριβώς χρόνια εκδίδεται στη Γαλλία ένα βιβλίο.

Κανείς δεν υπολογίζει τη θύελλα που θα ξεσηκώσει ούτε το πόσο θα δικαιωθεί 10 χρόνια αργότερα.

Θύελλα, ήδη από τον ανήκουστα τολμηρό του τίτλο, «Οι Λευκοί, οι Εβραίοι κι εμείς». Ποιος είναι αυτός που έχει το θράσος να βγάζει τους λευκούς από την αορατότητα και να τους κατονομάζει; Ποιος τους κλέβει το προνόμιο του να είναι οι μόνοι που ονομάζουν όλους τους άλλους; Σίγουρα είναι ρατσιστής.

Και ποιος είναι αυτός που ξεχωρίζει τους εβραίους, όχι για να τους κλάψει αλλά για να τους καταστήσει συνένοχους; Σίγουρα είναι αντισημίτης.

Βέβαια, τότε το Ισραήλ δεν ήταν ακόμα γενοκτόνο και η Δύση δεν ήταν ακόμα συνεργός του.

Το συγκεκριμένο «ποιος;» ήταν θηλυκό, οπότε τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα.

Επιπλέον λεγόταν Χουριά Μπουτελτζά, «ξένη» σαν να λέμε, κόρη μεταναστών από την Αλγερία και συνιδρύτρια του Κόμματος των Ιθαγενών της Δημοκρατίας.

Μεγάλο χαστούκι. Οι Ιθαγενείς της Δημοκρατίας, η πολιτική οικογένεια της Χουριά Μπουτελτζά, δεν ήταν τόσο γνωστή όσο σήμερα, ήδη όμως φόβιζε.

Είχαν εισβάλλει στη σκηνή μερικά χρόνια πριν, την εποχή του περίφημου νόμου της κυβέρνησης Σιράκ που απαγόρευε τη μαντήλα στα σχολεία.

Στην πραγματικότητα, ο νόμος απαγόρευε τα «εμφανή θρησκευτικά σύμβολα», αφού σε ένα κράτος δικαίου δεν είναι νόμιμο να στιγματίζεις ανοιχτά ένα τμήμα του πληθυσμού.

Ποιο άλλο όμως θρησκευτικό σύμβολο εκτός από τη μαντήλα είναι εμφανές; Έχοντας την απάντηση, κάποιοι σκουρόχρωμοι ισχυρίστηκαν ότι ο νόμος είναι ρατσιστικός.

Πώς ρατσιστικός; Ίσα-ίσα είναι χειραφετικός αφού απελευθερώνει τα κορίτσια από την καταπίεση των πατεράδων και των μανάδων τους.

Που είναι οπισθοδρομικοί, που δεν νοούν από πρόοδο, που θέλουν να κάνουν τα κορίτσια τους ό,τι θέλουν εκείνοι, ενώ καλό θα ήταν να κάνουν ό,τι θέλουμε εμείς, που είμαστε εκ φύσεως γεννήτορες της προόδου και επινοητές του δρόμου της χειραφέτησης.

Αυτά λέγαμε όλοι (βάζω και τον εαυτό μου μέσα), χωρίς να βλέπουμε τις αντιφάσεις.

Αυτά λένε πολλοί και σήμερα, στο όνομα της Δημοκρατίας, του κοσμικού κράτους και της γυναικείας απελευθέρωσης, παρότι κύριος εκπρόσωπος αυτού του αγώνα είναι πλέον η Λεπέν που υπόσχεται να κόβει πρόστιμο, αν εκλεγεί, στις γυναίκες με μαντήλα.

Και πώς θα τις ξεχωρίζει η αστυνομία από τις γυναίκες που βρίσκονται σε χημειοθεραπεία και φοράνε τουρμπάνι για να κρύψουν το κρανίο τους, ρωτάει ρητορικά ο Μελανσόν που, από την εποχή της τότε μάχης για τη μαντήλα ως τη σημερινή, έχει κάνει πλήρη στροφή.

Αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί.

Αυτοί λοιπόν οι απηυδισμένοι σκουρόχρωμοι οργανώνονται και κυκλοφορούν το 2005 ένα Κάλεσμα με τίτλο «Είμαστε οι ιθαγενείς της Δημοκρατίας», το οποίο εν ολίγοις λέει ότι το γαλλικό κράτος δεν έχει απαλλαγεί από τον δομικό του ρατσισμό, που έχει τις ρίζες του στο μακρύ αποικιακό του παρελθόν.

Μιλάνε για έναν πολιτικό αντιρατσισμό που ξεσκεπάζει τις δομές και στηλιτεύουν ως ακίνδυνο τον ηθικό αντιρατσισμό που προτρέπει να είμαστε καλοί και όχι κακοί.

Μιλάνε για λευκό πολιτικό πεδίο, για λευκή αριστερά, για λευκό φεμινισμό, για πάλη των κοινωνικών φυλών, για αποαποικιοποίηση. Σοκ.

Δομικά ρατσιστική η χώρα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου; Ύβρις και ιεροσυλία.

Ταξινομούν τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα τους; Ρατσισμός και ουσιοκρατία.

Κοινωνικές φυλές; Κολοκύθια, μόνο η πάλη των τάξεων υπάρχει. Αποαποικιοποίηση; Άλλο πάλι και τούτο, αφού οι αποικίες είναι παρελθόν.

Οι περισσότεροι ξεχνούσαν, δήθεν, ότι στα υποβαθμισμένα προάστια στοιβάζονται κυρίως οι αλλόχρωμοι.

Ότι αυτοί γεμίζουν τα αυτόφωρα, τα συσσίτια, τις λίστες των ανέργων.

Ότι η Γαλλία έχει ακόμα και σήμερα κτήσεις στις τέσσερις γωνιές του κόσμου.

Ότι 14 χώρες της Δυτικής και της Κεντρικής Αφρικής έχουν για εθνικό τους νόμισμα, από το 1945 ως σήμερα, το φράγκο CFA, του οποίου την ισοτιμία με το ευρώ αποφασίζει η Γαλλία.

Βασικά, το θέμα ήταν ότι οι τελευταίοι της κοινωνικής πυραμίδας, οι πιο αόρατοι και πιο άφωνοι από κάθε κάτοικο της χώρας αντέστρεφαν το αποσιωπημένο στίγμα του ιθαγενή και το διεκδικούσαν ως πολιτική ταυτότητα.

Γιατί οι γονείς τους είχαν γεννηθεί όντως «ιθαγενείς»: αυτή ήταν η επίσημη ονομασία των αυτόχθονων κατοίκων στις γαλλικές αποικίες, και την κατωτερότητά τους τη θεσμοθετούσε ο λεγόμενος «κώδικας για τους ιθαγενείς». Το Κάλεσμα συγκεντρώνει χιλιάδες υπογραφές, και λίγο αργότερα ιδρύεται ένα κόμμα: το Κόμμα των Ιθαγενών της Δημοκρατίας , χαϊδευτικά «PIR» που σημαίνει «χειρότερο». Σύνθημά του, «το χειρότερο έρχεται!». Σύμβολό του, ένα χέρι έτοιμο να εκσφενδονίσει ένα παπούτσι ─ τεράστια προσβολή στον αραβικό κόσμο.

Επιπλέον, το κόμμα δεν έχει κανένα σκοπό να πάρει μέρος σε εκλογές.

Πού να αντέξει κανείς τόση ειρωνεία, τόση χαρούμενη καταστροφή του κόσμιου και του πρέποντος; Ένα χρόνο αργότερα, προς επίρρωση των υποθέσεων των Ιθαγενών της Δημοκρατίας, τα προάστια φλέγονται επί τρεις βδομάδες.

Αφορμή είναι ο θάνατος δύο νέων αραβικής καταγωγής που, για να ξεφύγουν από την αστυνομική περίπολο και το ανθρωποκυνηγητό που την ακολουθεί, καταφεύγουν σε έναν ηλεκτροδοτικό σταθμό όπου πεθαίνουν από ηλεκτροπληξία.

Αυτό είναι το «εμείς» του τίτλου του βιβλίου της Μπουτελτζά: το «εμείς» των ανθρώπων που γεννήθηκαν στη Γαλλία, είναι Γάλλοι, αλλά δεν ανήκουν στο νόμιμο σώμα του έθνους…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους