Ο γόρδιος δεσμός Ρωσίας-Ουκρανίας θα λυθεί με το ξίφος Οι τελευταίες αποφάσεις του Αμερικανού Προέδρου δείχνουν ότι η πολιτική του όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία βρίσκεται σε καμπή, ανατρέποντας...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις δύo αμετακίνητες θέσεις των Ουκρανών και των Ρώσων δεν υπάρχει ενδιάμεσο σημείο συμβιβασμού. Η ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ήταν ζοφερή για την Ουκρανία. O Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα αγοράσουν ντίζελ από τη Ρωσία· κατόπιν, μάθαμε ότι η SpaceX περιόρισε τη χρήση της στρατιωτικής δορυφορικής υπηρεσίας Starlink για τους ουκρανικούς δρόνους· και αργότερα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ πάγωσε με εκτελεστικό διάταγμα κυρώσεις, περιορισμούς και δασμούς στη Ρωσία, παρότι ψηφίστηκαν μόλις πριν από έναν μήνα («νόμος του Λίντσεϊ Γκράχαμ»). Οι κινήσεις αυτές, συνδυασμένες με λεκτικές προσβολές εναντίον του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, όπως η υπόδειξη ότι η χώρα του χρειάζεται νέο ηγέτη, αναστάτωσαν εύλογα τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους.

Ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Ιγκνάσιους ανέφερε («Washington Post», 13/10/2026) ότι οι Αμερικανοί διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ ζήτησαν από τους Ουκρανούς, στην πρόσφατη συνάντησή τους στο Μαϊάμι, να σταματήσουν τις επιθέσεις στα διυλιστήρια, ειδάλλως ο Τραμπ θα προχωρούσε σε συμφωνία ντίζελ με τον Πούτιν.

Η επιδίωξή του ήταν πασιφανής.

Με το πετρέλαιο Μπρεντ να κυμαίνεται γύρω στα 110 δολάρια/βαρέλι και τις πληθωριστικές πιέσεις να εντείνονται, ο στόχος του ήταν στην καλύτερη περίπτωση να μειώσει τις τιμές του πετρελαίου και στη χειρότερη να βρει έναν αποδιοπομπαίο τράγο εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών.

Αλλά αυτά τελικά αποδείχτηκαν ελάσσονος σημασίας μπροστά στις επερχόμενες τεκτονικές αλλαγές.

Η λύση του τύπου της Κορέας, δίχως η Ουκρανία να απεμπολήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στα κατεχόμενα, είναι η μόνη διέξοδος βάσει της υπάρχουσας κατάστασης, και στην οποία, εν πάση περιπτώσει, τουλάχιστον δεν θα σκοτώνονται πλέον άνθρωποι.

Παρότι ο Τραμπ δεν φημίζεται για τη σταθερότητα των απόψεών του, οι προαναφερθείσες αποφάσεις του αντιμετωπίστηκαν από την πλειονότητα των σχολιαστών ως σημείο καμπής στην πολιτική του όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Προσπερνώντας την παραφιλολογία ότι χρωστάει ή τον «κρατάει» ο Πούτιν και τα συναφή, φαίνεται οριστικά αποφασισμένος να ανατρέψει τις ισορροπίες υπέρ της Ρωσίας υποβαθμίζοντας τον ρόλο της διπλωματίας.

Από μιαν άποψη έχει ενστικτωδώς δίκιο, διότι δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί ειρήνη και να σταματήσει η αιματοχυσία μέσω διαπραγματεύσεων στο άμεσο μέλλον.

Εάν εξαιρέσουμε τη –σκόπιμη ή μη– εθελοτυφλία Δυτικών σχολιαστών, δεν θα βρούμε Ουκρανό αξιωματούχο, με πρώτο τον Ζελένσκι, ο οποίος να υποστηρίζει σοβαρά ότι προϋπόθεση για την ειρήνη είναι η (πασίδηλα ανέφικτη) επανάκτηση όλων των κατακτημένων ουκρανικών εδαφών.

Απεναντίας, η θέση που προωθείται είναι η κατάπαυση του πυρός κατά μήκος της υπάρχουσας γραμμής του μετώπου – ή «γραμμής ελέγχου». Η αναγνώριση από το Κίεβο του de facto ελέγχου από τη Ρωσία των κατεχόμενων εδαφών σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει και την de jure αναγνώριση, δηλαδή οριστική παραίτηση από τη διεκδίκησή τους.

Ασάφειες όσον αφορά τον καθορισμό της γραμμής του μετώπου επειδή αλλάζει καθημερινά θεωρούνται διαχειρίσιμες.

Από τη μεριά του, το Κρεμλίνο έχει θέσει ως επιπλέον προϋπόθεση την αμαχητί παραχώρηση των μη κατεχόμενων εδαφών στο Ντονμπάς, απαιτώντας ουσιαστικά τον πλήρη έλεγχο στις πέντε περιφέρειες, Κριμαία, Ντονέτσκ, Λουγκάνσκ, Ζαπορίζια, Χερσώνα, που προσάρτησε με «δημοψηφίσματα». Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτεί κανείς Ουκρανό πολιτικό που θα συναινούσε σε μια τέτοια απαίτηση και δεν θα τον κατηγορούσαν για εθνική προδοσία.

Στις δύο αυτές αμετακίνητες θέσεις των Ουκρανών και των Ρώσων δεν υπάρχει ενδιάμεσο σημείο συμβιβασμού.

Συνεπώς, ο γόρδιος δεσμός θα λυθεί με τα όπλα: είτε οι Ρώσοι θα κατακτήσουν το υπόλοιπο 10-15% του Ντονέτσκ, όπερ και το πιθανότερο, είτε οι Ουκρανοί θα το κρατήσουν, εξαναγκάζοντας τους Ρώσους σε εκεχειρία.

Η έκδηλα φιλορωσική στροφή του Τραμπ επιταχύνει την επίτευξη του ρωσικού στόχου.

Αν όντως έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, ο λόγος πλέον θα δοθεί στη διπλωματία.

Βεβαίως, είναι άγνωστο αν η Ρωσία θα αρκεστεί στα ήδη κατακτημένα και δεν θα επιδιώξει την απόκτηση πρόσθετων εδαφών.

Ωστόσο, φαίνεται απίθανο ότι σκοπεύει να συνεχίσει τον πόλεμο επ’ αόριστον, διότι η ανθρώπινη και οικονομική αιμορραγία της επιτείνεται.

Ούτε θα είναι εύκολη η σύγκλιση των απόψεων, κυρίως στις εγγυήσεις ασφαλείας που αυτονόητα ζητά η Ουκρανία.

Η επίλυση του εδαφικού είναι η αφετηρία ιλιγγιωδών εξελίξεων, το γεωπολιτικό παίγνιο είναι πολύ μεγάλο, η δε φιλορωσική στροφή του Τραμπ εξηγείται όποια κι αν επιλέξουμε από τις δύο σχετικά ανταγωνιστικές θεωρίες για τις επιλογές του: είτε επιδιώκει τον προσεταιρισμό της Ρωσίας για να αποδυναμώσει την Κίνα είτε προωθεί τη μοιρασιά του κόσμου σε σφαίρες επιρροής στην τριάδα ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία.

Δεν πρόκειται για αβάσιμες εικασίες.

Σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Ιγκνάσιους, ένας πυλώνας του σχεδίου των Γουίτκοφ - Κούσνερ είναι η οικονομική ολοκλήρωση της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Ευρώπης μέσω μιας ενεργειακής συμφωνίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση Τραμπ έχει προτείνει αφενός στην Ευρώπη να επαναλάβει τις αγορές ρωσικού φυσικού αερίου «σε μεγάλες ποσότητες», που μεταφράζονται σε πακτωλό δολαρίων για τη Ρωσία και, αφετέρου, στην Ουκρανία ότι θα πρέπει τώρα να εξετάσει το ενδεχόμενο επανεκκίνησης όλων των αγωγών που το μετέφεραν («The New York Times», 17/10/2026). Επιπλέον, ο Πούτιν πρότεινε μια τριμερή συνάντηση ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, την οποία καταρχάς αποδέχθηκε ο Αμερικανός Πρόεδρος, την ίδια ώρα που ο Ζελένσκι κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι καθυστερούν τις παραδόσεις όπλων ήδη πληρωμένων μέσω του συστήματος προμηθειών PURL.

Δικαίως οι απογοητευμένοι Ουκρανοί και Ευρωπαίοι θα πουν «αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς». Αλλά αυτό πλέον δεν φτάνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους