Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αύριο είναι η γιορτή σου, Δημήτρη. Δέκα χρόνια μετά και ακόμα νιώθω την ανάγκη να μιλώ για σένα.

Όχι ομως για την απώλειά σου, αλλά γι’ αυτό που ήσουν.

Για τον αγέρωχο άνθρωπο, την αξιοπρέπεια, το πείσμα σου, τη μελίχια φωνή σου όταν αφηγούσουν ιστορίες.

Για το πάθος σου για τη ζωή, ακόμη κι όταν η ίδια σου έβαζε δύσκολα.

Ξαναδιάβασα σήμερα όσα είχα γράψει για σένα τα προηγούμενα χρόνια.

Και σκέφτηκα πόσο άδικο είναι, με το πέρασμα του χρόνου, να μιλάμε περισσότερο για τον θάνατο ενός ανθρώπου παρά για τη ζωή του.

Σήμερα θέλω να μιλήσω για το όραμά σου. Το WinCancer.

Για την ανάγκη σου να απαλλαγεί ο καρκίνος από το στίγμα, να πάψουν οι άνθρωποι να φοβούνται ακόμη και να προφέρουν τη λέξη.

Να μη χαρακτηρίζεται κανείς από τη διάγνωσή του, να μη γίνεται αντικείμενο οίκτου, να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες.

Δέκα χρόνια μετά, το WinCancer συνεχίζει να υπηρετεί αυτό το όραμα.

Κι αυτό είναι ίσως ο πιο ουσιαστικός τρόπος να τιμάμε τη μνήμη σου.

Γιατί ήσουν πολλά περισσότερα από την απουσία σου.

Ήσουν ένας άνθρωπος που έζησε, ονειρεύτηκε και άφησε το αποτύπωμά του στις ζωές πολλών ανθρώπων.

Και σήμερα αυτό θέλω να θυμηθώ και να θυμίσω. Όχι πώς έφυγες. Αλλά πώς έζησες. Και τι άφησες πίσω σου. Γράφει η Pisti Kristallidou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους