Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ήμουν σίγουρη αν θα ανέβαζα κάτι στα social media… Όμως ίσως κι αυτός να είναι ένας τρόπος να κρατάμε ζωντανές τις στιγμές μας.

Να μας τις θυμίζει όταν η καθημερινότητα μας παρασύρει και ξεχνιόμαστε… ❤️ Αδέρφια δεν έχω, όμως Χρηστάκο μου, σε εσένα βρήκα έναν αδερφό.

Με τις τρέλες σου, τη σοφία σου, το χαμόγελό σου, τις διαφωνίες μας, τον χαβαλέ μας και όλες εκείνες τις απλές, καθημερινές στιγμές που τότε μοιάζουν δεδομένες, αλλά τελικά είναι οι πιο πολύτιμες.

Κι εσύ αποφάσισες να μας τη σκάσεις νωρίς… Και κάπως σε ακούω ακόμα μέσα στο κεφάλι μου να μας λες: «Μη στεναχωριέστε, μωρέ…». Γιατί έτσι ήσουν πάντα.

Σκεφτόσουν τους άλλους πριν από τον εαυτό σου, ακόμα κι όταν εσύ περνούσες δύσκολα.

Θέλω να πιστεύω πως, αν βρίσκεσαι εκεί που πίστευες, είσαι τώρα καλά.

Πως δεν πονάς πια, πως έχεις βρει την ηρεμία σου και πως μας κοιτάς από κάπου ψηλά με εκείνο το γνώριμο χαμόγελό σου.

Και ίσως, αν μπορούσες να μας μιλήσεις, να μας έλεγες πάλι να μη στεναχωριόμαστε τόσο… Δεν ξέρω πώς συνηθίζεται η απουσία ενός ανθρώπου που έγινε οικογένεια χωρίς να υπάρχει δεσμός αίματος.

Ξέρω μόνο πως κάποιες θέσεις στην καρδιά δεν αδειάζουν ποτέ, ακόμα κι όταν οι άνθρωποί μας φεύγουν.

Θα είσαι πάντα μέσα στην καρδιά μας, στις αναμνήσεις μας, στα γέλια μας και σε όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που θα μας κάνουν να χαμογελάμε και να λέμε «θυμάσαι;».❤️🕊️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους