Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο χρόνος «πάγωσε» στο μαρτυρικό Δίστομο την 10η Ιουνίου του 1944.

Εκεί οι Ναζί διέπραξαν ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία.

Ακόμα και οι ίδιοι οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να δώσουν μια εξήγηση για όλο αυτό το μακελειό.

Σύγχρονοι δημοσιογράφοι και ερευνητές από τη Γερμανία κάνουν λόγο για μια ενέργεια που δεν είχε ψήγμα λογικής και ανθρωπιάς. «Δε θα αφήσετε ούτε γάτα ζωντανή» Η μαυροφορεμένη γυναίκα του Διστόμου «Εδώ 'ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου.

Εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις, να προσέχεις.

Εδώ πονά η σιωπή, πονάει κι η πέτρα κάθε δρόμου» γράφει ο Γιάννης Ρίτσος στο επίγραμμα για το Δίστομο, το χωριό των«ηρώων και μαρτύρων, των σπαραγμένων λουλουδιών και των σφαγμένων μύρων». Ο Παναγιώτης Περγαντάς του Θωμά (Κιθάρας), 22 χρονών τότε, αφηγείται: «Τότε κατεβαίνω κι εγώ προς το χωριό.

Φτάνω σε απόσταση διακόσια μέτρα από τα πρώτα σπίτια.

Το σπίτι της αδερφής μου Φρόσως ήταν στην άκρη.

Ακούω μια γυναικεία φωνή να σκούζει, να οδύρεται, να θρηνολογεί.

Ήταν η μάνα μου.

Φτάνω τρέχοντας και τι να δω! Την αδερφή μου κομματιασμένη, βιασμένη, κατακρεουργημένη.

Κατασκισμένα ρούχα και σάρκες είχαν γίνει ένα.

Το αίμα έτρεχε από τα σκέλια της.

Τα βυζιά της κατασφαγμένα, φέτες.

Το πρόσωπό της παραμορφωμένο και σ' όλο το σώμα σημάδια άγριας πάλης.

Δίπλα της σε μια κούνια το μικρό κορίτσι της τη Ζωή, εφτά μηνών, το είχαν ξεκοιλιάσει, του είχαν κόψει το λαιμό και κρέμονταν τα λαρύγγια του στο στήθος μπλεγμένα με τα βγαλμένα έντερα». Ένας άλλος από τους επιζώντες είχε περιγράψει με τρόπο που κόβει την ανάσα και κάνει το στομάχι να σφίγγεται: «Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω.

Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο.

Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της.

Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι.

Το άλλο κοριτσάκι της, η 6χρονη Ελένη, βρισκόταν στο κατώφλι του σπιτιού μέσα σε μια λίμνη αίματος με βγαλμένα τα σπλάχνα του.

Το είχαν ξεκοιλιάσει με μαχαίρι.

Το αγόρι της, ο 3χρονος Γιάννης, το βρήκα νεκρό στην αυλή με λιωμένο κεφάλι». Η τότε 12χρονη Ελένη Σφουντούρη σώθηκε από καθαρή τύχη.

Κρύφτηκε μέσα στο σπίτι και έτυχε να μην την βρουν οι Ναζί που εισέβαλαν σε αυτό.

Δεν είχε την ίδια τύχη η μητέρα της, ωστόσο. «Έβγαλαν όλους έξω από το σπίτι, με αυτόματα τους σκότωσαν, το μυαλό της μητέρας μου πιτσίλισε τον δρόμο, τη βρήκε η γιαγιά μου», είχε πει χρόνια αργότερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους