Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο αδελφός μου είπε μπροστά στον ίδιο μου τον σύντροφο ότι επιτέλους είχε «ρεπό από την κολλημένη κοπέλα του» και γέλασε.

Εκείνος δεν με υπερασπίστηκε αμέσως.

Λίγες ώρες αργότερα ανακάλυψα πως η σχέση που θεωρούσα αληθινή είχε ξεκινήσει από ένα ανόητο στοίχημα.

Ο αδελφός μου γέλασε και είπε στον άντρα που αγαπούσα ότι επιτέλους είχε μία ολόκληρη Κυριακή χωρίς την «κολλημένη κοπέλα του». Το χειρότερο ήταν ότι ο Νικόλας στεκόταν ακριβώς απέναντί μου.

Και δεν ήξερε καν ποια ήμουν.

Είχαμε γνωριστεί οκτώ μήνες νωρίτερα μέσω διαδικτύου.

Εκείνος ήταν λιγομίλητος, συγκρατημένος και σχεδόν αδέξιος όταν έπρεπε να γράψει κάτι τρυφερό.

Τα μηνύματά του ήταν συνήθως σύντομα.

Με ρωτούσε αν έφαγα, αν γύρισα σπίτι ή αν πήρα ομπρέλα επειδή θα έβρεχε.

Εγώ ήμουν το ακριβώς αντίθετο.

Του έστελνα φωτογραφία από τον καφέ μου, από ένα αστείο σκυλί στον δρόμο ή από το ηλιοβασίλεμα που έβλεπα γυρίζοντας από τη δουλειά.

Αν καθυστερούσε να απαντήσει, τον ρωτούσα αν είναι απασχολημένος και μετά έστελνα κάποιο αστείο για να μη φανώ αγχωμένη.

Μέχρι εκείνη την εβδομάδα πίστευα ότι του άρεσε αυτή η πλευρά μου.

Ύστερα διάβασα μια συζήτηση για ζευγάρια που πνίγονται επειδή δεν αφήνουν προσωπικό χώρο ο ένας στον άλλο.

Και ξαφνικά φοβήθηκα.

Τι γινόταν αν ο Νικόλας είχε κουραστεί αλλά δεν ήθελε να με πληγώσει; Έτσι του έγραψα: «Από εδώ και πέρα θα έχεις μία μέρα την εβδομάδα εντελώς ελεύθερη από εμένα». Απάντησε: «Τι;» Του εξήγησα ότι τις Κυριακές δεν θα έστελνα μηνύματα ούτε θα τηλεφωνούσα.

Θα μπορούσε απλώς να ξεκουράζεται.

Άργησε πολύ να απαντήσει.

Τελικά έστειλε μόνο ένα χαμογελαστό emoji.

Αυτό το μικρό σύμβολο με πόνεσε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.

Την επόμενη Κυριακή κράτησα την υπόσχεσή μου.

Δεν του έστειλα τίποτα.

Ο αδελφός μου, ο Μάρκος, με πήρε για φαγητό σε ένα πολυσύχναστο εστιατόριο και, όσο περιμέναμε, σηκώθηκε ξαφνικά να χαιρετήσει κάποιον. «Νικόλα!» Γύρισα.

Ο άντρας που πλησίαζε ήταν ο ίδιος που είχα δει εκατοντάδες φορές σε φωτογραφίες και βιντεοκλήσεις.

Ίδιο βλέμμα.

Ίδια φωνή.

Στο κινητό του κρεμόταν ένα μικρό μεταλλικό μισοφέγγαρο.

Το ταίρι του, ένα αστέρι, βρισκόταν μέσα στην τσάντα μου.

Το είχαμε αγοράσει μαζί από απόσταση. Ο Μάρκος τον αγκάλιασε. «Ο παλιός μου συμφοιτητής και τώρα συνεργάτης μου», μου είπε.

Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπος. Ο Νικόλας με κοίταξε.

Δεν με αναγνώρισε.

Εκείνη την ημέρα δεν φορούσα μακιγιάζ, είχα κοντύτερα μαλλιά από τις τελευταίες φωτογραφίες που του είχα στείλει και καθόμουν μισοκρυμμένη πίσω από τον αδελφό μου. Ο Μάρκος άρχισε να γελά. «Κυριακή σήμερα.

Δεν είσαι με την έντονη κοπέλα σου;» Ο Νικόλας σοβάρεψε. «Μη μιλάς έτσι». Αλλά εγώ είχα ήδη ακούσει. Ο Μάρκος συνέχισε: «Νόμιζα ότι σου στέλνει μήνυμα κάθε πέντε λεπτά.

Δεν μου έλεγες στο πανεπιστήμιο ότι δεν αντέχεις γυναίκες που κολλάνε πάνω σου;» Ένιωσα ντροπή να ανεβαίνει στο πρόσωπό μου. Ο Νικόλας έσφιξε το τηλέφωνό του. «Μη βγάζεις συμπεράσματα». «Τότε τι κάνεις εδώ;» «Ψάχνω κάποιον». Ο Μάρκος γέλασε. «Ποιον;» Ο Νικόλας κοίταξε προς την είσοδο. «Έναν άντρα που ίσως είναι με τη σύντροφό μου». Δεν μίλησα.

Έφυγε λίγο αργότερα χωρίς να καταλάβει πως η γυναίκα που έψαχνε καθόταν δύο μέτρα μακριά του.

Στον δρόμο της επιστροφής ρώτησα τον Μάρκο τι ακριβώς ήξερε για τη σχέση του Νικόλα.

Και τότε μου είπε κάτι που έκανε ολόκληρους οκτώ μήνες να μοιάζουν ξαφνικά ψεύτικοι. «Όλα ξεκίνησαν από ένα χαζό παιχνίδι. Ο Νικόλας είχε χάσει ένα στοίχημα και τον πειράζαμε ότι έπρεπε να δεχτεί την επόμενη κοπέλα που θα του δήλωνε ενδιαφέρον». Θυμήθηκα ακριβώς το βράδυ που του είχα γράψει: «Νομίζω ότι μου αρέσεις περισσότερο απ’ όσο πρέπει». Κι εκείνος είχε απαντήσει: «Αν μιλάς σοβαρά, ας είμαστε μαζί». Ήμουν λοιπόν εγώ η κοπέλα που εμφανίστηκε πάνω στην ώρα για να εκπληρώσει ένα στοίχημα; Και αν ναι, γιατί τώρα ο ίδιος άντρας γύριζε ολόκληρη την πόλη ψάχνοντας να βρει με ποιον ήμουν; Μέρος 2: ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους