Οι αόρατοι δεσμοί που μας κρατάνε δεμένες τη Miriam Njoku | 3 Αυγούστου 2023 Μετάφραση & επιμέλεια: Παπαδοπούλου Νατάσσα, Ψυχολόγος – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια Εισαγωγή μεταφράστριας “Πόσα από...

Πλήρες Κείμενο:

Οι αόρατοι δεσμοί που μας κρατάνε δεμένες τη Miriam Njoku | 3 Αυγούστου 2023 Μετάφραση & επιμέλεια: Παπαδοπούλου Νατάσσα, Ψυχολόγος – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια Εισαγωγή μεταφράστριας “Πόσα από αυτά που κάνουμε στη ζωή μας είναι πραγματικά δικές μας επιλογές και πόσα είναι τρόποι με τους οποίους προσπαθούμε να παραμείνουμε συνδεδεμένες με τους ανθρώπους που αγαπάμε; Αυτό είναι ένα ερώτημα που θέτω και στην εαυτή μου και στους ανθρώπους με τους οποίους συζητάμε στις θεραπευτικές συναντήσεις.

Υπάρχουν δεσμοί που μας συνδέουν με τους ανθρώπους μας και που, κάποιες φορές, είναι τόσο βαθιά ριζωμένοι μέσα μας, ώστε δυσκολευόμαστε να τους αναγνωρίσουμε.

Δεσμοί που διαμορφώνουν τις επιλογές μας, τις σχέσεις μας, τον τρόπο που φροντίζουμε τους άλλους, αλλά και τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Πόσες φορές έχουμε νιώσει ότι πρέπει να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των ανθρώπων που αγαπάμε; Πόσες φορές έχουμε αναλάβει ευθύνες που δεν μας αναλογούν, έχουμε παραμερίσει τις ανάγκες μας ή έχουμε δυσκολευτεί να διεκδικήσουμε τη ζωή που επιθυμούμε, από φόβο μήπως απογοητεύσουμε κάποιον ή χάσουμε τη θέση μας στη σχέση μαζί του; Ίσως, πίσω από κάποιες από αυτές τις επιλογές, να κρύβεται μια βαθιά ανάγκη: η ανάγκη να ανήκουμε, να αγαπηθούμε, να αναγνωριστούμε.

Μια ανάγκη που μπορεί να μας κρατά συνδεδεμένες και συνδεδεμένους με την οικογενειακή μας ιστορία, ακόμη κι όταν αυτή η σύνδεση συνοδεύεται από πόνο.

Στη συστημική ψυχοθεραπεία, ο Ivan Boszormenyi-Nagy ανέδειξε την έννοια των αόρατων αφοσιώσεων (invisible loyalties), φωτίζοντας τις συχνά μη συνειδητές δεσμεύσεις που διαμορφώνονται μέσα στις οικογενειακές σχέσεις και διατρέχουν τις γενιές.

Μέσα από αυτή την οπτική, μπορούμε να προσεγγίσουμε με μεγαλύτερη κατανόηση συμπεριφορές και επιλογές που, εκ πρώτης όψεως, μοιάζουν αντιφατικές: την επιμονή να φροντίζουμε ανθρώπους που μας έχουν πληγώσει, την ανάγκη να αποδεικνύουμε διαρκώς την αξία μας ή τη δυσκολία να απομακρυνθούμε από προσδοκίες που μας περιορίζουν.

Το κείμενο της Miriam Njoku, Invisible Ties That Bind Us, με συγκίνησε ιδιαίτερα, γιατί προσεγγίζει αυτή την έννοια μέσα από μια βαθιά προσωπική αφήγηση.

Μιλά για την ανάγκη του ανήκειν, την αναζήτηση της γονεϊκής αναγνώρισης και το τίμημα που μπορεί να έχει η προσπάθεια να γίνουμε αυτό που οι άλλοι περιμένουν από εμάς.

Κυρίως, όμως, ανοίγει χώρο για ένα ερώτημα που αξίζει να κρατήσουμε: πώς μπορούμε να τιμήσουμε την ιστορία και τους δεσμούς μας χωρίς να χρειάζεται να θυσιάζουμε τον εαυτό μας για να παραμείνουμε πιστές και πιστοί σε αυτούς; Μοιράζομαι εδώ μια ελληνική απόδοση του κειμένου, καθώς θεωρώ πως αγγίζει με ευαισθησία και ειλικρίνεια ζητήματα που συναντάμε συχνά τόσο στην προσωπική μας διαδρομή όσο και στη θεραπευτική εργασία.

Όχι για να αμφισβητήσουμε την αξία των οικογενειακών δεσμών, αλλά για να μπορέσουμε να τους κοιτάξουμε με μεγαλύτερη επίγνωση, αναγνωρίζοντας τόσο όσα μας προσφέρουν όσο και όσα ενδέχεται να μας κοστίζουν.

Ίσως η ελευθερία να μη βρίσκεται απαραίτητα στο να απομακρυνθούμε από τις ρίζες μας, αλλά στο να μπορέσουμε να επιλέξουμε συνειδητά τι θέλουμε να κρατήσουμε από αυτές και τι δεν χρειάζεται πια να συνεχίσουμε να κουβαλάμε.”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους