Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σας θυμίζει κάτι το όνομα Οδυσσέας Τσενάι; Ήταν Οκτώβριος του 2000 και έπειτα του 2003.

Ο αριστούχος μαθητής της Γ' Γυμνασίου και κατόπιν της Γ' Λυκείου "τόλμησε" να κερδίσει με τους βαθμούς του το δικαίωμα να παρελάσει ως σημαιοφόρος.

Και αυτό δίχασε την ελληνική κοινωνία, με μεγάλο μέρος της να στρέφεται ενάντια σε ένα 15χρονο παιδί.

Με μίσος, απειλές, καταλήψεις σχολείων από "αγανακτισμένους" γονείς και έναν πρωτοφανή συλλογικό εκφοβισμό.

Ο μαθητής παραιτήθηκε του δικαιώματός του, "για το καλό της κοινωνίας", όπως είχε πει τότε.

Η δικαιολογία για τις αντιδράσεις; "Την ελληνική σημαία πρέπει να κρατούν μόνο Έλληνες"! Η αιτιολογία; Ένας βαθιά ριζωμένος ταξικός ρατσισμός απέναντι στον φτωχό μετανάστη που τους πήρε τα πρωτεία. Ο Οδυσσέας Τσενάι πέρασε από τους πρώτους σε Πολυτεχνική σχολή στο ΑΠΘ, στη συνέχεια δέχτηκε υποτροφία στο Boston College, μετά έκανε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και από το 2018 ως σήμερα είναι καθηγητής παθολογίας σε πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης.

Σήμερα, οι ίδιοι κύκλοι που κάποτε τον κυνηγούσαν πιθανόν να ψελλίζουν υποκριτικά συγχαρητήρια.

Αυτό είναι η επιτομή του "άριστου" ρατσισμού.

Μιας βαθιάς υποκριτικής νοοτροπίας που αποδέχεται τον ξένο, τον μετανάστη, τον Άλλο, μόνο αν αυτός αποδειχτεί υπεράνθρωπος.

Μόνο αν φτάσει στην κορυφή του κόσμου, αφού ξεπεράσει τα εμπόδια που του βάζουμε.

Το είδαμε και στην περίπτωση Αντετοκούμπο.

Έπρεπε να γίνει MVP στο ΝBA για να πάψει να είναι ο Νιγηριανός που πουλάει CD στους δρόμους, στερημένος ακόμα και από τα βασικά έγγραφα υπηκοότητας.

Κι όμως, ο σεβασμός, η ισοτιμία, η αξιοπρέπεια, δεν είναι ένας αγώνας δρόμου όπου οι μετανάστες πρέπει να τρέχουν με βαρίδια στα πόδια, για να τα κερδίσουν μόνο αν βγουν πρώτοι.

Τα ίδια δικαιώματα αξίζει ο Αλβανός οικοδόμος, που έφτυσε αίμα για να χτιστούν τα σπίτια, τα Ολυμπιακά έργα και οι υποδομές αυτής της χώρας. Ο Πακιστανός εργάτης που μαζεύει φράουλες κάτω από τον καυτό ήλιο και επιβιώνει σε απάνθρωπες συνθήκες.

Η γυναίκα από την Ανατολική Ευρώπη που φροντίζει τους ηλικιωμένους μας, προσφέροντας αυτά που το Κράτος αρνείται να παρέχει.

Παλεύουμε για τα σχολεία της κοινής μας πατρίδας και της κοινής μας ζωής.

Η "σημαία", η γνώση και ο σεβασμός ανήκουν σε όσους μοχθούν, ζουν και προσφέρουν εδώ. Χωρίς αστερίσκους και χωρίς προϋποθέσεις "αριστείας". Αντιφασιστικο Δίκτυο Παιδείας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους