Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σινεμά στα χρόνια του ‘60 Ένα από τα σημαντικά δεδομένα της καθημερινότητας στα χωριά κατά τη δεκαετία του '60, όταν ακόμα δεν υπήρχε τηλεόραση, ήταν ο κινηματογράφος.

Δεν πήγαιναν οι χωρικοί στον κινηματογράφο, ο κινηματογράφος ερχόταν σ’ αυτούς.

Ο πιο γνωστός η περιοχή μας λεγόταν Χαρίτος.

Κατέφθανε νωρίς το απόγευμα, με το μικρό του φορτηγάκι, έκλεινε τη συμφωνία με το κεντρικό καφενείο και άρχισε να διαφημίζει την παράσταση γυρίζοντας στους δρόμους του χωριού, με το μεγάφωνο που είχε στο αυτοκίνητο.

Αποσπερού (απόψε) στο καφενείο του Αριστείδη, η νέα μεγάλη κωμωδία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και το Βασίλη Παπαγιαννόπουλο! Μη τη χάσει κανείς! Γέλια ατελείωτα! Πράγματι, την ώρα της προβολής γινόταν το αδιαχώρητο. Ο Χαρίτος κρεμούσε ένα μεγάλο σεντόνι σ’ έναν τοίχο του καφενείου και αυτή ήταν η οθόνη.

Στην άλλη άκρη του χώρου έστηνε σε ένα μεγάλο τρίποδο την τεράστια μηχανή προβολής.

Έπαιρνε ρεύμα με μια μπαλαντέζα, έφερνε και τις μπομπίνες, που είχαν διάμετρο περίπου μισό μέτρο, με την ταινία.

Συνήθως ήταν ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της εποχής, κωμωδίες ή και δράματα.

Όλα είχαν μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό. Όταν Πλησίαζε το Πάσχα έφερνε κάποια από τις ταινίες για τη ζωή και τα πάθη του Κυρίου.

Την πρώτη φορά που είδα μία τέτοια ταινία έπαθα ένα ελαφρύ σοκ με τις αναπάντεχες σκηνές βίας στο τέλος.

Φυσικά όλες οι ταινίες ήταν κατάλληλες για ανηλίκους.

Μια φορά όμως τον είδα που έκανε προβολή σε μια λευκή σελίδα ενός μπλοκ ιχνογραφίας, μπροστά στη μηχανή και τριγύρω στέκονταν μερικοί άντρες σιωπηλοί, καπνίζοντας αρειμανίως.

Προσπάθησα να χωθώ στην παρέα, αλλά με πρόγκηξαν.

Μια φορά, επί Χούντας, έκανε προβολή στην πλατεία ένα στρατιωτικό συνεργείο.

Και πάλι ήταν μία κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά το μόνο που θυμάμαι ήταν η σκηνή όπου μια κυρία ελαφρότητα ενδεδυμένη, χόρευε έναν περίεργο χορό, που αργότερα έμαθα ότι λεγόταν χορός της κοιλιάς. Μετά ήρθε η τηλεόραση και τελείωσε η βασιλεία του Χαρίτου στο χώρο του θεάματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους