Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από κάποια ανάρτηση λίγη ιστορία! Πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν τη Γαλλία και δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα για την ιστορία της.

Γι’ αυτό αντιμετωπίζουν τις σημερινές διαδηλώσεις στο Παρίσι σαν να σηματοδοτούν την αρχή της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού ή την απαρχή ενός εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στους μετανάστες και τους γηγενείς, ανάμεσα στους λευκούς και τους μη λευκούς.

Αυτές οι γελοίες αντιλήψεις δεν είναι παρά ιδεολογικές προβολές που προωθούνται κυρίως από την αμερικανική και την ευρύτερη αγγλοσαξονική Δεξιά, η οποία συχνά επιδεικνύει βαθιά άγνοια της ευρωπαϊκής ιστορίας και αδυνατεί να κατανοήσει τη φύση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την πολιτική τους κουλτούρα και την ιστορία των λαϊκών κινητοποιήσεων.

Υπάρχει μια θεμελιώδης αλήθεια που πρέπει να γίνει κατανοητή: η Γαλλία δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Γάλλοι δεν είναι Αμερικανοί, Καναδοί ή Αυστραλοί. Η Γαλλία διαθέτει έναν λαό με ισχυρή πολιτική συνείδηση και μία από τις παλαιότερες παραδόσεις λαϊκών κινητοποιήσεων και κοινωνικών αγώνων στον κόσμο.

Η ιστορία της δεν αποτελείται μόνο από ειρηνικές διαδηλώσεις, αλλά είναι γεμάτη επαναστάσεις, εξεγέρσεις και απεργίες που ανέτρεψαν βασιλιάδες και κυβερνήσεις και αναδιαμόρφωσαν επανειλημμένα το γαλλικό πολιτικό σύστημα.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στη Γαλλική Επανάσταση του 1789, η οποία ανέτρεψε το παλαιό μοναρχικό καθεστώς και άλλαξε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ιστορία.

Το 1830, οι Γάλλοι ανέτρεψαν τον βασιλιά Κάρολο Ι΄ ύστερα από τρεις ημέρες λαϊκής εξέγερσης στο Παρίσι.

Το 1848, έβαλαν τέλος στη Μοναρχία του Ιουλίου και ανακήρυξαν τη Δεύτερη Δημοκρατία.

Το 1871, το Παρίσι εξεγέρθηκε ξανά και εγκαθίδρυσε την Παρισινή Κομμούνα, η οποία κατέληξε σε αιματηρές συγκρούσεις, με χιλιάδες νεκρούς.

Το 1936, ένα τεράστιο κύμα εργατικών απεργιών σάρωσε τη Γαλλία και ανάγκασε την κυβέρνηση και τους εργοδότες να προχωρήσουν σε ιστορικές παραχωρήσεις, μεταξύ των οποίων η καθιέρωση της εβδομάδας εργασίας των 40 ωρών και της ετήσιας άδειας μετ’ αποδοχών.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα είναι ο Μάιος του 1968.

Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν από τα γαλλικά πανεπιστήμια, προτού μετατραπούν σε μια τεράστια κοινωνική εξέγερση, στην οποία συμμετείχαν περίπου δέκα εκατομμύρια εργαζόμενοι, παραλύοντας οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά τη Γαλλία.

Φανταστείτε ότι αυτή η εξέγερση έφτασε να απειλήσει ακόμη και την εξουσία του ίδιου του Σαρλ ντε Γκωλ, του ανθρώπου που ηγήθηκε της Ελεύθερης Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και θεωρούνταν εθνικός ήρωας από εκατομμύρια Γάλλους.

Κι όμως, οι Γάλλοι δεν δίστασαν να κατέβουν στους δρόμους εναντίον του.

Ο ντε Γκωλ διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και προκήρυξε νέες εκλογές, ενώ η προεδρία του έληξε το 1969.

Ακολούθησαν οι απεργίες του 1995, που παρέλυσαν τις συγκοινωνίες και μεγάλο μέρος του δημόσιου τομέα, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006, που ανάγκασαν την κυβέρνηση να αποσύρει τον αμφιλεγόμενο νόμο για την πρώτη απασχόληση, το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων το 2018, που συγκλόνισε τη Γαλλία για μήνες εξαιτίας των φόρων στα καύσιμα και της οικονομικής πίεσης, και, τέλος, οι μαζικές διαδηλώσεις του 2023 κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Και ύστερα από όλη αυτή την ιστορία, εμφανίζεται ένας Αμερικανός που δεν έχει διαβάσει ούτε ένα βιβλίο για τη Γαλλία και μας λέει ότι οι σημερινές διαδηλώσεις σημαίνουν πως οι Ευρωπαίοι βρίσκονται στα πρόθυρα ενός εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στους λευκούς και τους μετανάστες! Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί Αμερικανοί και γενικότερα αγγλοσάξονες σχολιαστές εξετάζουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες μέσα από το πρίσμα της δικής τους πολιτικής κουλτούρας, μιας κουλτούρας που συχνά χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ανοχή απέναντι στην κατεστημένη εξουσία και δεν διαθέτει παράδοση λαϊκών αγώνων με την ίδια ιστορική ένταση και ριζοσπαστικότητα όπως η γαλλική.

Τα δικαιώματα που πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν αυτονόητα, επειδή κατακτήθηκαν μέσα από γενιές απεργιών και συγκρούσεων με κυβερνήσεις και εργοδότες, εξακολουθούν στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποτελούν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης ή προνόμια που εκατομμύρια Αμερικανοί αδυνατούν να εξασφαλίσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους