«Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες. Σας δίνω εγώ μια ευχή». Γερμανία, Σάββατο 26 Οκτωβρίου 1957. Στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, σε ηλικία 74 ετών, αφήνει την τελευταία του πνοή ο Νίκος Καζαντζάκης...

Πλήρες Κείμενο:

«Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες. Σας δίνω εγώ μια ευχή». Γερμανία, Σάββατο 26 Οκτωβρίου 1957. Στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, σε ηλικία 74 ετών, αφήνει την τελευταία του πνοή ο Νίκος Καζαντζάκης, ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες λογοτέχνες και στοχαστές, που αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση της αλήθειας και στην πνευματική ελευθερία.

Ο θάνατός του, ωστόσο, δεν έμελλε να σημάνει το τέλος της περιπέτειάς του.

Ακόμη και νεκρός, θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τον θρησκευτικό φανατισμό και την εχθρότητα που τον είχαν καταδιώξει όσο ζούσε Τα έργα του «Ο Τελευταίος Πειρασμός», «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και «Καπετάν Μιχάλης» είχαν προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στους εκκλησιαστικούς κύκλους.

Κατηγορήθηκε για βλασφημία και ασέβεια, ενώ διατυπώθηκαν αιτήματα απαγόρευσης των βιβλίων του και αφορισμού του.

Οι αντιδράσεις προκάλεσαν θύελλα στον πολιτικό και πνευματικό κόσμο.

Ο νεαρός τότε βουλευτής Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κατήγγειλε την επιχειρούμενη δίωξη του πνεύματος, ενώ άνθρωποι των γραμμάτων υπερασπίστηκαν την ελευθερία της έκφρασης. Ο Καζαντζάκης δεν αφορίστηκε ποτέ επισήμως, όμως η απάντησή του στις εκκλησιαστικές επιθέσεις έμεινε στην ιστορία: «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες.

Σας δίνω εγώ μια ευχή.

Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο και η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ». Αθήνα, 3–4 Νοεμβρίου 1957.

Η σορός του επιστρέφει στην Ελλάδα.

Η σύζυγός του, Ελένη, επιθυμεί να τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στην Αθήνα, όμως ο Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος δεν δίνει την απαιτούμενη εκκλησιαστική άδεια.

Ακόμη και ο νεκρός Καζαντζάκης εξακολουθεί να ενοχλεί. Ηράκλειο, Τρίτη 5 Νοεμβρίου 1957.

Χιλιάδες άνθρωποι κατακλύζουν τους δρόμους του Ηρακλείου για να αποχαιρετήσουν τον μεγάλο συγγραφέα. Στον Άγιο Μηνά τελείται η νεκρώσιμη ακολουθία, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου, παρά τις αντιδράσεις που εξακολουθούν να συνοδεύουν τον τελευταίο του αποχαιρετισμό.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση του Θεού και αναμετρήθηκε με την πίστη όσο λίγοι, αντιμετωπίστηκε από ορισμένους εκπροσώπους της Εκκλησίας σαν εχθρός της.

Εκείνοι που κήρυτταν την αγάπη και τη συγχώρεση δυσκολεύτηκαν να προσφέρουν ακόμη και σε έναν νεκρό τον σεβασμό που οφείλεται σε κάθε άνθρωπο. Ο Καζαντζάκης εξακολουθεί να διαβάζεται, να μεταφράζεται και να προκαλεί τη σκέψη, ενώ οι απόπειρες φίμωσής του αποτελούν μια σκοτεινή σελίδα στην ιστορία εκείνων που προσπάθησαν να τον περιορίσουν.

Στον τάφο του, στον προμαχώνα Μαρτινέγκο του Ηρακλείου, είναι χαραγμένα τα λόγια που συμπυκνώνουν ολόκληρη τη φιλοσοφία του και τον αδιάκοπο αγώνα του για την ελευθερία: «Δεν ελπίζω τίποτα.

Δε φοβούμαι τίποτα.

Είμαι λέφτερος». Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν ζήτησε ποτέ την άδεια κανενός για να σκέφτεται ελεύθερα.

Ούτε χρειάστηκε την έγκριση εκείνων που τον πολέμησαν για να κατακτήσει την αθανασία μέσα από το έργο του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους