Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για τις αποκαλύψεις για το κύκλωμα στημένων αγώνων και τις καταγγελίες για σχολικά πρωταθλήματα υπάρχει κάτι που δεν γίνεται να προσπερνάμε.

Η ευθύνη των γονιών! Φυσικά, όσοι έπαιρναν χρήματα και έστηναν παιχνίδια, πατώντας πάνω στην αγωνία και στην προσπάθεια των παιδιών, έχουν τεράστια ευθύνη, αλλά επίσης τεράστια ευθύνη έχουν και οι γονείς που συνειδητά συμμετέχουν σε αυτό! Αυτοί οι μηχανισμοί χρειάζονται ανθρώπους πρόθυμους να αγοράσουν αυτό που πουλάνε, δλδ προβάδισμα για το δικό τους παιδί, εις βάρος κάποιου άλλου, γονείς που δεν τους ενδιαφέρει αν το παιδί τους προχωράει με την αξία του και ξέρουν ότι ευνοήθηκε επειδή πίεσαν, πλήρωσαν και δεν τους ενοχλεί καθόλου.

Τους αρκεί που θα μπορούν να καμαρώνουν δημοσίως.

Το άλλο παιδί, εκείνο που αδικήθηκε για να εξυπηρετηθεί το δικό τους, δεν υπάρχει καν! Η προσπάθειά του, η προσμονή του, η αδικία, η απογοήτευσή του είναι ανύπαρκτα.

Και δεν χρειάζεται καν να φτάσεις σε ένα τέτοιο κύκλωμα για να συναντήσεις τη νοοτροπία, αρκεί να πας το παιδί σου σε μια μικρή ομάδα της περιοχής και αρχίζεις να παρατηρείς ποιος κάθεται στον πάγκο, ποιος παίρνει την μεγαλύτερη προσοχή και καταλαβαίνεις πόσο μετράει τελικά αυτό που κάνει το παιδί μέσα στο γήπεδο και πόσο αυτό που κάνει ο γονιός του έξω από αυτό.

Σε μικρές κοινωνίες σαν το Κορωπί πχ όλοι ξέρουν "ποιανού είναι το παιδί" και αυτό καθορίζει και τη μεταχείρισή του.

Η γνωριμία, η εντοπιότητα ή μια δωρεά στην ομάδα ... Και το πρόβλημα πάει ακόμη βαθύτερα αφού υπάρχουν γονείς που πραγματικά αδυνατείς να πιστέψεις πώς βλέπουν τα παιδιά τους σαν μέσο κοινωνικής ανέλιξης, προβολής.

Το ρωτάει κανείς αν χαίρεται, αν θέλει ή αν αντέχει; Όχι.

Αρκεί να αποδίδει, να διακρίνεται και να δίνει στους μεγάλους λόγο για να παρουσιάζουν μια "επιτυχημένη" οικογένεια.

Αυτά που ζεις όταν αρχίζεις να συναναστρέφεσαι άλλους γονείς είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ.

Ο ανταγωνισμός, οι συγκρίσεις -ξέρουν τι βαθμό πήραν και τα άλλα παιδιά, υπάρχουν άλλα που κλαίνε για τους βαθμούς, και μάλιστα όχι γιατί πήραν κακό βαθμό τα ίδια, τον καλύτερο πήραν, κλαίνε γιατί πήρε καλό βαθμό κι άλλο παιδί, γονείς τσακώνονται με καθηγητές για τους βαθμούς, όχι για το αν πέρασε ή έμεινε, αλλά γιατί πχ πήρε 16 ή 17!- οι παρεμβάσεις -τώρα με τις παρελάσεις να δείτε τι γίνεται, σφαγή, ποιός είναι σημαιοφόρος, ποιός παραστάτης, κλάμματα, χαμός!- η αδυναμία να δεχτούν ότι ένα άλλο παιδί μπορεί να είναι καλό ή και καλύτερο σε κάτι.

Το πόσο αβίαστα βαφτίζουν στήριξη την πίεση και ενδιαφέρον την απαίτηση να δικαιώσει το παιδί τους τη δική τους εικόνα για τον εαυτό τους. ΑΡΡΩΣΤΙΑ.

Φόρτωσε το κι άλλο! Άγχος τι θα πει ο κόσμος, και του καταστρέψουν κάθε χαρά και εμπιστοσύνη στην ίδια του την αξία.

Γι’ αυτό, πιστέψτε με, όταν μεγαλώνει το παιδί και δεν χρειάζεται πια να ανέχεσαι όλο αυτό το περιβάλλον, νιώθεις τεράστια ανακούφιση. Ένα ΟΥΦ! Και για όλα αυτά, αλλά και για το ότι δεν θα χρειαστεί ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ να πας σε παιδικό πάρτυ -ο εφιάλτης μου!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους