Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμήθηκα μια αστεία ιστορία με τον Νίκο Κούνδουρο και αφορμή ήταν οι ευχές που δεν προλαβαίνω να στείλω όταν γιορτάζει η μισή Ελλάδα.

Έχουμε 2014 και ανεβαίνουμε στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης για την παρουσίαση του βιβλίου του Λευτέρη Ξανθόπουλου για τον Κούνδουρο.

Τότε έσπασε ο πάγος που υπήρχε ανάμεσά μας, αφού μου'χε βγάλει την Παναγία με το ντοκιμαντέρ που του είχα κάνει.

Μου τηλεφωνούσε τη Δευτέρα, «Μποσκοΐτη, θα σε εξαφανίσω από τον χώρο», μου ξανατηλεφωνούσε την Τρίτη, «Αντωνάκη, τι ωραία ταινία έκανες για μένα μού είπε ένας στο δρόμο σήμερα», ξανά μανά τα ίδια, μέχρι που του είπα μια μέρα: «Νίκο, βαριέμαι, στα π@π@ρια μου και η ταινία που σου έκανα στην τελική, την πετάω απ' το μπαλκόνι ολόκληρη τη μπομπίνα», οπότε αυτός σταμάτησε και μου απάντησε με ένα ολόγλυκο ύφος: «Γιατί βαριέσαι; Δε θέλω να βαριέσαι, εγώ τα λέω όλα αυτά για να μη βαριέσαι»...Τι να τού΄λεγα κι εγώ, Κούνδουρος ήταν αυτός.

Τέλος πάντων, όταν τα ξαναβρήκαμε σαν να μην πέρασε μια μέρα και ανεβήκαμε στη Θεσσαλονίκη, έπρεπε εκείνος να υπογράψει τα βιβλία στον κόσμο.

Με φωνάζει το ίδιο απόγευμα, μου δίνει καμιά πενηνταριά βιβλία και μου λέει: «Γράψε στον Νίκο, στη Μαρία, στο Γιώργο, στον Γιάννη, στην Κωνσταντίνα, γενικά γράψε αφιερώσεις σε όλα τα πιο συνηθισμένα ονόματα». Το έκανα.

Το ίδιο βράδυ έπεσε το γέλιο της αρκούδας, αφού του μιλούσε ο κόσμος που ήθελε αφιέρωση στο βιβλίο του, εκείνος ρωτούσε ονόματα και μετά έσκυβε σε μένα δίπλα του: «Πιάσε μια Μαρία, μετά πιάσε έναν Φίλιππο, μετά έναν Δημήτρη» κ.ο.κ. * Η φωτογραφία από την εκδήλωση στο Ολύμπιον το 2014

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους