[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

Πριν λίγες μέρες στο Λονδίνο είδα στο Almeida Theater το «Golden Boy» του Clifford Odets, σε σκηνοθεσία Sam Yates, ένα βαθιά ανθρώπινο έργο για τα μεγάλα διλήμματα που παρουσιάζονται μπροστά μας...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν λίγες μέρες στο Λονδίνο είδα στο Almeida Theater το «Golden Boy» του Clifford Odets, σε σκηνοθεσία Sam Yates, ένα βαθιά ανθρώπινο έργο για τα μεγάλα διλήμματα που παρουσιάζονται μπροστά μας κάποια στιγμή στην ζωή μας.

Την πραγματική αγάπη απέναντι στην αγάπη από συμφέρον, το αδιάκοπο κυνήγι του χρήματος και της κοινωνικής καταξίωσης, τη απαξίωση των οικογενειακών αξιών και την οδυνηρή σύγκρουση ανάμεσα στην προσωπική φιλοδοξία και την ηθική μας . Πόσα είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να πετύχουμε; Και τι απομένει από τον πραγματικό μας εαυτό όταν η επιτυχία αποκτά μεγαλύτερη σημασία από όσα κάποτε αγαπήσαμε; Ένα έργο γραμμένο το 1937, που σχεδόν ενενήντα χρόνια αργότερα μοιάζει ανατριχιαστικά επίκαιρο αφού μιλάει για αξίες που ακόμα και σήμερα καταπατούνται κυνηγώντας την ευτυχία ή την καταξίωση αδιαφορώντας για τον άνθρωπο και τα ιδανικά του.

Εξαιρετικός θίασος, γνωστοί ηθοποιοί από διάφορες σειρές, ανάμεσά τους και ένας ηθοποιός που είχα δει να κάνει εξαιρετικά τον Judas στην αναβίωση του Jesus Christ Superstar στο Strand πριν τριάντα ακριβώς χρόνια, ο Zubin Varla.

Αλλά όλο το φως έπεφτε πάνω στον Josh O’ Connor… Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την παράσταση από την πρώτη σειρά, με τον Josh να παίζει κυριολεκτικά μπροστά μου.

Μπορούσα να διακρίνω κάθε του σκέψη, κάθε συναίσθημα, ακόμη και την πιο ανεπαίσθητη εσωτερική του μετατόπιση.

Εκεί, μπροστά στο ενάμισι μέτρο απόσταση από τον Josh O’Connor παρατήρησα κάτι που ελάχιστες φορές έχω δει σε ηθοποιό επί σκηνής.

Γινόταν διάφανος, μας επέτρεπε να βλέπουμε την αλήθεια, τη σκέψη να γεννιέται πριν ακόμη γίνει λόγος και το συναίσθημα πριν ακόμη εκφραστεί.

Αυτή η σπάνια ικανότητα ερμηνευτικής διαφάνειας τον ξεχωρίζει από τους ηθοποιούς της γενιάς του.

Σχεδόν ξεχνούσες ότι παρακολουθούσες έναν ηθοποιό να ερμηνεύει έναν χαρακτήρα από ένα θεατρικό έργο.

Αυτή, για μένα, είναι η πεμπτουσία της σπουδαίας υποκριτικής: να μη βλέπεις την τεχνική, να μη διακρίνεις την προσπάθεια, παρά μόνο την αλήθεια ενός ανθρώπου που υπάρχει μπροστά σου. Αξέχαστη βραδιά…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences