Αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που πέθανε το απόγευμα στον θάλαμο του Νοσοκομείου όπου νοσηλεύομαι κι εγώ, και στέκομαι με σεβασμό μπροστά στην ηρωίδα σύζυγο του.. Στο Βενιζέλειο τον γνώρισα,να κολυμπά στον...

Πλήρες Κείμενο:

Αποχαιρετώ έναν άνθρωπο που πέθανε το απόγευμα στον θάλαμο του Νοσοκομείου όπου νοσηλεύομαι κι εγώ, και στέκομαι με σεβασμό μπροστά στην ηρωίδα σύζυγο του.. Στο Βενιζέλειο τον γνώρισα,να κολυμπά στον πόνο... Ο άνθρωπος άφησε την τελευταία αχνή ανάσα του, να φτερουγίσει κατά τον φθινοπωρινό μολυβοσκέπαστο ουρανό του Μεγάλου Κάστρου, σήμερα το απόγευμα, ύστερα από αλλεπάλληλες μεταλαβιές με δάκρυα πονεμένα που του προκαλούσαν αφόρητους πόνους, μέρες και νύχτες τώρα.

Όλοι στον θάλαμο περιμέναμε, σαν νομοτελειακή κατάληξη του το ανακουφιστικό φευγιό του.

Οι κουβέντες των γιατρών και των νοσηλευτριών, αλλά και τα λόγια των ανθρώπων του για την κατάσταση της υγείας του, ιδιαίτερα της καρδιάς του, δεν άφηναν περιθώρια για ελπίδες σε θαύματα.

Άλλωστε, 81 χρονώ ήτανε, πολυκαιρισμένος και χιλιοχτυπημένος δρυς.

Μόνο ένας άνθρωπος είχε στέσει πεισματικό μπέτη αντιστεκόμενος σαν την βουνοκορφή στις θύελλες των βεβαιοτήτων όλων των άλλων: Η γυναίκα του.

Η σίδερόψυχη γιαγιά.

Η προσωποποίηση της απόλυτης αφοσίωσης.

Η επιτομή της θυσίας. Η Αγία εν Αγίοις.

Σόκαιρη, πάνω κάτω με τον άντρα της ζωής της, με τον συνπορπατάρη στους δρόμους των ονείρων και των οραμάτων, με το αδελφό υποζύγιο στο μεγαλύτερο χρέος της Ανάστασης των παιδογγονιών τους, μήτε ένα ψιχάλι της ώρας δεν καταδέχτηκε να λιγοψυχήσει.

Με το μισό κορμάκι της να 'ναι ολόρθο καρφωμένο στη γη και με το άλλο μισό γειρτό και καμπουριασμένο να ξαμώνει όθε το λιόγερμα, μ' ένα μπαστουνάκι να στηρίζει το γερασμένο σώμα της κι έναν βηματοδότη να υποστηρίζει την χιλιοπληγιασμένη καρδιά της, ατέλειωτα μερόνυχτα έδινε τη μάχη της, στο μετερίζι της τιμής, όπου την έταξε η ανατροφή της, η συνείδηση της και η πρεπιά της Κρήτης.

Την ξάνοιγα τις ώρες που επολέμα να κρατήσει μακριά από τον λατρεμένο κύρη της το κακό και τους κακούς, και σκεφτόμουν πόσες δυνάμεις μπορεί να κρύβει μέσα της η ανιδιοτελής Αγάπη.

Απορούσα πώς και πού αυτή η γιαγιούλα της μισής πνοής εύρισκε και αντλούσε αντοχές, κουράγιο, δύναμη και πείσμα και περιποιούνταν, σαν να 'τανε πανάλαφρη κούκλα, τον θεόρατο και υπέρβαρο σύζυγο της.

Την εθώρουνα και χαιρόμουνα, κι αισθανόμουνα περήφανος, σαν ετούτη η γιγάντισσα Γυναίκα να 'τανε η μήτρα που εγέννησε όλες τις αξίες και τις πρεπιές της Κρήτης.

Ο άντρας της πέθανε σήμερα το απόγευμα.

Μα στον θάλαμο, ακόμη αισθάνομαι να πλανιέται η άγια μορφή της γιαγιάς.

Λυπούμαι που δεν θα μπορέσω να βρίσκομαι στην κηδεία του, αφού ακόμη συνεχίζω να δίνω τη δική μου μάχη στο Βενιζέλειο.

Λυπούμαι γιατί ήθελα να της πω ακόμη μια φορά πόσο την ευγνωμονώ που με δίδαξε ότι η δική μου Κρήτη εξακολουθεί να ζει και να γεννά.

Γυναίκα, δεν σου εύχομαι “κουράγιο ", δεν χρειάζεσαι την ευχή μου.

Εσύ, ανε θες, χάρισε μου ένα ψιχάλι από το δικό σου κουράγιο, για να μη φοβούμαι τίποτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους