Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν φύγει ο Νετανιάχου, καλό θα ήταν οι Ισραηλινοί να ξεχάσουν την Ελλάδα.

Η ελληνική ελίτ υποχρεώθηκε να ακολουθήσει το Ισραήλ, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι στις διεθνείς σχέσεις οι συμμαχίες δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλεία εξυπηρέτησης εθνικών συμφερόντων.

Κατά την προσωπική μου άποψη, η αποχώρηση του Νετανιάχου από την εξουσία θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες δυνατότητες για τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να ταυτίζει τη στρατηγική της με τις πολιτικές επιλογές μιας συγκεκριμένης ισραηλινής κυβέρνησης, ιδιαίτερα όταν αυτή η προσέγγιση δεν συνοδεύεται απαραίτητα από αντίστοιχα οφέλη για τα ελληνικά συμφέροντα των μεγαλοαστών που δεν θέλουν ανταγωνισμό από το ισραηλινό κεφάλαιο στην Ελλάδα.

Δεν υπάρχει στην Ελλάδα κοινωνική συναίνεση για μια άνευ όρων στρατηγική ταύτιση με το Ισραήλ.

Υπάρχει, αντιθέτως, έντονη δυσπιστία απέναντι στην προοπτική διεύρυνσης της ισραηλινής οικονομικής και πολιτικής επιρροής στην ελληνική κοινωνία. Πολλοί Ελλαδίτες δεν επιθυμούν η στενότερη συνεργασία με το Ισραήλ να μετατραπεί σε δίαυλο εξωτερικής επιρροής στην εγχώρια πολιτική και οικονομική ζωή.

Και αυτή είναι μια παράμετρος που η ελληνική ελίτ δεν μπορεί να μην το θεωρήσει ως πλεονέκτημα για να κρατηθεί η Ελλάδα μακριά από την ισραηλινή επιρροή.

Η άνοδος της ακροδεξιάς, η έντονη πολιτική πόλωση και η κριτική από την αριστερά απέναντι στην ισραηλινή πολιτική δημιουργούν ένα σύνθετο εσωτερικό περιβάλλον. Η Αθήνα μπορεί να επιδιώκει στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, αλλά δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την κοινωνική αποδοχή της ούτε να αγνοεί τις αντιδράσεις που προκαλεί.

Από την άλλη, η παραμονή του Νετανιάχου στην εξουσία συνδέεται με μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, η οποία επηρεάζει τις σχέσεις του Ισραήλ με την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή.

Η συνέχιση αυτής της πολιτικής μπορεί να επιβαρύνει το διπλωματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλούνται να κινηθούν η Αθήνα και η Λευκωσία, ιδίως όταν πρέπει να ισορροπήσουν ανάμεσα στη στρατηγική συνεργασία, στο διεθνές δίκαιο και στις δικές τους περιφερειακές επιδιώξεις.

Για την Κύπρο, όμως, το ζήτημα είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον γεωπολιτικά.

Κατά την εκτίμησή μου, ο Νετανιάχου υπήρξε ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην ενίσχυση της δυνατότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει πιο αυτοτελή εξωτερική πολιτική, διευρύνοντας τις στρατηγικές της σχέσεις πέρα από το παραδοσιακό πλαίσιο εξάρτησης από την Αθήνα.

Η συνεργασία με το Ισραήλ έδωσε στη Λευκωσία πρόσθετες διπλωματικές και στρατηγικές επιλογές στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εάν, λοιπόν, ο Νετανιάχου αποχωρήσει από την εξουσία, το ερώτημα είναι κατά πόσο η επόμενη ισραηλινή κυβέρνηση θα διατηρήσει την ίδια στρατηγική προσέγγιση προς την Κύπρο.

Και εάν η σχέση αυτή αποδυναμωθεί, κατά πόσο η Λευκωσία θα αναγκαστεί να επαναπροσδιορίσει τις ισορροπίες της, ακολουθώντας σε μεγαλύτερο βαθμό τις επιλογές και τις προτεραιότητες της Αθήνας.

Δεν θεωρώ δεδομένο ότι μια τέτοια εξέλιξη θα συμβεί.

Ωστόσο, αποτελεί ένα εύλογο γεωπολιτικό ερώτημα, καθώς οι αλλαγές ηγεσίας μπορούν να επηρεάσουν τη δυναμική των διμερών σχέσεων, ακόμη και όταν τα βασικά κρατικά συμφέροντα παραμένουν σταθερά.

Παράλληλα, η κυπριακή κοινωνία εκφράζει ανησυχίες για την έκταση της ισραηλινής οικονομικής παρουσίας στο νησί.

Οι επενδύσεις και η οικονομική συνεργασία δεν αποτελούν από μόνες τους πρόβλημα.

Το κρίσιμο ζήτημα είναι κατά πόσο διασφαλίζονται η διαφάνεια, ο ανταγωνισμός, η προστασία της κυπριακής οικονομίας και η ανεξαρτησία των πολιτικών αποφάσεων.

Στη θεωρία των διεθνών σχέσεων, η οικονομική αλληλεξάρτηση μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως μέσο συνεργασίας όσο και ως πηγή πολιτικής επιρροής.

Γι' αυτό και η Κύπρος οφείλει να αξιολογεί κάθε συνεργασία με βάση το δικό της εθνικό συμφέρον, χωρίς να θεωρεί καμία εξωτερική σχέση δεδομένη ή αναντικατάστατη.

Κατά την άποψή μου, η αποχώρηση του Νετανιάχου θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο καμπής για τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όχι επειδή θα εξαφανιστούν αυτομάτως τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ, αλλά επειδή Ελλάδα και Κύπρος θα αναγκαστούν να επανεξετάσουν τις παραδοχές πάνω στις οποίες οικοδόμησαν μέρος της εξωτερικής τους πολιτικής.

Στις διεθνείς σχέσεις, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι συμμαχίες αναδιαμορφώνονται και οι ισορροπίες ισχύος μεταβάλλονται.

Η πραγματική στρατηγική αυτονομία, όμως, απαιτεί από κάθε κράτος να διατηρεί τη δυνατότητα να επιλέγει τους εταίρους του χωρίς να εξαρτάται από τις πολιτικές επιδιώξεις οποιασδήποτε ξένης ηγεσίας. Η Ελλάδα εμφανώς δεν θέλει να εξαρτάται από το Ισραήλ και η Κύπρος δεν θελει να εξαρτάται από την Ελλάδα και βλέπει στο πρόσωπο του Νετανιάχου τη φωνή της αυτοδυναμίας που πάντα ήθελε απέναντι στην Ελλάδα.

Το ζητούμενο για το Ισραήλ είναι η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων του και αυτό περνά μέσα από την Κύπρο και την Ελλάδα για να μην μετατραπεί σε ένα περίκλειστο από γη και θάλασσα κράτος υπό αίρεση ύπαρξης. True facts!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους