Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Le Figaro : Marion Maréchal, David Lisnard, Sarah Knafo Ο κρατισμός απέτυχε.

O φιλελευθερισμός αναγεννάται σε μια χώρα που βράζει από οργή κατά της γραφειοκρατίας και της φορολογίας.

Τα τελευταία χρόνια, η Γαλλία συγκλονίζεται από αναταράξεις που μαρτυρούν μια βαθιά, ενστικτώδη εξέγερση ενάντια σε ένα κράτος που αρπάζει τον πλούτο των πολιτών.

Τα πρώτα «Κίτρινα Γιλέκα» αποτέλεσαν το αρχικό σημάδι αυτής της εξέγερσης, προτού η Αριστερά ιδιοποιηθεί το κίνημα.

Ο μέσος άνθρωπος επιδιώκει συνήθως να ζει τη ζωή του μακριά από την πολιτική, μέχρι τη στιγμή που η πολιτική πέφτει πάνω του και τον αναγκάζει να ασχοληθεί μαζί της.

Εβδομήντα χρόνια αργότερα, μιλάμε για κακοδιαχείριση και σπατάλη, καταγγέλλουμε τη γραφειοκρατία και φαντασιωνόμαστε ένα καταστροφέα χαρτιού να πολτοποιεί τις χιλιάδες κανονιστικές διατάξεις που περισφίγγουν την καθημερινότητά μας.

Για χρόνια, υπήρξαν κάποιοι που φώναζαν στην έρημο, όπως ο Louis Pauwels και ο Charles Gave, ο καθένας με τον τρόπο του.

Ο ένας δούλευε με το τσεκούρι, ο άλλος εξακολουθεί να δουλεύει με το αλυσοπρίονο.

Αναφέρομαι σε αυτούς τους δύο επειδή δεν πρότειναν τον φιλελευθερισμό ως ένα εσωτερικό γιατρικό του συστήματος — αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «φιλελευθερισμό εκ των άνω» των οπαδών της παγκοσμιοποίησης και του ευρωπαϊσμού, οι οποίοι επιθυμούν να κατευθύνουν από έξω τον μετασχηματισμό της Γαλλίας, επειδή τη θεωρούν ανεπίδεκτη μεταρρύθμισης.

Αντιθέτως, πρότειναν έναν εξεγερσιακό φιλελευθερισμό, που αποσκοπεί στην απομάκρυνση της γραφειοκρατικής τάξης και στην κατεδάφιση των δομών μέσα στις οποίες αυτή κινείται.

Στην πραγματικότητα, ο φιλελευθερισμός που αναγεννάται διαπερνάται από αυτούς τους δύο πειρασμούς.

Ένα τμήμα της άρχουσας τάξης, έχοντας επίγνωση της εξεγερσιακής κατάστασης της χώρας και φοβούμενο την ημέρα κατά την οποία το δημόσιο χρέος θα καταστεί απλώς μη αναστρέψιμο, απευθύνει έκκληση για αγώνα κατά της γραφειοκρατίας.

Παραβλέπεται, ωστόσο, ότι η κατάρρευση των δημόσιων οικονομικών δεν αποτελεί απλώς συνέπεια της κακής διαχείρισης του κράτους, αλλά την αναπόφευκτη συνέπεια ενός μοντέλου κοινωνίας που στηρίζεται στην κρατική πρόνοια και απαιτεί, εκ της φύσεως της, μια τεχνοδομή επιφορτισμένη να αναλάβει όλες τις διαστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όσο δεν την ξηλώνουμε — κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ την κατάργηση μερικών αφόρητων ανεξάρτητων διοικητικών αρχών — θα συνεχίσουμε απλώς να μιλάμε για να μιλάμε.

Επιπλέον, και αυτό δεν είναι άσχετο με τα προηγούμενα, ένα τμήμα του φιλελευθερισμού που αναδύεται αρνείται να αγγίξει τα ζητήματα της ταυτότητας, λες και είναι κάτι βρόμικο, λες και πρόκειται για μια συζήτηση καφενείου με αφορμή τα στοιχήματα στις ιπποδρομίες.

Η μετανάστευση δεν συζητείται ποτέ, παρά μόνο περιθωριακά.

Έτσι, όμως, αφήνουμε στην άκρη μία από τις βασικές αιτίες της γαλλικής κατάρρευσης των τελευταίων σαράντα ετών.

Διότι η μαζική μετανάστευση μεταβάλλει την ίδια την υποδομή της κοινωνίας, μετασχηματίζει τα ήθη, απορρυθμίζει τα καθιερωμένα πολιτισμικά σχήματα, οδηγεί σε εξασθένηση της κοινωνικής εμπιστοσύνης και, κατά συνέπεια, ωθεί σε ολοένα μεγαλύτερη προσφυγή στο κράτος.

Άλλωστε, ο φιλελευθερισμός δεν είναι ένα δόγμα προορισμένο για μια κοινωνία που αιωρείται στο κενό, χωρίς ήθη και χωρίς πολιτισμό.

Διαφορετικά, πρόκειται για έναν αγγελικό φιλελευθερισμό: ένα εξαίσιο θέμα για συνέδρια, αλλά χωρίς καμία χρησιμότητα σε μια κοινωνία η οποία, συνθλιμμένη από δύο πλευρές — από τη μια, από τον γραφειοκρατικό κλοιό και, από την άλλη, από μια δημογραφική ανατροπή — αναζητά ακριβώς τον τρόπο να ξαναζωντανέψει.

Ο φιλελευθερισμός χωρίς εθνική ταυτότητα είναι απάτη.

Υπάρχουν άραγε στην πολιτική τάξη άνθρωποι πρόθυμοι να αγκαλιάσουν και τις δύο αυτές επιδιώξεις: τόσο τη ριζωμένη ένταξη σε έναν τόπο και μια παράδοση όσο και τις ελευθερίες ; H Marion Maréchal, o David Lisnard και η Sarah Knafo εκφράζουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, αυτή την προσδοκία, παρόλο που οι στρατηγικές τους διαφέρουν.

Το πάθος για τις ελευθερίες υπερβαίνει την απλή εξέγερση κατά της φορολογίας και θα έπρεπε να μας οδηγήσει να αναρωτηθούμε για τους νόμους που καταπατούν τις ελευθερίες μας : για εκείνους που φιμώνουν τον δημόσιο λόγο· για εκείνους που περιορίζουν το δικαίωμα του καθενός να συνάπτει σχέσεις και να συναναστρέφεται με όποιον επιθυμεί, χωρίς να κατηγορείται για διακρίσεις, χωρίς κάποιο κριτήριο κοινωνικής ανάμειξης που επιβάλλεται άνωθεν· και για εκείνους που παρακωλύουν το δικαίωμα στην ιδιοκτησία και μας υποχρεώνουν να ανεχόμαστε στο ίδιο μας το σπίτι έναν επιτήδειο καταπατητή, ο οποίος εκμεταλλεύεται τον νόμο προς όφελός του.

Ο φιλελευθερισμός μπορεί να εξευγενίσει τον λαϊκισμό και να τον ανεβάσει σε υψηλότερο επίπεδο.

Τότε θα αποδειχθεί χρήσιμος και θα επιτρέψει στην επερχόμενη εξέγερση να ξεπεράσει τα όρια μιας αγροτικής εξέγερσης ή μιας απλής έκρηξης οργής γύρω από ζητήματα ταυτότητας. Mathieu Bock-Côté Le Figaro 25/10/26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους