ΤΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ... Φοιτητές, μέναμε, μια χρονιά, στην Άνω πόλη, κοντά στο Κουλέ καφέ, την οδό Άθωνος. Εγώ κι ο συγκάτοικος ο Τάκης* είχαμε επιλέξει την περιοχή γιατί τα ενοίκια εκεί ήταν...
ΤΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ... Φοιτητές, μέναμε, μια χρονιά, στην Άνω πόλη, κοντά στο Κουλέ καφέ, την οδό Άθωνος.
Εγώ κι ο συγκάτοικος ο Τάκης* είχαμε επιλέξει την περιοχή γιατί τα ενοίκια εκεί ήταν φθηνότερα.
Παλιά σπίτια, το πλείστον δίπατα και κάποια ισόγεια.
Όλο το τοπίο επικλινές και πολλά δρομάκια τούρκικα καλντερίμια.
Συχνά πηγαίναμε στην ταβέρνα του "Άρχοντα"*, στα κάστρα στο Μακεδονικό(μισό καφενείο, μισή ταβέρνα) και στο καφέ ουζερί Τσινάρι. Το Τσινάρι έλεγαν τότε είχε τη μεγαλύτερη ιστορία.
Η εξωτερική του μορφή, με τις μπλε ξύλινες πόρτες, έλεγαν κάποιοι παλιοί πελάτες της γειτονιάς, έμενε αναλλοίωτη για εκατό χρόνια.
Μας έκανε εντύπωση το όνομα Τσινάρι. Ξέραμε Τσινάρι ΄τότε ήταν ένας τύπος ντυσίματος με πολύ στενά παντελόνια, παπούτσια με τακούνια και με υπερβολική μύτη, ρούχα με μεγάλους γιακάδες και περίεργα μαλλιά.
Μα το Τσινάρι στην Άνω πόλη δεν είχε τέτοιους πελάτες· ντρεπόμασταν και να ρωτήσουμε πως προέκυψε η ονομασία Τσινάρι.
Τελικά μάθαμε ότι το όνομά του το καφέ ουζερί ήταν το όνομα της μικρής γειτονιάς και προέκυψε από τον πλάτανο που σκίαζε τη βρύση.
Τσινάρ στα τούρκικα είναι ο πλάτανος.
Ακούσαμε πολλές ιστορίες απ' την εποχή που η Θεσσαλονίκη ήταν τουρκοκρατούμενη.
Τότε, η πόλη είχε ανακατωμένο κόσμο, Εβραίους, Τούρκους, Έλληνες, Βούλγαρους και κάποιους άλλους διάφορους Ευρωπαίους. Το Τσινάρ καφενέ αρχικά το είχε Τούρκος και το κράτησε και μετά την απελευθέρωση τη πόλης, ίσαμε το '22, που με την ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγε για την Τουρκία και το ανέλαβε κάποιος Έλληνας.
Τα καρντάσια πρόσθεσαν κι ένα ι στο τέλος κι μετέτρεψαν την τούρκικη λέξη τσινάρ στην Ελληνοπρεπέστερη Τσινάρι.
Εμείς ρεμβάζαμε το ουζάκι μας και πλέκαμε σταυροβελονιές με παλιές ιστορίες και φρέσκες ανάσες. Το Τσινάρι εξακολουθεί να υπάρχει, λειτουργώντας τώρα ως ταβέρνα. * Ο Τάκης δεν υπάρχει πια... Χρόνια πολλά στην πόλη... *"Άρχοντας" ήταν μια ταβέρνα στο Κουλέ Καφέ που είχε τζουκ μποξ και που ο ταβερνιάρης ήταν λάτρης του Καζαντζίδη.
Στον πίνακα επιλογής των τραγουδιών του τζουκ μποξ δίπλα στο κάθε τραγούδι έγραφε το αντίστοιχο όνομα του τραγουδιστή. Στα περισσότερα όμως τραγούδια δεν έγραφε όνομα τραγουδιστή, παρά τη λέξη ΑΡΧΟΝΤΑΣ (δηλαδή Καζαντζίδης).
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους