Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ερχότανε απ’ το πρωί μια ωραία μυρωδιά υγρασίας. Θα ‘βρεχε, σκέφτηκα, κάπου κοντά.

Συνέχισα να μαζεύω τα κυδώνια απ’ την κυδωνιά, λίγα φέτος και μικρά, δεν είχανε στην ώρα τους νερά.

Κατέβηκα μετά κι ως τη ροδιά.

Γκρίζαρε, ομίχλη ο ουρανός, χαθήκανε ολότελα και τα βουνά, λάμπανε ροδοκίτρινα στη στάχτη του καιρού τα ρόδια κι όσο τα μάζευα, έφτασε κι ως εδώ η βροχή.

Πάλι καλά που μάζεψα κι αυτά.

Ανέβηκα βιαστικά ως το μπαλκονάκι και άδειασα τη σοδειά στο άσπρο τραπεζάκι με το μπαταρισμένο πόδι που κουβαλάω ακόμη από παλιά.

Το ‘χε ο πατέρας μου απ’ το υφαντουργείο, το θυμάμαι γαλάζιο στα πλυντήρια μετά κι ύστερα στο ανθοπωλείο της μαμάς.

Έφτασε η χάρη του ως εδώ, το ‘χω στη Βίνιανη, έξω.

Το στέριωσα και το ‘βαψα λευκό, μάλλον ημίλευκο, γυαλιστερή λαδομπογιά, πάνω απ’ τις χαρακιές και τα χτυπήματα και τη φθορά.

Τίποτα μη χαθεί απ’ του καιρού τα παθήματα και τη χρήση. Όλα τα σημάδια κρυμμένα, εκεί. Ακόμα βρέχει και δεν λέει να σταματήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους