Άκουγα χτες τον Γιώργο Μπόγρη, ο οποίος όντως τα έλεγε καιρό για τη διαιτησία στο ελληνικό μπάσκετ, και όντως χλευαζόταν, επειδή φοράει μπλουζάκι και τζιν αντί για πουκάμισο, επειδή βρίζει όταν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άρα: δεν μπορεί να λέει σοβαρά πράγματα για σοβαρά ζητήματα.

Έχω ξαναπεί ότι είχα στη ζωή μου δύο νομπελίστες καθηγητές, και πάμπολλους πραγματικά παγκόσμιας κλάσης συναδέλφους, και ότι όλους οι φοιτητές τους φώναζαν με τα μικρά τους ονόματα (δείτε και πως σκάει ο πρόσφατα νομπελίστας Deisseroth σε διάφορα που τον καλούν). Οι μόνοι που ερχόντουσαν ντυμένοι για γκαλά στο πανεπιστήμιο ήταν, στα δικά μας τμήματα τουλάχιστον, κάτι φρόκαλα που έψαχνες να βρεις το ερευνητικό τους αποτύπωμα με μεγεθυντικό φακό.

Η μοναδική φάση που οι καθηγητές προσφωνούσαν ο ένας τον άλλον Ντόκτορ Επώνυμο ήταν σε ένα ερευνητικά απολύτως ανυπόληπτο ίδρυμα (και ποτέ αυτοί που ήταν κατ’ εξαίρεση όντως καλοί). Γενικά, δεν υπάρχει μεγαλύτερο σήμα ευφυίας από το χιούμορ και το παιχνίδισμα στη συμπεριφορά, και δεν υπάρχει μεγαλύτερος φερετζές της χαζομάρας και της ανικανότητας από τη σοβαροφάνεια.

Κατ’ αρχάς γιατί η σοβαροφάνεια είναι ένα απολύτως προβλέψιμο πράγμα, που το βαριέται θανάσιμα ένας έξυπνος εγκέφαλος που έχει ανάγκη νέα ερεθίσματα.

Κατά δεύτερον γιατί το να επιμένει κανείς να παρουσιάζεται ατσαλάκωτος όντας ένα πλάσμα με δομικά πλείστες όσες τσαλακωμένες πλευρές κρύβει μια δραματική ανασφάλεια, η οποία μεταφράζεται συνήθως είτε σε αδυναμία σύνδεσης με τους υπόλοιπους, είτε σε βαναυσότητα και έρωτα με την εξουσία (και από την πλευρά του δούλου, και από την πλευρά του αφέντη). Όπως είχε πει και ο Κωστής Παπαγιώργης, όταν σε μια ζωή απουσιάζει το πρωτεύον, όλα τα δευτερεύοντα κρούουν νύχτα-μέρα πόρτες και παράθυρα.

Πάντως το σκάνδαλο με τη διαιτησία, μέσα σε μια σειρά από σκάνδαλα (ΟΠΕΚΕΠΕ, παραϊατρεία, Γκιλφόιλ, Πίτσα Φαν, έγραφε προχτές η άλλη τι θα κάνουμε χωρίς την Πίτσα Φαν των παιδικών μας χρόνων), δεν κάνουν χαμό μόνο για καθαυτό το περιεχόμενό τους.

Κυρίως απασχολούν γιατί, παρά την αποκάλυψή τους, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς που να σκέφτεται πως επιτέλους θα απονεμηθεί κάποια έστω δικαιοσύνη.

Αντίθετα, όλοι αναρωτιόμαστε ποιος συσχετισμός δύναμης άλλαξε, πού χάλασε η μοιρασιά, ποιος δυνατότερος παίκτης μπήκε στο παιχνίδι.

Διότι είμαστε δομικά πεπεισμένοι ότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριολεκτικά σε κάθε τομέα του επιστητού, από την εκπαίδευση και τα χωράφια μέχρι τον αθλητισμό και την κατασκευή, τα πράγματα διευθετούνται με σχέσεις κολλητών, μαφιόζικες πρακτικές, άσκηση δύναμης και εξουσίας στα παρασκήνια, απολύτως μηδενική αξιοκρατία.

Ειρήσθω εν παρόδω, εκεί που όλα τα σημαντικά συμβαίνουν όντως εν κρυπτώ, δεν είναι και τόσο περίεργο που η συνωμοσιολογική σκέψη έχει τόσο μεγάλη διείσδυση στα μυαλά των ανθρώπων.

Νομίζω ότι γι’ αυτό ο Μπόγρης μίλησε χτες πολύ γενικότερα από το θέμα που τον αφορά στενά και προσωπικά, και γι’ αυτό άγγιξε τόσο πολύ κόσμο.

Και γι’ αυτό, ένας άνθρωπος του οποίου το λαϊφστάιλ και οι παραστάσεις δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μου, έλεγε και ξαναέλεγε το ίδιο πράγμα που σκέφτομαι συνέχεια αυτές τις μέρες: ότι, αν ποτέ κάνω παιδιά, δεν θα τα καταραστώ να μεγαλώσουν στην Ελλάδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους