▬▬▬ «ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ»: Αναμνήσεις του κρατουμένου 57.754, Μητροπολίτου Τριφυλίας και Ολυμπίας Δαμασκηνού▬▬▬ ~~~«Ο παραδειγματισμός δια τον οποίον εκλήθην να παραστώ εις την εκτέλεσιν και η...

Πλήρες Κείμενο:

▬▬▬ «ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ»: Αναμνήσεις του κρατουμένου 57.754, Μητροπολίτου Τριφυλίας και Ολυμπίας Δαμασκηνού▬▬▬ ~~~«Ο παραδειγματισμός δια τον οποίον εκλήθην να παραστώ εις την εκτέλεσιν και η φρίκη και η αγριότης του θανάτου ήρκεσαν να συντελέσουν ώστε να αδρανήση η ιερατική μου συνείδησις.»~~~ Ο Δαμασκηνός (κατά κόσμον Γεώργιος) Χατζόπουλος γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 26 Οκτωβρίου 1913, στην Κόρινθο.

Πρωτοσύγκελλος της Μητρόπολης Κορινθίας κατά την Κατοχή, συνελήφθη το 1942 από τις ιταλικές αρχές για την κοινωνική δράση του.

Μεταφέρθηκε αρχικά στην Ιταλία και κατόπιν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου καταγράφηκε ως κρατούμενος υπ’ αριθμόν 57.754 και υπέστη φρικτά βασανιστήρια.

Από τα τέλη του 1940, οι ναζί συγκέντρωναν στο Νταχάου φυλακισμένους κληρικούς από διάφορες χώρες, κρατώντας τους χωριστά από τους υπόλοιπους κρατουμένους, στα μπλοκ 26, 28 και 30. Στο μπλοκ 26 είχε μάλιστα διαμορφωθεί ένα μικρό παρεκκλήσι. Ο Δαμασκηνός επέζησε και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1945.

Διετέλεσε μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας (1950–1957) και Δημητριάδος και Αλμυρού (1957–1968), μέχρι την απομάκρυνσή του από τη χούντα των συνταγματαρχών και «τη συνεργαζόμενη μαζί της αριστίνδην Σύνοδο». Πέθανε το 1977.

Από σήμερα παρουσιάζουμε σε τέσσερις συνέχειες αποσπάσματα από τα απομνημονεύματά του, όπως δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ της Καλαμάτας στις 18, 20, 21 και 22 Δεκεμβρίου 1955.

Απ’ όσο γνωρίζουμε, η μαρτυρία του δεν κυκλοφόρησε τελικά ποτέ σε βιβλίο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 1955, εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ Από το μοναδικό περιοδικό «Παύλος απόστολος της Ελλάδος» το οποίον εκδίδει η Ι. Μητρόπολις Τριφυλίας και Ολυμπίας αναδημοσιεύομε το κατωτέρω άρθρον το οποίον αναφέρεται εις τας συνθήκας υπό τας οποίας ζούσαν οι κατάδικοι εις το τρομερό στρατόπεδο της Γερμανίας Νταχάου.

Ως γνωστόν εις το κάτεργο αυτό είχεν εγκλεισθή και έζησε δύο ολόκληρα χρόνια και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Δαμασκηνός. Ο Σεβ.

Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός έχει γευθή την πίκρα και έχει αισθανθή την οδύνη της αιχμαλωσίας.

Είναι ο υπ’ αριθ. 57.754 κατάδικος του τρομερού Νταχάου.

Επιστρέψας από το μέτωπο την 21ην Μαΐου 1941 όπου είχεν λάβει μέρος εις όλας τας μάχας του 30ού Συντάγματος Πεζικού ως στρατιωτικός ιερεύς, ανέλαβε εις την Ιεράν Μητρόπολιν Κορίνθου, επί αρχιερατείας του νυν αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Μιχαήλ, τα καθήκοντα του πρωτοσυγκέλλου.

Αναπτύξας την περίοδον εκείνην μίαν πατριωτικήν δράσιν εις εφαρμογήν του προγράμματος του Σεβασμιωτάτου ήτοι μνημόσυνα πεσόντων εν Αλβανία, συλλογήν και διανομήν τροφίμων εις απορφανισθείσας εκ του πολέμου οικογενείας κλπ, συνελήφθη ακριβώς δι’ αυτούς τους λόγους, τον Σεπτέμβριον 1942.

Ενεκλείσθη κατ’ αρχήν εις τας φυλακάς Αβέρωφ, μετήχθη εν συνεχεία εις το στρατόπεδον συγκεντρώσεως Λαρίσσης από όπου μαζί με πολλούς άλλους Έλληνας, μεταξύ των οποίων ήτο και ο Δ/ντής της εφημερίδος «Ακρόπολις» κ. Νάσος Μπότσης, μετεφέρθη εις στρατόπεδον της Ν. Ιταλίας.

Τέλος μετήχθη εις Νταχάου όπου έζησε δύο ολόκληρα μαύρα χρόνια συντροφιάς με τον θάνατο, καταντίκρυ στις αγχόνες, στα κρεματόρια, στους τόπους των βασανιστηρίων, στις αίθουσες των επιστημονικών πειραματισμών επί ανθρώπων—πειραματοζώων, μέσα στον πιο φρικτό χώρο της γης.

Την ζωή του στα Γερμανικά κάτεργα ο Σεβασμ.

Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός την έχει περιγράψει εις έναν ολόκληρον Τόμον ο οποίος δεν είδε ακόμη το φως της δημοσιότητος.

Μια σελίδα του βιβλίου αυτού παραθέτομεν κατωτέρω ως έχει: Τείχος υψηλόν με το γνωστόν βαρύ μονότονον στρατιωτικόν χρώμα περιβάλλει έκτασιν μικροτέραν των 10 χιλιάδων τετρ. μέτρων.

Επί της εκτάσεως αυτής ευρίσκονται 30 ξύλινα απλά παραπήγματα (υπ’ αριθ. 1—30) ονομαζόμενα εις την γερμανικήν BLOCK.

Μια κεντρική πύλη, είδος μεσαιωνικού φρουρίου, τριπλούν ηλεκτροφόρον σύρμα, πανύψηλοι πύργοι με πολυβόλα έτοιμα προς δράσιν και παρ’ αυτά διπλοσκοποί S.S. με τα χαρακτηριστικά των κράνη.

Υδάτινον τεχνικόν φράγμα εξωτερικώς του όλου συγκροτήματος και υπεράνω αυτού ο βαρύς γερμανικός ουρανός.

Ιδού με ολίγας λέξεις το στρατόπεδον συγκεντρώσεως Νταχάου ευρισκόμενον 18 χλμ.

ΝΑ του Μονάχου.

Συνεστήθη από την Χιτλερικήν τυραννίαν το 1934 και περιέκλεισε μέχρι της πτώσεως του Γ’ Ράιχ άνω των 165 χιλ. καταδίκων εξ όλων των λαών της Ευρώπης.

Πολλοί μετεφέρθησαν εις άλλα στρατόπεδα 54 απέθανον ή εδολοφονήθησαν δια τυφεκισμού, αγχόνης ή εκάησαν ζώντες. 15 χιλιάδες απέθανον μόνον κατά τους μήνας Ιανουάριον και Φεβρουάριον του 1945 εκ πείνης, ψύχους και τύφου, πίπτοντες ο εις μετά τον άλλον επάνω εις τους πάγους.

Μεταξύ των νεκρών τούτων θρηνούμεν 120 Έλληνας.

Συνάδελφός μου Πολωνός, εργασθείς επί 3 συναπτά έτη εις τας αίθουσας Γκάζ, διαβεβαιοί επί τω λόγω της Ιερωσύνης του ότι εκτός του αριθμού τούτου των αποθανόντων δολοφονηθέντων ωδηγήθησαν ζώντες εις τας αίθουσας των ασφυξιογόνων αερίων πολλοί με ολοκλήρους τας οικογενείας των, κυρίως Εβραίοι, άνω των 500 χιλιάδων μόνον κατά το διάστημα της τριετίας αυτής μη αναγραφέντες βεβαίως εις τους καταλόγους καταδίκων Νταχάου.

Ο ένδοξος και γενναίος Αμερικανός στρατιώτης την 29ην Απριλίου του 1954 και ώραν 5.30΄ μ.μ. παρά την διαταγήν του αιμοδιψούς και ανάνδρου Ράιχ φύρερ S.S. Χίμλερ —να μη παραδοθή ούτε εις ζων εκ των αιχμαλώτων Νταχάου εις χείρας των συμμάχων— χάρις εις την στρατηγικήν ευφυΐαν και δραστηριότητα του στρατηγού Πάτον, διοικητού της ηρωϊκής τρίτης αμερικανικής στρατιάς, εχάρισε την ζωήν και την ελευθερίαν εις 33 χιλιάδας καταδίκους, μεταξύ των οποίων 300 Έλληνες.

Πηγαία και βαθεία η ευγνωμοσύνη μας προς τους αμερικανούς ελευθερωτάς στρατιώτας.

Θ’ αντικρύζωμεν πάντοτε με δακρυσμένα μάτια την αστερόεσσαν κυματίσασαν υπερηφάνως επί του ιδίου ιστού, από του οποίου το μαύρον λάβαρον των S.S. επί σειράν ετών επεκάθητο ως άλλος βραχνάς επί του στήθους χιλιάδων σκλάβων, υπενθυμίζον διαρκώς το τραγικόν τέλος, το οποίον τους ανέμενεν από στιγμής εις στιγμήν από τα όργανα της γερμανικής θηριωδίας.

Υπό το έμβλημα τούτο της σκοτεινής και απανθρώπου Ναζιστικής γερμανικής ιδεολογίας του δόγματος του Νίτσε επί έτη ολόκληρα οι σκλάβοι με το χαρακτηριστικόν ελαφρότατο ένδυμα του τροφίμου των κατέργων, αποκαλούμενοι όρθρου βαθέος εν επισήμω παρατάξει, εν καιρώ χειμώνος τε και θέρους, υπό οιασδήποτε καιρικάς συνθήκας, προ του ανθρωπομόρφου τέρατος Ραπόρτ—φύρερ Μπέτσερ, εσχημάτιζον τα διάφορα Κομάννο, —ομάδας εργασίας— εις την Άπελ—Πλάτς, εγειρόμενοι προ της 4ης πρωινής ώρας.

Τοιούτον ήτο το σύστημα της σατανικής αυτής οργανώσεως, της ονομασθείσης Χιτλερικής, και εις βάρος των αιχμαλώτων ώστε οι μη εργαζόμενοι, παρά την αδυναμίαν των,—σκιαί κινούμεναι— ζωντανοί νεκροί ικετεύουν τον Κάπο να τους προσλάβη εις την βαρύτεραν ακόμη εργασίαν.

Ούτως απέφευγον τα ειδικά δια τους μη εργαζομένους βασανιστήρια εις τα κλειστά λεγόμενα Μπλόκ, δηλαδή τα της αυστηράς απομονώσεως, και εκέρδιζον ελάχιστα γραμμάρια άρτου, το ιστορικόν πλέον Μπρότ—Τσάϊτ, η μόνη συμπαθής γερμανική λέξις εις τον αιχμάλωτον.

Οι μη δυνάμενοι να εργασθούν εκλείοντο εις ειδικήν καραντίναν αναπήρων, εκ της οποίας δις του έτους μετεφέροντο προς άγνωστον κατεύθυνσιν· η τύχη ηγνοείτο· αι φήμαι ωργίαζον.

Ήδη όμως γνωρίζομεν, ότι ζώντες ωδηγούντο εις ειδικά κρεματόρια ή σήραγγας Γκάζ.

Αναφέρω μετά συγκινήσεως το όνομα του εκ Καστορίας 80ετούς ιατρού Μιχαήλ Τσίρλη «συγκοινωνού τη θλίψει και τοις δεσμοίς» από του στρατοπέδου Λαρίσης και συνοδοιπόρου μέχρι του Νταχάου.

Συνωμίλησα μετ’ αυτού 2 ημέρας προ του Τρανσπόρτ—Ιμβαληθή του Ιανουαρίου 1944. «Θέλω να ζήσω δια να επιστρέψω εις μίαν Ελλάδα ελευθέραν και μεγάλην», μού είπε.

Η θεία πρόνοια όμως επέτρεψε να καή εις τα κρεματόρια του Λούμπλιν, μάρτυς της ελευθερίας και του μεγαλείου της Ελληνικής Πατρίδος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους