[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

Όταν ήμουν δάσκαλος Φάση Πρώτη Μονοθέσιον Δημοτικόν Σχολείον Μεσοποτάμου Μεσσηνίας, 1971-3. Έξι τάξεις, ένας δάσκαλος, σαράντα παιδιά. Άντε να προλάβεις… Δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για το αυτό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ήμουν δάσκαλος Φάση Πρώτη Μονοθέσιον Δημοτικόν Σχολείον Μεσοποτάμου Μεσσηνίας, 1971-3. Έξι τάξεις, ένας δάσκαλος, σαράντα παιδιά.

Άντε να προλάβεις… Δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για το αυτό, αλλά νομίζω πως το σύστημα λειτουργούσε παλαιόθεν, ως «συνδιδασκαλία»: Την ώρα που ο δάσκαλος προσπαθούσε να πείσει τα πρωτάκια ότι βου και α κάνει βά, ένας καλός μαθητής της Ε’ ή της Στ’ (εγώ) έκανε μάθημα Ιστορίας, Πατριδογνωσίας, Γεωγραφίας στην Γ’ και τη Δ’ τάξη.

Δε θυμάμαι πολλά – μου έχει μείνει όμως ο εκνευρισμός που ένοιωθα όταν κάθε φορά ένα από τα μεγαλύτερα στουρνάρια επέμενε να διαβάζει τις «πληροφορίες» που είχε αντιγράψει για το φασόλι ή για τη μάχη των Πλαταιών, από την εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ! Ένας δάσκαλος, έξι τάξεις, συνδιδασκαλία, συσσίτια, γάλα σκόνη το πρωί, ένα ξύλο ο καθένας για τη σόμπα… Κι όμως, αισθάνομαι ότι τα μισά πράγματα απ’ όσα έμαθα στη ζωή μου, τα έμαθα τότε! Α, ξέχασα τη βιβλιοθήκη του δημοτικού! Γεμάτη βιβλία, ατσαλάκωτα – κανείς δεν τα είχε πειράξει από τη στιγμή που μπήκαν στα ράφια.

Διάβασα με την ψυχή μου… και το ξανάκανα, με την ίδια απόλαυση, πολλά χρόνια μετά, σε αναπάντεχες βιβλιοθήκες, ως νεοσύλλεκτος φαντάρος στο Μεσολόγγι και ως γραφεύς – οδοντίατρος στο 424 ΓΣΝ, στη Θεσσαλονίκη. Φάση Τελευταία Τριάντα χρόνια αργότερα, Φλεβάρης του 2003, στο ΑΘΠ.

Το τελευταίο μου μάθημα – και μου άρεσε ιδιαίτερα.

Ήταν σ’ ένα γκρουπ μεταπτυχιακών φοιτητών και θέμα η χρήση πειραματοζώων στην έρευνα.

Δεοντολογία, περιορισμοί, νομικό καθεστώς κλπ.

Στο ριμπάουντ, δυο μέρες μετά, οι φοιτητές σχολίασαν τα θέματα που τους είχα δώσει και συζήτησαν έντονα και δημιουργικά μεταξύ τους.

Μετά σήκωσα τους γιακάδες της καπαρντίνας, άναψα το στριφτό μου τσιγαράκι και βγήκα στην ομίχλη που σκέπαζε το ΑΠΘ (λυρική νότα…) Αυτό που θεωρούσα ως «φυσικό μου χώρο» δε με ήθελε.

Όχι γιατί δεν ήμουν καλός δάσκαλος, αλλά γιατί ήμουν εντελώς ανεπίδεκτος στο βασικότερο προσόν: την οσφυοκαμψία. Λίγο μετά ήρθανε τα μπλογκ – και για κάποια χρόνια περάσαμε καλά, με την «αλληλοδιδακτική»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences