Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και στα δικά μας! Χθες το βράδυ στη γειτονική μας Σερβία, έγινε κάτι μαγικό.

Νίκησε ο αγώνας! H «Φοιτητική Λίστα», που δημιουργήθηκε από το φοιτητικό κίνημα διαμαρτυρίας, κέρδισε τις χθεσινές πρόωρες βουλευτικές εκλογές ενώ χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν.

Το κίνημα ξεκίνησε με την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ, τον Νοέμβριο του 2024, που προκάλεσε τον θάνατο 16 ανθρώπων.

Η τραγωδία αυτή πυροδότησε διαδηλώσεις, καθώς οι φοιτητές συνέδεσαν το δυστύχημα με καταγγελίες για διαφθορά, ευνοιοκρατία στα δημόσια έργα και έλλειψη λογοδοσίας.

Οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν σχεδόν δύο χρόνια και απέκτησαν ευρύτερη κοινωνική υποστήριξη.

Συμμετείχαν στις εκλογές με ένα ψηφοδέλτιο 250 προσώπων από διαφορετικούς χώρους (καθηγητές, επιστήμονες, γιατρούς, αγρότες, καλλιτέχνες και αθλητές). Και χθες κέρδισαν.

Ναι λοιπόν.

Μπορεί ένας σχηματισμός χωρίς δίκτυα, χωρίς μηχανισμούς, χωρίς διαπλοκή και υπέρογκα (δανεικά) ποσά για διαφήμιση, να κερδίσει την εκλογική μάχη.

Όχι απλώς να μπει σε μια βουλή αλλά να γκρεμίσει την κυβέρνηση.

Χωρίς αριβισμούς, χωρίς τζάκια, χωρίς χορηγούς, χωρίς εύκολες απαντήσεις σε περίπλοκα ερωτήματα.

Με αλήθεια, καθαρά όνειρα κι αγνές προθέσεις.

Κι αυτό αποτελεί και μια απάντηση στο αν το κίνημα διαμαρτυρίας για το έγκλημα των Τεμπών, "'έπρεπε να πολιτικοποιηθεί" ή να παρέμενε μια διαμαρτυρία, ένα μνημόσυνο, μια υπενθύμιση της "κακιάς ώρας". Μα δεν ήταν η κακιά η ώρα.

Ήταν η κακιά η χώρα! Και μόνο μέσα από την πολιτική συμμετοχή μπορεί να αλλάξει η χώρα.

Όλα είναι πολιτική άλλωστε.

Αν η απάντηση του μέσου Έλληνα πολίτη στην ερώτηση περί αποχής είναι: "αφού όλοι είναι ίδιοι" (όχι, δεν είναι), αυτή είναι η ανταπάντηση.

Δράση, συμμετοχή, δημιουργία.

Η δημοκρατία όντως δεν έχει αδιέξοδα - αν βρισκόμαστε σ' ένα τέτοιο, είν' επειδή εμμονικά δεν βλέπουμε τα μονοπάτια κι επιμένουμε στους ίδιους μεγάλους μονόδρομους.

Κι αν δεν υπάρχουν τα μονοπάτια, πρέπει να τα δημιουργήσουμε.

Κι αυτό κάνει η Μαρία Καρυστιανού με την Ελπίδα για τη Δημοκρατία.

Χωρίς στιβαρή ιδεολογική συγκρότηση και αυστηρές κατευθυντήριες γραμμές, αλλά κυρίως χωρίς εμπειρία σ' ένα παιχνίδι γεμάτο παγίδες και χωρίς πλάτες στις συγκρούσεις που έρχονται.

Στο κάτω κάτω, αν πρόκειται ν' αποτύχει μια κυβέρνηση (στην Ελλάδα συμβαίνει πολύ συχνά), ας αποτύχει επειδή παραήταν καθαρή.

Ας αποτύχει επειδή δεν κατάφερε να καθαρίσει έναν βρόμικο κόσμο.

Όχι επειδή παραήταν έμπειρη στο παιχνίδι της διαφθοράς και των σκανδάλων.

Κι αν πετύχει όμως? ΥΓ. Τα καταφέρει ή όχι, η νέα κυβέρνηση στη Σερβία, έφερε μια αλλαγή.

Όχι μόνο στο τιμόνι της χώρας, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να βλέπουμε τη συμμετοχή μας στα κοινά. Και στα δικά μας, ξανά... @ακόλουθοι @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους