Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κλασική συνταγή Μουρίνιο σε μια από εκείνες τις μεγάλες ποδοσφαιρικές βραδιές που ξέρει να σημαδεύει.

Έκανε εξαιρετική διαχείριση και αιφνιδίασε τους πάντες επιλέγοντας ορθολογική ανάπτυξη από πίσω με χαμηλές μεταβιβάσεις, σπάζοντας με άνεση την πίεση που ασκούσε ψηλά η Μπαρτσελόνα.

Δημιούργησε επανειλημμένα καταστάσεις αριθμητικής ισορροπίας τρεις εναντίον τριών σε επικίνδυνους χώρους, και πιστεύω πως αν ο Εμπαπέ βρισκόταν στα γνωστά του στάνταρ, το σκορ θα μπορούσε να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις. Ο Χάουσεν έκανε ένα κυριολεκτικά αψεγάδιαστο παιχνίδι.

Μέτρησε δεκαέξι επιτυχημένες επεμβάσεις, τις περισσότερες από κάθε άλλον στο γήπεδο, αποτελώντας τον βασικό μοχλό για το ασφαλές χτίσιμο του παιχνιδιού από την άμυνα με ποσοστό επιτυχίας στις πάσες ογδόντα τέσσερα τοις εκατό.

Το πιο ουσιαστικό ήταν ότι οι μεταβιβάσεις του έψαχναν σταθερά τον κενό χώρο προς τα εμπρός, βοηθώντας την ομάδα να απεγκλωβίζεται άμεσα από τις γραμμές πίεσης των γηπεδούχων.

Εξαιρετική εντύπωση άφησε και ο Γκιουλέρ, ένας ποδοσφαιριστής που μυρίζει διαρκώς κίνδυνο, ξέρει να προστατεύει την μπάλα και παίρνει τις σωστές αποφάσεις στο επιθετικό τρίτο.

Είχε δύο πολύ καλές τελικές προσπάθειες, δημιούργησε δύο κλασικές ευκαιρίες για γκολ όπου δικαιούταν τουλάχιστον μία ασίστ, ενώ ολοκλήρωσε με επιτυχία τέσσερις από τις έξι ατομικές ενέργειες που επιχείρησε.

Στον αντίποδα, η Μπαρτσελόνα εμφάνισε προβληματική εικόνα σε όλες τις γραμμές.

Η πίεση που εφάρμοζε ήταν εξαιρετικά ευάλωτη, ιδιαίτερα πριν από το γκολ της ισοφάρισης, επιτρέποντας στη Ρεάλ να κυκλοφορεί και να βγαίνει στην κόντρα χωρίς να ζορίζεται.

Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι μπλαουγκράνα έφταναν σε ευνοϊκές συνθήκες ένας εναντίον ενός, οι τελικές αποφάσεις των επιθετικών ήταν κάκιστες.

Εδώ βαραίνει σοβαρά η ευθύνη τον Φλικ για την καθυστέρηση στις παρεμβάσεις του από τον πάγκο.

Παραμένει ακατανόητο πώς κράτησε τον Γκόρντον μέχρι το ογδοηκοστό πέμπτο λεπτό, την ώρα που ο Ραφίνια βρισκόταν σε κακή βραδιά, επιλέγοντας να αποσύρει πρώτο τον Φερμίν και να ρίξει στο ματς έναν ανέτοιμο Ντε Γιονγκ που στερείται αγωνιστικού ρυθμού.

Η παρουσία του Γκόρντον εξελίσσεται σε τεράστια απογοήτευση, δεν πρόσφερε το παραμικρό, αδυνατώντας να δώσει πλάτος στην πτέρυγα, να συγκλίνει αποτελεσματικά ανάμεσα στις γραμμές του αντιπάλου ή να λειτουργήσει ως πλάγιος φορ που γεμίζει την αντίπαλη περιοχή.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί ο Φλίκ επιμένει να τον εμπιστεύεται σε όλα τα κρίσιμα ραντεβού, όπως με την ΠΣΖ και τώρα στο ντέρμπι. Η Μπαρτσελόνα θα συνεχίσει να ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί όσο η ανασταλτική της τετράδα παρουσιάζει αυτή την αστάθεια, καθώς ούτε οι πλάγιοι μπακ ούτε οι κεντρικοί αμυντικοί εμπνέουν σιγουριά, κάτι που επιβεβαιώθηκε με τον πλέον σκληρό τρόπο στις διαδοχικές αναμετρήσεις με τους Παριζιάνους και τη Ρεάλ.

Από την άλλη, ο Κουκουρέγια έβγαλε εξαιρετική ποδοσφαιρική πονηριά, καταφέρνοντας να αποσυντονίσει από νωρίς τον Γιαμάλ.

Με μερικά δυναμικά μαρκαρίσματα έβαλε τον νεαρό σε μια προσωπική κόντρα εγωισμού, με αποτέλεσμα ο μικρός να χάσει την καθαρή του σκέψη και την ουσία στο παιχνίδι του.

Με τις τακτικές οδηγίες του Μουρίνιο, ο Ισπανός μπακ σε συνεργασία με τον απόλυτα πειθαρχημένο Ντιομαντέ κατάφεραν να τον απομονώσουν εντελώς από το υπόλοιπο σύνολο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους