🔴⚪❞𝝖𝝘𝝘𝝚𝝠𝝤𝝥𝝤𝝪𝝠𝝤𝝞, 𝝝𝝪𝝦𝝖 𝟳 𝝟𝝖𝝞 𝝡𝝡𝝚: 𝝤𝝩𝝖𝝢 𝝜 𝝟𝝦𝝞𝝩𝝞𝝟𝝜 𝝘𝝞𝝢𝝚𝝩𝝖𝝞 𝝚𝝥𝝞𝝠𝝚𝝟𝝩𝝞𝝟𝝜❞ ➡️Συνεχίζοντας από όσα γράψαμε τις προηγούμενες ημέρες για τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού και τον Εργκίν Αταμάν, ήρθε η ώρα να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη στάση της διοίκησης της ΚΑΕ Ολυμπιακός, την αντίδραση της Θύρας 7 και, φυσικά, τη συμπεριφορά συγκεκριμένων ανθρώπων των ΜΜΕ, οι οποίοι έχουν δείξει ξεκάθαρα την προτίμησή τους προς συγκεκριμένα πρόσωπα του ελληνικού μπάσκετ.

Γιατί, όταν παρακολουθεί κανείς όσα συμβαίνουν, δεν μπορεί να μη διερωτηθεί: οι αρχές που επικαλούνται ορισμένοι ισχύουν για όλους ή ενεργοποιούνται μόνο όταν εξυπηρετούν τη δική τους πλευρά; ➡️Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από τους αδελφούς Αγγελόπουλους.

Τους ανθρώπους που βρίσκονται στο τιμόνι της ΚΑΕ Ολυμπιακός και οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί δημόσια πολλές φορές για ζητήματα που αφορούν τον Παναθηναϊκό και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.

Εκεί φαίνεται πως υπάρχει πάντοτε διάθεση για ανακοινώσεις, αντιδράσεις και δημόσιες τοποθετήσεις.

Όταν, όμως, προκύπτουν άλλα ζητήματα που απασχολούν το ελληνικό μπάσκετ, γεννάται το ερώτημα αν η ίδια αποφασιστικότητα εκδηλώνεται με την ίδια ένταση.

Δεν είναι υποχρεωμένη καμία διοίκηση να σχολιάζει κάθε γεγονός που συμβαίνει στον χώρο του αθλητισμού.

Από τη στιγμή, όμως, που επιλέγει να παρεμβαίνει δημόσια σε συγκεκριμένες υποθέσεις, είναι απολύτως θεμιτό να αξιολογείται και για τις περιπτώσεις στις οποίες δεν τοποθετείται.

Δεν γίνεται να υπάρχει πάντα χρόνος και διάθεση όταν η συζήτηση αφορά τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, αλλά όταν προκύπτουν άλλα ερωτήματα να αναρωτιέται κανείς αν θα υπάρξει κάποια αντίδραση.

Η επιλεκτική ευαισθησία δεν αποτελεί απόδειξη συνέπειας, όπως και μια ανακοίνωση δεν απαντά αυτομάτως σε όλα τα ζητήματα. ➡️Και το ερώτημα προς τους ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Ολυμπιακός είναι απλό: με ποια κριτήρια επιλέγονται οι υποθέσεις που αξίζουν δημόσιας τοποθέτησης; Αν η διαφάνεια, η ισονομία και η προστασία του αθλήματος είναι πράγματι προτεραιότητες, τότε αυτές οι αρχές πρέπει να εφαρμόζονται ανεξάρτητα από το ποιο πρόσωπο βρίσκεται στο επίκεντρο.

Διαφορετικά, δημιουργείται η εντύπωση ότι η δημόσια αντίδραση εξαρτάται περισσότερο από το ποιος αφορά η υπόθεση παρά από την ίδια τη σημασία της.

Στη συνέχεια, περνάμε στη Θύρα 7. Οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους, να διαμαρτύρονται και να ασκούν κριτική.

Το ίδιο δικαίωμα έχουν, φυσικά, και οι φίλαθλοι των υπόλοιπων ομάδων.

Όταν, όμως, η συζήτηση γύρω από το ελληνικό μπάσκετ καταλήγει διαρκώς σε αναφορές για δήθεν ευνοϊκές συνθήκες υπέρ του Παναθηναϊκού κατά την περίοδο Βασιλακόπουλου, τότε υπάρχει κάτι που χρειάζεται να ξεκαθαριστεί: πού ακριβώς βασίζονται αυτές οι κατηγορίες; ➡️Αν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, επίσημα έγγραφα, καταγγελίες ή πορίσματα που τεκμηριώνουν όσα υποστηρίζονται, τότε ο δρόμος είναι ξεκάθαρος.

Να παρουσιαστούν και να εξεταστούν.

Όχι να ανακυκλώνονται γενικές κατηγορίες σε οπαδικές συζητήσεις, σαν να αποτελούν από μόνες τους αποδεδειγμένα γεγονότα.

Γιατί είναι πολύ εύκολο να επαναλαμβάνει κανείς μια κατηγορία, πολύ δυσκολότερο όμως να την αποδείξει.

Αν, λοιπόν, υπάρχει κάποιος που διαθέτει στοιχεία για όσα καταλογίζονται στον Παναθηναϊκό σχετικά με την κατάκτηση τίτλων εκείνης της περιόδου, ας τα δημοσιοποιήσει.

Αν υπάρχει φάκελος, ας παρουσιαστεί.

Αν υπάρχουν συγκεκριμένες υποθέσεις, ας εξεταστούν με ονόματα, ημερομηνίες και πραγματικά δεδομένα.

Η σοβαρή κριτική δεν φοβάται την τεκμηρίωση.

Αντιθέτως, τη χρειάζεται.

Και μέχρι να παρουσιαστούν αποδείξεις, οι γενικεύσεις παραμένουν ισχυρισμοί, όχι αποδεδειγμένα συμπεράσματα. ➡️Βέβαια, ούτε όλοι οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού είναι ίδιοι ούτε μπορεί να θεωρείται ότι κάθε οπαδός υιοθετεί κάθε άποψη που ακούγεται από την πλευρά του.

Η κριτική αφορά συγκεκριμένες τοποθετήσεις και συμπεριφορές, όχι συλλήβδην όλους τους υποστηρικτές μιας ομάδας.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι δημόσιοι ισχυρισμοί πρέπει να μένουν στο απυρόβλητο.

Όποιος κατηγορεί, οφείλει να τεκμηριώνει.

Τόσο απλά.

Και φτάνουμε στο τρίτο και τελευταίο σκέλος, εκεί όπου η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα: στα μέσα ενημέρωσης και στη στάση συγκεκριμένων δημοσιογράφων απέναντι στον Βαγγέλη Λιόλιο και σε ορισμένους διαιτητές.

Από την εκλογή του Λιόλιου στην προεδρία της ΕΟΚ, υπήρξαν δημοσιογράφοι που αντιμετώπισαν τη διοίκησή του με ιδιαίτερα θετικό τρόπο.

Η δημόσια εικόνα που διαμορφωνόταν μέσα από συγκεκριμένες εκπομπές, συνεντεύξεις και αναλύσεις έδινε συχνά έμφαση στη θετική πλευρά των ενεργειών του.

Παράλληλα, είχαν γίνει αναφορές σε συναντήσεις και γεύματα με δημοσιογράφους, γεγονότα που από μόνα τους δεν αποδεικνύουν κάτι μεμπτό, αλλά είναι θεμιτό να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης όταν εξετάζεται η σχέση διοίκησης και ενημέρωσης. ➡️Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι αν ένας δημοσιογράφος εκτιμά τον πρόεδρο της ΕΟΚ.

Είναι δικαίωμά του να έχει άποψη και να την εκφράζει.

Το ζήτημα προκύπτει όταν αυτή η υποστήριξη μετατρέπεται σε μια κατάσταση όπου η αμφισβήτηση του συγκεκριμένου προσώπου αντιμετωπίζεται με δυσανάλογη ένταση.

Όταν κάποιος επιχειρεί να κρίνει τις αποφάσεις του Λιόλιου ή να θέσει ερωτήματα για τη διοίκησή του, αντί να συζητούνται τα επιχειρήματά του, η αντιπαράθεση μεταφέρεται συχνά στο πρόσωπο που ασκεί την κριτική.

Εκεί βρίσκεται η αντίφαση.

Οι δημοσιογράφοι έχουν κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουν έναν παράγοντα, αλλά το κοινό έχει ακριβώς το ίδιο δικαίωμα να διαφωνεί μαζί τους.

Δεν γίνεται η θετική άποψη να παρουσιάζεται ως ελεύθερη δημοσιογραφική κρίση, ενώ η αρνητική να αντιμετωπίζεται ως εμπάθεια ή προσπάθεια απαξίωσης.

Αν η θέση κάποιου είναι σωστή, πρέπει να μπορεί να σταθεί μέσα από τα επιχειρήματά της και όχι να χρειάζεται την προστασία τρίτων από κάθε αντίθετη φωνή. ➡️Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η συζήτηση γύρω από συγκεκριμένους διαιτητές.

Υπήρξαν δημοσιογράφοι που τους αξιολογούσαν ιδιαίτερα θετικά και τους παρουσίαζαν ως πρόσωπα υψηλού επιπέδου.

Όταν, όμως, φίλαθλοι ή άλλοι δημοσιογράφοι επιχειρούσαν να εξετάσουν τις αποφάσεις τους, να επισημάνουν λάθη ή να αμφισβητήσουν την εικόνα που είχε διαμορφωθεί γύρω τους, η αντίδραση δεν περιοριζόταν πάντοτε στην ανάλυση των φάσεων.

Συχνά το επίκεντρο γινόταν εκείνος που είχε τολμήσει να τους κρίνει.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: κανένας διαιτητής δεν πρέπει να βρίσκεται υπεράνω κριτικής, όπως και κανένας δημοσιογράφος δεν μπορεί να απαιτεί από το κοινό να αποδέχεται άκριτα τις αξιολογήσεις του.

Αν ένας διαιτητής έχει κάνει σωστή δουλειά, αυτό μπορεί να τεκμηριωθεί μέσα από τις αποφάσεις του.

Αν έχει κάνει λάθη, αυτά μπορούν επίσης να αναλυθούν.

Το αν κάποιος είναι καλός ή κακός διαιτητής δεν κρίνεται από το πόσοι δημοσιογράφοι τον υποστηρίζουν, αλλά από την απόδοσή του και τα πραγματικά δεδομένα.

Και εδώ είναι που η ειρωνεία περισσεύει. ➡️ Όταν συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι στηρίζουν έναν πρόεδρο ή εκφράζουν θετική άποψη για έναν διαιτητή, η θέση τους παρουσιάζεται ως απολύτως θεμιτή.

Όταν, όμως, το κοινό τούς αμφισβητεί ή κάποιος συνάδελφός τους εκφράζει διαφορετική άποψη, εμφανίζονται φωνές που σπεύδουν να υπερασπιστούν είτε τους δημοσιογράφους είτε τα πρόσωπα που εκείνοι υποστηρίζουν.

Και κάπως έτσι δημιουργείται ένας κύκλος αλληλοϋποστήριξης, μέσα στον οποίο η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται ως ενόχληση αντί ως αναπόσπαστο κομμάτι της δημόσιας συζήτησης.

Από πότε, αλήθεια, η δημοσιογραφική ιδιότητα σημαίνει ότι κάποιος δικαιούται να κρίνει τους πάντες, αλλά ο ίδιος δεν πρέπει να κρίνεται; Από πότε η διαφωνία με μια δημοσιογραφική άποψη θεωρείται επίθεση, ενώ η ίδια η άποψη μπορεί να στρέφεται με ιδιαίτερη αυστηρότητα εναντίον άλλων; Και γιατί η κριτική προς έναν διαιτητή θεωρείται προβληματική μόνο όταν αμφισβητεί μια θετική εικόνα που έχουν ήδη υιοθετήσει συγκεκριμένοι άνθρωποι; ➡️Το κοινό δεν είναι υποχρεωμένο να συμφωνεί με όσα ακούει στις εκπομπές ή διαβάζει στα δημοσιεύματα.

Μπορεί να διαφωνεί, να σχολιάζει και να ζητά εξηγήσεις.

Το ίδιο ισχύει και για έναν δημοσιογράφο που επιλέγει να αμφισβητήσει έναν παράγοντα ή έναν διαιτητή.

Η απάντηση σε μια κριτική πρέπει να είναι τα επιχειρήματα και τα στοιχεία, όχι η προσπάθεια να απαξιωθεί εκείνος που την εξέφρασε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αρνητικό σχόλιο είναι σωστό ούτε ότι κάθε κατηγορία έχει βάση.

Σημαίνει ότι όλοι πρέπει να κρίνονται με τα ίδια κριτήρια. Οι Αγγελόπουλοι για τις δημόσιες τοποθετήσεις τους, η Θύρα 7 για τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται από συγκεκριμένους εκπροσώπους της και οι δημοσιογράφοι για τις θέσεις που οι ίδιοι επιλέγουν να υποστηρίζουν.

Κανείς δεν μπορεί να ζητά ελευθερία έκφρασης μόνο για τη δική του πλευρά και να αντιμετωπίζει τη διαφωνία των άλλων ως κάτι που πρέπει να καταπνιγεί. ➡️Στο τέλος, το ερώτημα παραμένει απλό: θέλουμε ένα ελληνικό μπάσκετ στο οποίο οι διοικήσεις, οι οπαδοί και τα ΜΜΕ θα κρίνονται με βάση τα ίδια μέτρα και σταθμά ή ένα περιβάλλον όπου η κριτική θα επιτρέπεται μόνο όταν βολεύει; Γιατί η διαφάνεια δεν μπορεί να είναι απαίτηση μόνο απέναντι στον αντίπαλο, ούτε η ελευθερία του λόγου να αποτελεί προνόμιο όσων έχουν ήδη βήμα.

Όποιος υποστηρίζει έναν παράγοντα, ας εξηγεί γιατί.

Όποιος θεωρεί έναν διαιτητή κορυφαίο, ας τεκμηριώνει την άποψή του.

Και όποιος διαφωνεί μαζί τους, ας έχει το δικαίωμα να το κάνει χωρίς να αντιμετωπίζεται ως εχθρός.

Τα ίδια δικαιώματα και οι ίδιες υποχρεώσεις για όλους.

Διαφορετικά, δεν μιλάμε για αντικειμενικότητα, αλλά για επιλεκτική ευαισθησία και αυτή είναι ακριβώς η αντίφαση που αξίζει να συζητηθεί...❗ #PaoInside #PaoBC #PanathinaikosBC

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους