Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζουμε θεωρήσεις ότι η Φοιτητική Λίστα που κέρδισε τις εκλογές στη Σερβία είναι ένα αυθεντικό κοινωνικό κίνημα χωρίς αρχική κομματική καθοδήγηση που κατάφερε να μετατρέψει τη μαζική κοινωνική δυσαρέσκεια σε εκλογική πλειοψηφία.

Δεν αρκέστηκε στη διαμαρτυρία, αλλά δημιούργησε δικό του φορέα πολιτικής εκπροσώπησης.

Μα γίνονται αυτά τα πράγματα σήμερα; Μοιάζει σενάριο ταινίας έτσι που μας έχουν κάνει κυνικούς και εξοικειωμένους με την απαισιοδοξία ότι τίποτα δεν αλλάζει και πως κάθε κοινωνική κινητοποίηση είναι καταδικασμένη είτε να ξεφουσκώσει είτε να καταλήξει στα γνωστά κομματικά κανάλια.

Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει σε σχέση με τα αντίστοιχα ελληνικά δρώμενα μετά τα Τέμπη.

Για παράδειγμα, τη συζήτηση για το πού τελειώνει το πένθος, που αρχίζει το συλλογικό κίνημα και αν μπορεί ή πρέπει αυτό να μετεξελιχθεί σε πολιτικό φορέα. Στην Ελλάδα η δημόσια συζήτηση εγκλωβίστηκε για καιρό πολύ στο αν η Καρυστιανού δικαιούται να πολιτευτεί, αν αξιοποιεί πολιτικά το πένθος της ή αν έπρεπε να κάνει κόμμα.

Μήπως φαίνεται εδώ ότι η τεράστια κοινωνική κινητοποίηση για τα Τέμπη μπορεί και να μπορούσε να αποκτήσει συλλογική, δημοκρατική οργάνωση και ουσιαστική συνέχεια με βάσιμη υποψηφιότητα για κάτι μεγάλο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους