Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο εύκολα υψώνουμε το δάχτυλο απέναντι στον άλλον! Κρίνουμε τις πτώσεις του, μετράμε τα λάθη του, ξεχνώντας πως όλοι είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια εύθραυστη ύλη.

Από χώμα, δάκρυα και δίψα για αγάπη.

Ώσπου έρχεται ο πόνος και ραγίζει τις βεβαιότητές μας.

Τότε το υψωμένο δάχτυλο κατεβαίνει και ακουμπά στο δικό μας στήθος.

Εκεί που κρύβονται οι ανομολόγητες πληγές μας.

Και τότε συμβαίνει το θαύμα.

Το χέρι που άλλοτε έδειχνε κατηγορηματικά , τώρα απλώνεται και γίνεται αγκαλιά.

Η κρίση υποχωρεί και γεννιέται η ευσπλαχνία.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο μάθημα της αγάπης: να βλέπεις στο πρόσωπο του άλλου όχι το σφάλμα του, αλλά την εικόνα του Θεού που επιμένει να λάμπει ακόμη και μέσα στα συντρίμμια του.

Γιατί ο Θεός δεν μας έπλασε για να δείχνουμε ο ένας τις πληγές του άλλου, αλλά για να τις αγγίζουμε με αγάπη.

Η πιο αληθινή προσευχή είναι μια αγκαλιά που δεν ρωτάει «γιατί έπεσες;», αλλά ψιθυρίζει «είμαι εδώ» και δεν θα φύγω μέχρι να σηκωθείς. -π. Λίβυος-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους