Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ηγεσία δεν αρχίζει από το πόσο καλά ελέγχεις αυτό που νιώθεις.

Αρχίζει από το πόσο καλά μπορείς να το ακούσεις.

Ο φόβος, ο θυμός, η θλίψη, η δυσφορία, ακόμη και η ζήλια, δεν είναι εμπόδια που χρειάζεται να ξεπεράσουμε για να πάρουμε «σωστές» αποφάσεις.

Είναι πληροφορία.

Μας δείχνουν τι έχει σημασία.

Τι μας αγγίζει.

Τι φοβόμαστε.

Τι χρειαζόμαστε.

Τι ίσως έχουμε χάσει.

Τι επιθυμούμε περισσότερο απ’ όσο έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να παραδεχτεί.

Το δύσκολο — και ταυτόχρονα το ουσιαστικό — είναι να μπορούμε να ακούμε αυτή την πληροφορία χωρίς να της παραδίδουμε αυτομάτως την απόφαση.

Γιατί άλλο είναι να νιώθω φόβο και άλλο να αποφασίζω από τον φόβο.

Άλλο να αναγνωρίζω τον θυμό μου και άλλο να του επιτρέπω να καθορίσει την αντίδρασή μου.

Άλλο να αισθάνομαι δυσφορία και άλλο να θεωρώ ότι κάθε δυσφορία σημαίνει πως πρέπει να φύγω.

Εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο κομμάτι του self-leadership: να μπορώ να με ακούω βαθιά, χωρίς να καθοδηγούμαι τυφλά από οτιδήποτε συμβαίνει μέσα μου.

Να δημιουργώ λίγο χώρο ανάμεσα σε αυτό που νιώθω και σε αυτό που επιλέγω.

Να ρωτώ: Τι υπάρχει εδώ; Τι προσπαθεί να μου πει; Και έχοντας ακούσει την πληροφορία… τι επιλέγω να κάνω στη συνέχεια; Νιώσε. Άκου. Επίλεξε.

Γιατί η ηγεσία δεν είναι απουσία συναισθήματος.

Είναι η ικανότητα να παραμένεις σε σχέση με αυτό που νιώθεις — και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις συνειδητά τι θα σε οδηγήσει μετά. I LEAD ME · 08

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους