Για να καταλάβετε γιατί όλοι οι δυτικοί ηγέτες ακούγονται ίδιοι, πρέπει να καταλάβετε πώς ένα σύστημα που έχει καταλάβει τους ίδιους του τους θεσμούς συνεχίζει να παράγει ελίτ ευθυγραμμισμένες στην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 2004, ο Klaus Schwab δημιούργησε το Forum of Young Global Leaders.

Κάθε χρόνο, το WEF επιλέγει μερικές εκατοντάδες άτομα κάτω των 40. Δεν κάνετε αίτηση.

Προτείνονται από άτομα ήδη μέσα και ελέγχονται από άτομα ήδη μέσα.

Στη συνέχεια έρχονται οι ετήσιες συνόδοι, το Νταβός, και ένα διεβδομαδιαίο πρόγραμμα εκτελεστικής εκπαίδευσης στη Harvard Kennedy School, χτισμένο γύρω από την παγκόσμια διακυβέρνηση, το κλίμα, την παγκόσμια υγεία και την «ηγεσία του 21ου αιώνα». Ο Emmanuel Macron: τάξη του 2016, την ίδια χρονιά που ξεκίνησε την προεκλογική του καμπάνια για την προεδρία. Ο Gabriel Attal: καταχωρημένος από το ίδιο το WEF μεταξύ των αξιοσημείωτων μελών του.

Το 2017, στο Harvard, ο Schwab καυχήθηκε ότι το δίκτυό του «διεισδύει στα υπουργικά συμβούλια» των κυβερνήσεων.

Τα λόγια του, όχι τα δικά μου.

Τώρα εδώ είναι το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι κριτικοί.

Φαντάζονται ένα στρατόπεδο πλύσης εγκεφάλου.

Δύο εβδομάδες στο Harvard δεν επαναπρογραμματίζουν κανέναν.

Το πρόγραμμα YGL δεν δημιουργεί τη νοοτροπία.

Την πιστοποιεί.

Η κατάληψη συνέβη πιο πάνω στη ροή.

Η διαμόρφωση ξεκινά στα 18. Sciences Po, ENA, Harvard, Columbia, Yale Law.

Δέκα χρόνια βαθμολογούμενοι από ανθρώπους που ήδη κατέχουν τη συναίνεση.

Μαθαίνεις γρήγορα ότι η ανταμοιβή δεν πηγαίνει σε όποιον έχει δίκιο, αλλά σε όποιον επαναλαμβάνει τις πεποιθήσεις του δωματίου με τον πιο κομψό τρόπο.

Κάθε δοκίμιο, κάθε προφορική εξέταση, κάθε πρακτική άσκηση σε υπουργείο ή εταιρεία συμβουλευτικών υπηρεσιών διδάσκει το ίδιο μάθημα: το πλαίσιο δίνεται, η δουλειά σου είναι να βελτιστοποιήσεις μέσα του. Ο Obama δεν πέρασε ποτέ από το YGL.

Δεν χρειαζόταν. Columbia, Harvard Law, πρόεδρος της Law Review.

Ίδιο εργοστάσιο, αμερικανική έκδοση.

Άρα, όταν καλεί το WEF, το προϊόν είναι ήδη ολοκληρωμένο.

Το πρόγραμμα απλώς προσθέτει το τελικό στρώμα: κολακεία.

Σου λένε ότι είσαι ένας από τους λίγους κάτω των 40 που θα διαμορφώσουν τον κόσμο.

Περιμένεις τα καλοκαίρια σου με υπουργούς, CEOs, βασιλιάδες και νομπελίστες που όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.

Φαντάσου τι κάνει αυτό στο εγώ ενός 35χρονου.

Αυτό είναι το προφίλ που παράγει.

Πολύ υψηλή λεκτική νοημοσύνη, πολύ χαμηλή αντίσταση.

Άριστος στην υπεράσπιση του πλαισίου, ποτέ εκπαιδευμένος να το αμφισβητήσει.

Και ένας ναρκισσισμός τροφοδοτούμενος από ένα δίκτυο που επιβεβαιώνει, χρόνο με τον χρόνο, ότι ανήκεις στους εκλεκτούς.

Συνδύασε τα δύο και παίρνεις ηγέτες που ποτέ δεν τιμωρούνται για το ότι κάνουν λάθος, αρκεί να κάνουν λάθος μαζί.

Η μετανάστευση είναι η τέλεια περίπτωση δοκιμής. Ο Obama, ο Macron, ο Attal μπορούν να σφίξουν έναν νόμο, να ανακοινώσουν αριθμούς απέλασης, να σκληρύνουν τον τόνο τους πριν από εκλογές. Ο Obama απέλασε περισσότερους ανθρώπους από κάθε πρόεδρο πριν από αυτόν.

Αλλά άκου πώς μιλάνε γι’ αυτό.

Για αυτούς, η μετανάστευση δεν είναι ποτέ πολιτιστικό ζήτημα.

Είναι μια ροή να διαχειριστείς, μια έλλειψη εργατικού δυναμικού να καλύψεις, μια δημογραφική καμπύλη να διορθώσεις, ένα ηθικό καθήκον να εκτελέσεις.

Το αν ένα έθνος έχει το δικαίωμα να παραμείνει ο εαυτός του δεν μπαίνει καν στο πλαίσιο.

Όχι επειδή έχουν απαντήσει στο ερώτημα.

Επειδή η εκπαίδευσή τους το δίδαξε ότι δεν είναι νόμιμο.

Γι’ αυτό ο ψηφοφόρος που λέει «η πόλη μου άλλαξε και ανησυχώ» παίρνει διάλεξη αντί για απάντηση.

Ο ηγέτης δεν του λέει καν ψέματα.

Είναι χειρότερο: ειλικρινά δεν μπορεί να δει αυτό που βλέπει ο ψηφοφόρος.

Είκοσι χρόνια διαμόρφωσης του δίδαξαν ότι αυτή η αντίληψη είναι μια προκατάληψη να διορθωθεί, όχι μια πραγματικότητα να αντιμετωπιστεί.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα με τους θεσμούς που έχουν καταληφθεί.

Όχι μια μυστική πλεκτάνη.

Μια μονοκαλλιέργεια.

Ίδια σχολεία, ίδιες συνόδοι, ίδια πάνελ στο Νταβός, ίδιο λεξιλόγιο από το Παρίσι μέχρι το Οττάβα και την Ουάσινγκτον.

Όταν κάθε ηγέτης επιλέγεται από τη συναίνεση και ανταμείβεται από τη συναίνεση, η συναίνεση παύει να δοκιμάζεται ενάντια στην πραγματικότητα.

Και μια κυρίαρχη τάξη που ποτέ δεν αντιμετωπίζει την πραγματικότητα καταλήγει να κυβερνά μια χώρα που υπάρχει μόνο στα δικά της slide decks.

Πριν ψηφίσεις, κάνε μια ερώτηση για κάθε υποψήφιο: ποιος τους διαμόρφωσε, και σε ποιον εξακολουθούν να χρειάζεται να αρέσουν;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους