Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Σάββατο 22 Οκτωβρίου 1938, μια 46χρονη γυναίκα η Αργεντινή ποιήτρια Alfonsina Storni περιπλανιέται στο Μπουένος Άιρες προς τον σιδηροδρομικό σταθμό.

Αγοράζει ένα εισιτήριο απλής μετάβασης για το Μαρ ντελ Πλάτα.

Μετακόμισε σε μια μικρή πανσιόν, έχοντας την θολή μοίρα της αυτοκτονίας.

Λέγεται - το περιστατικό είναι σκοτεινό - ότι είναι άρρωστη, κουρασμένη και λαχταρά τον θάνατο για να την απελευθερώσει.

Ίσως ο χρόνος της να περνάει σε ένα παλιό παγκάκι σκεπτόμενη τη ζωή της.

Ίσως περνάει χρόνο γράφοντας το ποίημά της «Θα κοιμηθώ κι εγώ». Κατευθύνεται προς τη θάλασσα στις 1:00 π.μ. Οι βιογράφοι της διαβεβαιώνουν ότι πήδηξε στη θάλασσα από έναν κυματοθραύστη.

Ο μύθος, ωστόσο, πιο ποιητικός και με περισσότερη πνευματικότητα, ήταν ότι περπάτησε αργά στο νερό.

Ώρες αργότερα, δύο νεαροί εργάτες που έκαναν βόλτα στην παραλία La Perla βρήκαν το σώμα της.

Ήταν η Alfonsina Storni, μια από τις σημαντικότερες ποιήτριες του αιώνα. Η Alfonsina Storni απαθανατίστηκε στο τραγούδι «Alfonsina y el mar» (Η Αλφονσίνα και η Θάλασσα) των Luna και Ramírez.

Στην απαλή αμμουδιά όπου σκάει το κύμα Το μικρό της αποτύπωμα δεν έχει πια γυρισμό Μόνο ένα μονοπάτι πόνου και σιωπής Έφτασε μες στο βαθύ νερό Μόνο ένα μονοπάτι από ανείπωτα βάσανα Έφτασε μέχρι τον αφρό των κυμάτων. Ένας Θεός μόνο ξέρει τι αγωνία σε συνόδευσε Τι παλιούς πόνους έκρυβε η φωνή σου μες στη σιωπή Για να σε νανουρίσει ξαπλωμένη το τραγούδι Των κοχυλιών της θάλασσας.

Το τραγούδι που τραγουδά στα σκοτεινά βάθη της θάλασσας Το κοχύλι. Φεύγεις, Αλφονσίνα, με τη μοναξιά σου Ποια καινούρια ποιήματα πήγες να βρεις...; Μια αρχαία φωνή ανέμου και άλατος Σου θωπεύει πάλι την ψυχή και σε συνεπαίρνει Και πας πέρα, όπως στα όνειρα Αποκοιμισμένη, Αλφονσίνα, ντυμένη με θάλασσα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους