Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δέχτηκα χαστούκι μέσα σε πολυτελές κατάστημα επειδή μπήκα μπροστά σε μια ηλικιωμένη που κατηγορούσαν άδικα για κλοπή.

Η διευθύντρια με αποκάλεσε «χοντρή που ανακατεύεται παντού». Δύο εβδομάδες αργότερα, ο γιος της γυναίκας μπήκε στο ανθοπωλείο μου — και κανείς δεν μου είχε πει ποιος ήταν.

Το χαστούκι προοριζόταν για την ηλικιωμένη γυναίκα πίσω μου.

Μπήκα μπροστά σχεδόν από ένστικτο και το χέρι της διευθύντριας προσγειώθηκε στο δικό μου πρόσωπο.

Τα γυαλιά μου έπεσαν στο λευκό μαρμάρινο πάτωμα του πολυτελούς καταστήματος και για λίγα δευτερόλεπτα όλοι έμειναν ακίνητοι. «Δεν ήταν για σένα», μου φώναξε η Βασιλική. «Ήταν για την κλέφτρα.

Εσύ γιατί ανακατεύεσαι;» Πίσω μου η ηλικιωμένη κρατούσε μια πάνινη τσάντα με τρεμάμενα χέρια. Η Βασιλική υποστήριζε ότι είχε κλέψει ένα πανάκριβο βραχιόλι.

Ένας φύλακας την είχε ήδη αρπάξει από τον καρπό και προσπαθούσε να τη μεταφέρει στο πίσω γραφείο. «Καλέστε την αστυνομία και ελέγξτε τις κάμερες», είπα. «Αλλά θα την αφήσετε ήσυχη μέχρι να μάθουμε τι συνέβη». Ο φύλακας με έσπρωξε. Η Βασιλική με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και χαμογέλασε περιφρονητικά. «Με αυτή την εμφάνιση καλό θα ήταν να μάθεις πότε πρέπει να κρατάς χαμηλά το κεφάλι». Ήμουν τριάντα έξι χρονών και είχα μικρό ανθοπωλείο στο Κουκάκι.

Φορούσα ένα πράσινο φόρεμα που είχα αγοράσει σε έκπτωση και, όπως μου συνέβαινε από το σχολείο ακόμη, ήξερα ακριβώς πότε κάποιος είχε αποφασίσει να δει πρώτα το σώμα μου και μετά τον άνθρωπο.

Δεν έφυγα.

Όταν έφτασε η αστυνομία, ζήτησε να δει το υλικό των καμερών.

Η αλήθεια φάνηκε γρήγορα.

Μια άλλη πελάτισσα είχε σκουντήσει κατά λάθος τον δίσκο με τα κοσμήματα.

Το βραχιόλι γλίστρησε, πιάστηκε στο χερούλι της πάνινης τσάντας και έπεσε μέσα χωρίς η ηλικιωμένη να το αντιληφθεί. Η Βασιλική χλώμιασε. «Ήταν παρεξήγηση». Άγγιξα το πρησμένο μάγουλό μου. «Η παρεξήγηση δεν εξηγεί γιατί με χτύπησες ούτε γιατί ο φύλακάς σου τής άφησε σημάδια στον καρπό». Η γυναίκα πίσω μου μού ψιθύρισε να το αφήσω.

Δεν μπορούσα.

Η αστυνομία κατέγραψε το περιστατικό και πήρε τα στοιχεία όλων.

Η ηλικιωμένη συστήθηκε ως κυρία Άννα Δεληγιάννη.

Προσφέρθηκα να τη συνοδεύσω σπίτι.

Όταν το ταξί σταμάτησε μπροστά σε μια τεράστια κατοικία στο Παλαιό Ψυχικό, κοίταξα τη διεύθυνση δύο φορές. «Μένετε εδώ;» Χαμογέλασε. «Ο γιος μου τα πήγε καλά στη ζωή του». Τρεις ημέρες αργότερα εμφανίστηκε στο ανθοπωλείο μου με καφέδες και γλυκά.

Από τότε άρχισε να έρχεται συχνά.

Καθόταν στο παλιό σκαμπό δίπλα στον πάγκο και σχολίαζε τα πάντα, από τα λουλούδια μέχρι το γιατί φορούσα φαρδιά ρούχα.

Μια μέρα τής είπα: «Οι περισσότεροι βλέπουν πρώτα τα κιλά μου». Με κοίταξε αυστηρά. «Τότε οι περισσότεροι έχουν πρόβλημα στα μάτια, όχι εσύ στο σώμα». Δύο εβδομάδες μετά μπήκε στο κατάστημα ένας ψηλός άντρας με σκούρο παλτό.

Ζήτησε λευκά τριαντάφυλλα. «Για τη μητέρα μου». Ονομαζόταν Ανδρέας.

Ήταν σοβαρός και λιγομίλητος, αλλά όταν μια παλιά ξύλινη ραφιέρα υποχώρησε και κουβάδες με νερό χύθηκαν στο πάτωμα, έβγαλε το παλτό του και άρχισε να με βοηθά χωρίς να περιμένει να του ζητήσω.

Μετά ξαναήρθε.

Και ξανά.

Μερικές φορές αγόραζε λουλούδια.

Άλλες έβρισκε γελοίες δικαιολογίες για να μείνει.

Δεν γνώριζα ότι η κυρία Άννα ήταν η μητέρα του.

Ούτε γιατί κάποιες φορές, όταν εκείνος έφευγε, ένα μαύρο αυτοκίνητο με δύο άντρες περίμενε λίγο πιο κάτω.

Ώσπου η κυρία Άννα με κάλεσε σε μεγάλο φιλανθρωπικό δείπνο.

Πήγα με ένα σμαραγδί φόρεμα που με έκανε, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, να μη θέλω να κρυφτώ.

Στην είσοδο είδα τη Βασιλική.

Με αναγνώρισε αμέσως. «Κοίτα να δεις», είπε δυνατά. «Η ανθοπώλισσα κατάφερε να μπει κι εδώ». Πέρασε δίπλα μου και έριξε επίτηδες το ποτό της πάνω στο φόρεμά μου.

Πριν προλάβω να αντιδράσω, ο Ανδρέας βρέθηκε ανάμεσά μας. «Θα ζητήσεις συγγνώμη». Η Βασιλική έχασε το χρώμα της. «Κύριε Δεληγιάννη… εγώ δεν ήξερα ότι είναι μαζί σας». Γύρισα προς εκείνον. «Κύριε Δεληγιάννη;» Η κυρία Άννα έκλεισε τα μάτια σαν να κατάλαβε ότι η στιγμή που φοβόταν είχε φτάσει.

Πριν όμως ο Ανδρέας προλάβει να μου εξηγήσει ποιος πραγματικά ήταν, ακούστηκε κραυγή πίσω μας.

Ένας άντρας από το προσωπικό της εκδήλωσης είχε αρπάξει την κυρία Άννα και κρατούσε ένα όπλο στα πλευρά της. «Κανείς δεν κινείται», φώναξε. «Απόψε η οικογένεια Δεληγιάννη θα πληρώσει για όσα έκανε». Κοίταξα τον Ανδρέα.

Το πρόσωπο του ήρεμου άντρα που αγόραζε τριαντάφυλλα από το μικρό μου ανθοπωλείο είχε εξαφανιστεί.

Και τότε κατάλαβα ότι η Βασιλική, η ψεύτικη κατηγορία για το βραχιόλι και η κυρία Άννα ίσως συνδέονταν πολύ περισσότερο απ’ όσο είχα φανταστεί.

Ποιος είχε οργανώσει την ταπείνωση στο κατάστημα — και γιατί ήθελε τόσο απελπισμένα να αναγκάσει τον Ανδρέα Δεληγιάννη να εμφανιστεί; Μέρος 2: ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους