Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Τυπική κλάψα των εκπαιδευτικών είναι οτι οι αμοιβές τους είναι χαμηλές, έχουν ελλείψεις και θεωρούν τους εαυτούς τους αδικημένους.

Οτι οι αμοιβές είναι χαμηλές, είναι αληθές.

Οι αμοιβές των εκπαιδευτικών στα Δημοτικά είναι στο 70% του μ.ο. των εχόντων δίπλωμα ανώτερης εκπαίδευσης και στα Γυμνάσια είναι στο 76%. Όμως το ίδιο ισχύει και στο εξωτερικό.

Με τα αντίστοιχα ποσοστά να είναι στο 87% και 95% για τις χώρες του ΟΟΣΑ.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που οι Έλληνες Εκπαιδευτικοι ξεχνούν να αναφέρουν.

Ο μέγιστος συνολικός χρόνος εργασίας το έτος είναι 645 ώρες στο Δημοτικό και 600 ώρες στο Γυμνάσιο.

Την ίδια στιγμή στις χώρες του ΟΟΣΑ ο μέγιστος χρόνος απασχόλησης είναι 770 και 700 ώρες.

Οπότε αν λάβουμε υπόψη το χρόνο διδασκαλίας τα ποσοστά του 70% και 76% αυξάνονται σε 83,6% και 88,7%. Και είναι οι ώρες διδασκαλίας που μετράνε σε μία κοινωνία.

Όχι ένας υποθετικός φόρτος για την δήθεν προετοιμασία ή εργασία στο σπίτι.

Διότι ο χρόνος διδασκαλίας του σήμερα είναι το 60% του χρόνου διδασκαλίας του 1975 όπου οι τάξεις ήταν σαφώς πιο πολυπληθεις.

Υπάρχει ακόμα ένα ενδιαφέρον στατιστικό που αφορά την κατανομή δαπανών για την παιδεία.

Στις χώρες του ΟΟΣΑ το 79% των δαπανών για την παιδεία αφορά αμοιβές εκπαιδευτικών. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό φτάνει στο 93%. Αυτό δεν θα πρέπει να μας ξαφνιάζει διότι ιστορικά και σε άλλους τομείς του Δημοσίου το ποσοστό που δίδεται για μισθοδοσία υπερβαίνει σημαντικά τους τυπικούς μέσους όρους.

Παράδειγμα είναι οι δαπάνες για την άμυνα που μόλις επι κυβερνήσεως Μητσοτάκη σταμάτησαν να αφορούν και μόνο μισθοδοσία.

Ας δούμε τον ισχυρισμό των ελλείψεων.

Από το 2015 έως το 2025 το πλήθος των εκπαιδευτικών στην χώρα έχει αυξηθεί κατά 16% με την αντίστοιχη τιμή στις χώρες του ΟΟΣΑ να είναι στο 12%. Βέβαια την ίδια ώρα στις χώρες του ΟΟΣΑ ο αριθμός των μαθητών έχει αυξηθεί κατά 2% ενώ στην Ελλάδα έχει μειωθεί κατά 12%. Δηλαδή σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ για λιγότερους μαθητές έχουμε μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση εκπαιδευτικών.

Που σημαίνει οτι ο απαιτούμενος χρόνος απασχόλησης για την αξιολόγηση των παιδιών έχει μειωθεί σε μεγαλύτερο ποσοστό στην Ελλάδα σε σχέση το μ.ο. του ΟΟΣΑ.

Εν κατακλείδι. 1α. Ο κλάδος των εκπαιδευτικών αποτελεί τη μεγαλύτερη πληθυσμιακά ομάδα της χώρας.

Η οποία αμείβεται λιγότερο σχετικά με τους αντίστοιχους συναδέλφους στις χώρες του ΟΟΣΑ αλλά και εργάζεται λιγότερο.

Η αναγωγή στις ώρες εργασίας δείχνει οτι αμοιβές υπολείπονται κατά 340 και 630 μονάδες βάσης έναντι 1700 και 1900 μονάδων βάσης χωρίς τη σχετική διόρθωση. 1β. Καθώς ο κλάδος αυτός απασχολεί κυρίως γυναίκες μεγάλο μέρος του wage gap δικαιολογείται από την επιλογή της εργασίας.

Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. 2α. Το σύνολο των δαπανών για την παιδεία παρουσιάζει μία ανισόρροπη κατανομή με 93 στα 100 ευρώ της χώρας να αφορούν μισθοδοσία όταν στις χώρες του ΟΟΣΑ η αναλογία αυτή είναι 79 προς 100.

Πρακτικά το σύνολο των δαπανών για την παιδεία κατευθύνεται σε μισθούς. 2β. Η αύξηση των δαπανών για την παιδεία δεν αρκεί.

Το 2,9% θα πρέπει να ανέβει στο 4,0% αλλά το 1% των δαπανών θα πρέπει να αφορά δαπάνες για τα εργαλεία μάθησης και πειραματισμού των παιδιών και όχι την μισθοδοσία.

Δεν γίνεται να μην έχουν τα παιδιά εργαλεία πειραματισμού με τα οποία μαθαίνουν καλύτερα. 3. Ο αριθμός των εκπαιδευτικών στη χώρα είναι υψηλός.

Επίσης είναι και γηραιότερος του μ.ο. του ΟΟΣΑ.

Πλέον αυτών το τελικό αποτέλεσμα που παράγουν υπολείπεται του μ.ο. και οι ικανότητες του μέσου 15χρονου σήμερα είναι στο επίπεδο του 12χρονου της προηγούμενης γενιάς.

Εκ των πραγμάτων η χώρα χρειάζεται λιγοτερους, πιο νέους και καλύτερα καταρτισμένους εκπαιδευτικούς.

Των οποίων τα αποτελέσματα θα αξιολογούνται στο πεδίο.

Το αν αυτό το πεδίο θα είναι η PISA ή κάτι άλλο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Δεν γίνεται όμως η διδασκαλικη κοινότητα μέσω των εκπροσώπων της να απαιτεί το απυρόβλητο και να μειώνει την αξία των δοκιμασιών της PISA γιατί τα αποτελέσματα δεν βολεύουν. 4. Σε επίπεδο στρατηγικής οι προτεραιότητες του Υπουργείου πρέπει να αλλάξουν.

Κάτι που απαιτεί και την αναδιάρθρωση των μηχανισμών καθορισμού της στρατηγικής για την παιδεία.

Με τους ίδιους ειδικούς και με τα συνδικάτα να έχουν νοοτροπία βουλευτή καλοχαιρέτα σε 15 χρόνια θα λέμε τα ίδια.

Το πως θα λυθεί το πρόβλημα αυτό είναι θέμα πολιτικής και πολιτικών.

Εδώ βέβαια έμμεση ευθύνη έχουμε και εμείς.

Διότι με βουλευτές επίπεδου Πολακη, Ραλιας, Γαλάτως, Παππά και Μπελαβιλα και πολιτικούς αρχηγούς επίπεδου Τσιπρα, Ανδρουλάκη, Ζωής και Βαρουφάκη τίποτα δεν θα αλλάξει." (από Χρήστος Δήμου )

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους