Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που δεν τις ζεις για τη δόξα, ούτε για την επιτυχία… Τις ζεις για την αγάπη, για την οικογένεια, για τους ανθρώπους που αγαπάς και για τα όνειρα που κουβαλάς μέσα στην ψυχή...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η συμμετοχή μου στο The Voice of Greece δεν ήταν για μένα απλώς ένας μουσικός διαγωνισμός.

Ήταν κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι πολύ πιο προσωπικό.

Ήταν πρώτα απ’ όλα ένα όνειρο της μητέρας μου.

Η μητέρα μου, στα 87 της χρόνια, είχε μια μεγάλη επιθυμία: να δει το παιδί της να τραγουδάει στην ελληνική τηλεόραση.

Και εγώ ήθελα να της χαρίσω αυτή τη χαρά.

Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα χειροκροτήματα κι αν ακούσουμε, τίποτα δεν συγκρίνεται με το χαμόγελο και την περηφάνια της μάνας μας.

Όταν γύρισαν και οι τέσσερις καρέκλες, ένιωσα μια συγκίνηση που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτηκα τη δόξα.

Σκέφτηκα τη μάνα μου, τον γιο μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου και όλους εκείνους που με αγάπησαν, με πίστεψαν και στάθηκαν δίπλα μου.

Όμως η συμμετοχή μου είχε και έναν ακόμη σημαντικό σκοπό.

Ήθελα να γνωρίσει και η Ελλάδα τη διαδρομή μου, τη δουλειά μου και όλα αυτά τα χρόνια που αφιέρωσα στην ελληνική μουσική, μακριά από την πατρίδα μου.

Εδώ και 14 χρόνια ζω και δημιουργώ στη Ρουμανία.

Δεκατέσσερα χρόνια γεμάτα μουσική, αγώνες, θυσίες, χαρές, συγκινήσεις και αμέτρητες στιγμές πάνω στη σκηνή.

Δεκατέσσερα χρόνια τραγουδάω αποκλειστικά ελληνικά.

Για μένα το ελληνικό τραγούδι δεν είναι απλώς επάγγελμα.

Είναι η ψυχή μου, οι ρίζες μου, η Ελλάδα που κουβαλάω μέσα μου όπου κι αν βρίσκομαι.

Και μέσα σε αυτά τα χρόνια συνέβη κάτι που θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ζωής μου: ο ρουμανικός λαός με αγκάλιασε.

Δεν με υποδέχτηκε απλώς ως έναν Έλληνα καλλιτέχνη, με έκανε να αισθανθώ σαν δικό του άνθρωπο.

Με επέλεξε, με στήριξε, με τίμησε με την παρουσία του και μου χάρισε μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές των ανθρώπων.

Για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη αναγνώριση που μπορεί να λάβει ένας καλλιτέχνης.

Γιατί ένα όνομα μπορεί να γίνει γνωστό.

Μα η αγάπη και ο σεβασμός των ανθρώπων θέλουν χρόνια δουλειάς, αφοσίωσης και αλήθειας.

Και τίποτα από αυτά δεν το θεωρώ δεδομένο.

Αν σήμερα έχω καταφέρει να χτίσω μια πορεία και να κερδίσω την αγάπη του κόσμου στη Ρουμανία, το οφείλω στους ανθρώπους αυτής της χώρας.

Σε εκείνους που έρχονται να με ακούσουν, που τραγουδούν μαζί μου, που χορεύουν, που χαμογελούν και μου δείχνουν την αγάπη τους τόσα χρόνια.

Και κάθε φορά που ακούω έναν Ρουμάνο να τραγουδάει μαζί μου ελληνικά, η καρδιά μου γεμίζει περηφάνια.

Γιατί τότε νιώθω πως δεν τραγουδώ απλώς.

Νιώθω πως ενώνω δύο λαούς μέσα από τη μουσική.

Αυτός ήταν και ένας λόγος που συμμετείχα στο The Voice.

Ήθελα να γνωρίσει και η Ελλάδα τον καλλιτέχνη που ο ρουμανικός λαός αγκάλιασε και στήριξε όλα αυτά τα χρόνια.

Ήθελα να μοιραστώ με την πατρίδα μου αυτή τη διαδρομή που χτίστηκε με κόπο, υπομονή, αγάπη και αμέτρητα ελληνικά τραγούδια.

Ήθελα να δείξω ότι υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες που ζουν μακριά από την Ελλάδα, αλλά κρατούν ζωντανή την ελληνική μουσική και τον πολιτισμό μας.

Δεν πήγα στην Ελλάδα για να ξεχάσω όσα έχω χτίσει στη Ρουμανία.

Πήγα για να τα τιμήσω και να τα μοιραστώ.

Γιατί η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα, δεν ξεχωρίζει εθνικότητες, δεν χρειάζεται μετάφραση όταν μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.

Σήμερα θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ: στον ρουμανικό λαό για την αγάπη του, στον ελληνικό λαό για τις ρίζες και τη μουσική μου, στην οικογένειά μου, στους φίλους μου και ιδιαίτερα στον γιο μου.

Αγόρι μου, πάνω απ’ όλα θέλω να είσαι περήφανος για τον άνθρωπο που είμαι.

Και στη μητέρα μου θέλω να πω: μάνα, αυτές οι τέσσερις καρέκλες γύρισαν πρώτα απ’ όλα για σένα.

Αν σου χάρισα έστω κι ένα δάκρυ χαράς, έχω ήδη κερδίσει το μεγαλύτερο βραβείο της ζωής μου.

Γιατί η πραγματική επιτυχία είναι να κάνεις περήφανους αυτούς που αγαπάς.

Σήμερα νιώθω πως η καρδιά μου ανήκει σε δύο χώρες: στην Ελλάδα που μου έδωσε ρίζες 🇬🇷 και στη Ρουμανία που μου έδωσε φτερά 🇷🇴. Και όσο έχω φωνή θα τραγουδώ ελληνικά με όλη μου την ψυχή.

Γιατί μπορεί να γεννήθηκα στην Ελλάδα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου θα ανήκει για πάντα στη Ρουμανία.

Δύο χώρες, δύο λαοί, μία μουσική, μία καρδιά.

Με απέραντη αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη! Există momente în viață pe care nu le trăiești pentru faimă sau succes, ci din iubire, pentru familie și pentru oamenii dragi.

Participarea mea la The Voice nu a fost doar un concurs.

A fost, în primul rând, visul mamei mele.

Mama mea, la 87 de ani, își dorea să își vadă copilul cântând la televiziunea greacă.

Și am vrut să-i ofer această bucurie.

Pentru că, oricâte aplauze am primi, nimic nu se compară cu zâmbetul și mândria unei mame.

Când s-au întors cele patru scaune, m-am gândit la mama mea, la fiul meu, la familia mea, la prietenii mei și la toți cei care mi-au fost alături.

Am vrut ca Grecia să-mi cunoască parcursul și cei 14 ani în care am cântat doar muzică grecească aici, în România.

Publicul român m-a primit cu brațele deschise, m-a susținut și mi-a oferit un loc special în inimile lor, iar asta pentru mine este cel mai mare dar.

Nimic nu consider de la sine înțeles.

Mulțumesc din suflet poporului român, poporului grec, familiei mele, prietenilor mei și, în mod special, fiului meu.

Dragul meu băiat, îmi doresc mai presus de orice să fii mândru de omul care sunt.

Și, mamă, acele patru scaune s-au întors înainte de toate pentru tine.

Dacă ți-am adus măcar o lacrimă de bucurie, pentru mine am câștigat deja totul.

Astăzi simt că inima mea aparține Greciei, care mi-a dat rădăcini, și României, care mi-a dat aripi.

Și cât timp voi avea voce, voi cânta în limba greacă din toată inima.

Pentru că, deși m-am născut în Grecia, o mare parte din inima mea va aparține pentru totdeauna României.

Două țări, două popoare, o singură muzică, o singură inimă. Cu dragoste, respect și recunoștință. TheVoiceOfGreece #NikolaosPapadopoulos #TeamPaola #Romania #TheVoiceGR The Voice of Greece

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους