Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εκπληκτική στρατηγική του Λούλα Ο Λούλα είναι 80 χρονών. Μέχρι πρόσφατα δήλωνε ότι δεν είχε καν κινητό τηλέφωνο.

Κι όμως, μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες κατάφερε να ανατρέψει τα δεδομένα στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας.

Άρχισε να βγάζει selfie videos, να μιλά απευθείας στους νέους, να χρησιμοποιεί τα κοινωνικά δίκτυα με έναν τρόπο που μέχρι τότε του ήταν σχεδόν ξένος.

Έφερε στην πρώτη γραμμή τον Αντρέ Ζανόνες, έναν βουλευτή από άλλο κόμμα, που δημιούργησε ένα κανάλι στο WhatsApp με σχεδόν 11 εκατομμύρια ακολούθους.

Κινητοποίησε τους απογοητευμένους, τους φτωχότερους, εκείνους που συνήθως μένουν στο σπίτι την ημέρα των εκλογών.

Έδωσε συγκεκριμένες οικονομικές υποσχέσεις, συγκρούστηκε μετωπικά με τον Φλάβιο Μπολσονάρου και κατάφερε να μετατρέψει μια υποτονική εκστρατεία σε μια μαζική κινητοποίηση. Οι Financial Times περιγράφουν αυτή την εντυπωσιακή ανατροπή.

Από το δημοσκοπικό προβάδισμα του Μπολσονάρου στη νίκη του Λούλα μέσα σε τρεις εβδομάδες.

Και μάλιστα με τη μεγαλύτερη συμμετοχή σε δεύτερο γύρο εδώ και είκοσι χρόνια.

Αλλά για μένα το μεγαλύτερο πολιτικό μάθημα βρίσκεται αλλού. Στον Ζεράλντο Αλκμίν.

Τον κεντροδεξιό γιατρό, πρώην κυβερνήτη του Σάο Πάολο, που ήταν κάποτε αντίπαλος του Λούλα στις προεδρικές εκλογές.

Αντίπαλός του! Το 2006 διεκδικούσαν ο ένας απέναντι στον άλλον την προεδρία της Βραζιλίας.

Το 2022 ένωσαν τις δυνάμεις τους.

Και χθες πανηγύριζαν ξανά μαζί.

Τι τους ένωσε; Όχι η οικονομική τους φιλοσοφία.

Ούτε οι ιδεολογικές τους καταβολές.

Τους ένωσε η ανάγκη να φύγει από την εξουσία ο Ζαΐχ Μπολσονάρου.

Ένας ακροδεξιός εθνικιστής, με αυταρχικές αντιλήψεις, που νοσταλγούσε ανοιχτά τη στρατιωτική δικτατορία της Βραζιλίας, εξυμνούσε βασανιστές, αμφισβητούσε τους δημοκρατικούς θεσμούς, επένδυε στον θρησκευτικό συντηρητισμό, στην οπλοκατοχή και στη σκληρή καταστολή, πολεμούσε τα δικαιώματα των μειονοτήτων και αντιμετώπιζε τους πολιτικούς του αντιπάλους περίπου ως εχθρούς του έθνους.

Έναν πολιτικό που, μετά την εκλογική του ήττα το 2022, επιχείρησε να ανατρέψει το αποτέλεσμα και καταδικάστηκε για συμμετοχή σε σχέδιο πραξικοπήματος.

Αυτό ήταν που ένωσε τον Λούλα και τον Αλκμίν το 2022.

Η υπεράσπιση της δημοκρατίας απέναντι στον αυταρχισμό.

Και το 2026 βρέθηκαν ξανά μαζί απέναντι στον Φλάβιο Μπολσονάρου, τον γιο και πολιτικό συνεχιστή του πρώην προέδρου. Ο Λούλα δεν έγινε δεξιός. Ο Αλκμίν δεν έγινε αριστερός.

Απλώς συμφώνησαν ότι υπήρχαν πράγματα σημαντικότερα από τις ιδεολογικές τους διαφορές.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα της Βραζιλίας.

Μάθημα πολιτικών προτεραιοτήτων.

Ιεράρχησης στόχων.

Να ξέρεις τι είναι σημαντικό, τι είναι σημαντικότερο και τι δεν μπορεί να περιμένει.

Να μπορείς να ξεχωρίζεις εκείνα που σε χωρίζουν από εκείνο που επιβάλλεται να σε ενώσει.

Και κάπου εδώ επιστρέφω στην Κύπρο.

Με την ίδια πίκρα που κουβαλώ εδώ και 23 χρόνια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απογοήτευσή μου όταν το ΑΚΕΛ, το 2003, προτίμησε τον Τάσσο Παπαδόπουλο από τον μετριοπαθή Γλαύκο Κληρίδη.

Ήταν μια επιλογή που με πλήγωσε βαθιά.

Και το 2004, με το δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν, η πληγή έγινε ακόμη βαθύτερη.

Δεν με ενδιέφερε τότε ποιος ήταν δεξιός και ποιος αριστερός.

Με ενδιέφερε ποιος μπορούσε να μας οδηγήσει πιο κοντά στη λύση.

Στην επανένωση της πατρίδας μας.

Και σήμερα; Σήμερα που βλέπουμε το Κυπριακό να διολισθαίνει προς την οριστική διχοτόμηση, εξακολουθώ να περιμένω εκείνη την πολιτική υπέρβαση.

Να δω κάποτε το ΑΚΕΛ να αντιμετωπίζει την επανένωση όχι απλώς ως διακηρυγμένο στόχο, αλλά ως το κριτήριο που καθορίζει τις πολιτικές του επιλογές και συμμαχίες.

Δεν ζητώ από κανέναν να απαρνηθεί την ιδεολογία του.

Ζητώ να καταλάβουν ότι ο χρόνος τελειώνει.

Ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε άλλες δύο ή τρεις δεκαετίες.

Ότι για κάποιους από εμάς η επανένωση δεν είναι μια παράγραφος στο κομματικό πρόγραμμα.

Είναι ο αγώνας μιας ολόκληρης ζωής.

Και πονάει αφόρητα να βλέπεις τα χρόνια να περνούν, την πατρίδα σου να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την προοπτική της επανένωσης και τις κομματικές ηγεσίες να συνεχίζουν σαν να υπάρχει άπειρος χρόνος. Ο Λούλα βρήκε τον δρόμο να συνεργαστεί με τον παλιό κεντροδεξιό αντίπαλό του για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία.

Εμείς, που δεν παλεύουμε απλώς για μια εκλογική νίκη αλλά για να ξαναενώσουμε την πατρίδα μας, τι ακριβώς περιμένουμε; Και πόσα χρόνια μάς απομένουν ακόμη για να περιμένουμε; Φωτό: Ο Λούλα και ο Αλκμίν πανηγυρίζουν μαζί τη νίκη τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους