Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ευχαριστώ πολύ! (Μνήμες) Ευχαριστώ όσους επικοινωνούν, όσους ασχολούνται μαζί μου και καλημερίζουν, όσους αντέχουν να απαντούν και να σχολιάζουν.

Εκείνους που έχουν ένα λόγο ζεστό απ’ το ξεχείλισμα της καρδιάς τους, όσους εύχονται και γνέφουν στην άλλη άκρη του κόσμου να πάρουν θάρρος οι άγγελοι.

Τους αντιγυρίζω αυτό το θάμπος μετά τη βροχή του ήλιου των Κυκλάδων και της Πάρου.

Απαντώ στα σχόλια και τις καλημέρες με ένα άλλο κείμενο κάθε πρωί και κρατώ ακόμα ανοιχτό το παράθυρο να στέλνω με τα χέρια καλωσορίσματα.

Δεν σχολιάζω συνήθως τα σχόλια και εννοείται πως γρηγορούντα με βρίσκουν ακόμα οι καλημέρες.

Τις α-κούω θέλω να πω, τις βάζω στο δισάκι και προχωρώ.

Αν έκανα κόμμα με κανένα δεν θα τα έβαζα.

Θα μιλούσα για τις δικές μου σκέψεις για τις δικές μου ιδέες και δεν θα κατεδεχόμουνα καμία ιδέα διχασμού.

Οι άλλοι το βιολί τους κι εγώ το δικό μου.

Εδώ είχαμε κάνει το κόμμα Καλής Καρδιάς (οι συνάδελφοι για το χιούμορ της υπόθεσης) έχω ακόμα τα φυλλάδια.

Να βλέπουμε μακριά, να έχουμε καλοσύνη αμέτρητη, να έχουμε σκέψη που να τρέχει με ταχύτητα φωτός, αν μπορούμε να ξεπεράσουμε τον Αϊνστάιν, να τρέξουμε ακόμα ταχύτερα, γιατί πολλά βάσανα γνωρίσαμε και νομίζω το μυαλό που βάλαμε δεν αρκεί.

Σήμερα τηλεφώνησα στη μαθήτρια που είχα ως φαντάρος.

Το αξιώθηκα κι αυτό, ο τυχερός! Ζορίζεται να περπατήσει σαν την αδελφή μου τη δίδυμη.

Σαν να μάς πήραν τα χρόνια.

Κι όμως καθώς από μας εξαρτούνται και άλλοι, πρέπει να το παλέψουμε, δεν το μάθαμε στο σχολείο, με τα διαβάσματα και τις παπαγαλίες και τα ανόητα τεστ και τα άχρηστα διαγωνίσματα.

Ζωή, μια διαρκής μάχη, «αγώνας, όλο αγώνας, όλο πόνος και αγώνας» έγραψε στη Μάνα η Καρλάυλ, που το διάβασα στο πρώτο έτος, το 1964 και το θυμούμαι ακόμα. Ευχαριστώ πολύ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους