Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Άδωνης εναντίον Άδωνη: φωνάζει το παρόν για να μη μιλάει το παρελθόν // (Από τον ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία, από την αποθέωση του Σαμαρά στη δικαιολόγηση της διαγραφής του και από τη «δόξα» των απολύσεων στις συγγνώμες για τις δηλώσεις: η διαδρομή ενός πολιτικού που οφείλει να απαντήσει πρώτα στον εαυτό του…)… -| Γράφει ο Ανδρέας Θεοδωρακόπουλος // Στο “Documento” |- ὡς καὶ σὲ μένα, σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ ἀντισταθεῖτε.

Τότε μπορεῖ βέβαιοι νὰ περάσουμε πρὸς τὴν Ἐλευθερία. (Μιχάλης Κατσαρός «Η διαθήκη μου») Ο δυσκολότερος αντίπαλος του Άδωνη Γεωργιάδη δεν βρίσκεται στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Βρίσκεται στο αρχείο.

Στις παλιές δηλώσεις, στις προηγούμενες κομματικές ταυτότητες, στους ανθρώπους που κάποτε παρουσίαζε ως ελπίδα και αργότερα αντιμετώπισε ως πρόβλημα.

Εκεί, όπου ο σημερινός Άδωνης συναντά τον χθεσινό, οι τηλεοπτικές βεβαιότητες αποκτούν ξαφνικά ημερομηνία λήξης.

Το ζήτημα δεν είναι εάν ένας πολιτικός, όπως και ο κάθε άνθρωπος, δικαιούται να αλλάζει γνώμη.

Ασφαλώς δικαιούται.

Το ζήτημα είναι πώς εξηγεί την αλλαγή του και με ποιο δικαίωμα εμφανίζεται κάθε φορά ως αυστηρός εξεταστής της συνέπειας των άλλων.

Όταν έχεις αναθεωρήσει σημαντικές πολιτικές επιλογές σου, χρειάζεται κάποια αυτοσυγκράτηση προτού μοιράσεις πιστοποιητικά ορθότητας.

Στην περίπτωση του κ. Γεωργιάδη, όμως, η αυτοσυγκράτηση υποχωρεί συχνά μπροστά στην παράσταση της απόλυτης βεβαιότητας.

Κάθε θέση εκφωνείται σαν να μην προηγήθηκε ποτέ άλλη.

Κάθε αντιπαράθεση παρουσιάζεται σαν να αρκεί η ένταση για να κλείσει η συζήτηση.

Η δημόσια μνήμη, ευτυχώς, δεν χαμηλώνει επειδή κάποιος ανεβάζει τη φωνή. ● Ο ΛΑΟΣ ως αφετηρία και η Νέα Δημοκρατία ως προορισμός Ο κ. Γεωργιάδης αναδείχθηκε πολιτικά μέσα από τον ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Τον Φεβρουάριο του 2012 υπερψήφισε το δεύτερο Μνημόνιο, αντίθετα με τη γραμμή του κόμματός του, και διαγράφηκε.

Στις 17 Φεβρουαρίου προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία μαζί με τον Μάκη Βορίδη.

Παρέδωσαν, επίσης, τις βουλευτικές τους έδρες, στοιχείο που οφείλει να καταγράφεται σε κάθε έντιμη αποτίμηση της διαδρομής τους ή ως ένα επικοινωνιακό τερτίπι, αν και η έδρα ανήκει στον βουλευτή.

Αυτή είναι η πραγματολογική ακολουθία.

Η πολιτική αξιολόγηση αρχίζει μετά.

Ο άνθρωπος που είχε αναδειχθεί ως στέλεχος μιας αυτοτελούς κομματικής πρότασης επέλεξε τελικά να ενταχθεί στον μεγαλύτερο σχηματισμό του ίδιου ευρύτερου χώρου.

Η επιλογή του αποδυνάμωνε πολιτικά την παράταξη που τον είχε αναδείξει και ενίσχυε εκείνη που τον υποδεχόταν, υπό αυτή την έννοια, το πολιτικό «άδειασμα» του ΛΑΟΣ έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε κρυφές συμφωνίες ή προσωπικά ανταλλάγματα.

Αρκεί η δημόσια διαδρομή για να τεθεί το ερώτημα: τι ακριβώς απέμενε από την προηγούμενη κομματική πρόταση όταν ένα προβεβλημένο στέλεχός της επέλεγε ως λύση την προσχώρηση αλλού; Η διαφωνία με το κόμμα του μπορούσε να αποτελεί πράξη συνείδησης.

Η μετέπειτα πορεία του, όμως, τον υποχρεώνει να εξηγεί με ποια σταθερά κριτήρια κρίνει τη διαφωνία των υπολοίπων. ● Η προσωπική συνείδηση και η πειθαρχία των άλλων Τον Δεκέμβριο του 2023, υπερασπιζόμενος κυβερνητική τροπολογία για το μεταναστευτικό, ο κ. Γεωργιάδης υποστήριξε ότι ένας βουλευτής της ΝΔ δεσμεύεται από τις κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης.

Για όποιον επιθυμούσε διαφορετική πολιτική, η διατύπωσή του ήταν χαρακτηριστική: «χαιρετάς και κάνεις κάτι άλλο». Παράλληλα, αναγνώριζε στον Αντώνη Σαμαρά μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας λόγω της προηγούμενης ιδιότητάς του ως πρωθυπουργού και αρχηγού.

Εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα συνέπειας.

Ο ίδιος είχε συγκρουστεί με την κομματική γραμμή του ΛΑΟΣ και είχε ακολουθήσει διαφορετική πορεία.

Θα περίμενε κανείς αυτή η εμπειρία να τον κάνει προσεκτικότερο όταν αντιμετωπίζει τη διαφωνία άλλων βουλευτών.

Βεβαίως, το 2012 αποδέχθηκε τη ρήξη και παρέδωσε την έδρα του.

Αυτό διαφοροποιεί τις περιπτώσεις.

Δεν αναιρεί, όμως, το πολιτικό ύφος με το οποίο εμφανίζεται αργότερα ως επιτηρητής της πειθαρχίας.

Η προσωπική του διαδρομή θα μπορούσε να προσφέρει αφορμή για ουσιαστική συζήτηση σχετικά με τη συνείδηση του βουλευτή.

Αντί γι’ αυτό, προσφέρεται μια προσταγή εξόδου.

Η δημοκρατία μέσα στα κόμματα χρειάζεται περισσότερα από έναν θυρωρό. ● Ο Σαμαράς ως ελπίδα και ως διαγραφόμενος Κατά την προσχώρησή του στη ΝΔ το 2012, ο κ. Γεωργιάδης παρουσίαζε την παράταξη υπό τον Αντώνη Σαμαρά ως οργανωμένη δύναμη ελπίδας, συνδέοντας την ηγεσία της με την αποτροπή μιας καταστροφικής πορείας της χώρας. Τον Νοέμβριο του 2024 δικαιολόγησε τη διαγραφή του ίδιου ανθρώπου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υποστηρίζοντας ότι ο πρωθυπουργός δεν είχε άλλη επιλογή.

Οι περιστάσεις προφανώς αλλάζουν.

Μια παλιά συνεργασία δεν δημιουργεί ισόβια υποχρέωση πολιτικής συμφωνίας.

Ωστόσο, η απόσταση ανάμεσα στις δύο τοποθετήσεις προσφέρεται για κάτι σοβαρότερο από την εύκολη δικαιολογία ότι «έτσι είναι η πολιτική». Πώς αξιολογείται κάθε φορά η ηγεσία; Ποια αρχή επιτρέπει τη μετάβαση από την αποθέωση στην αποδοχή της αποπομπής; Πόσο χώρο αφήνει ο λόγος του για την πιθανότητα να έχει δίκιο εκείνος που διαφωνεί με την εκάστοτε κομματική κορυφή; Η δική μου ανάγνωση είναι ότι αυτές οι διαδοχικές τοποθετήσεις δημιουργούν την εικόνα μιας πολιτικής ευελιξίας ιδιαίτερα συμβατής με την υπεράσπιση της εκάστοτε ηγεσίας.

Πρόκειται για πολιτική εκτίμηση της δημόσιας συμπεριφοράς του.

Και είναι ακριβώς η εκτίμηση στην οποία οφείλει να απαντήσει. ● Η «δόξα» των απολύσεων Υπάρχουν, επίσης, δηλώσεις που αποκαλύπτουν πώς ένας πολιτικός αντιλαμβάνεται την άσκηση εξουσίας.

Στις 13 Νοεμβρίου 2013, συζητώντας το ενδεχόμενο απολύσεων γιατρών στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του ΕΟΠΥΥ, ο τότε υπουργός Υγείας διεκδίκησε την ευθύνη των σχετικών αποφάσεων και χρησιμοποίησε τη φράση: «Μην μου παίρνει τη δόξα η τρόικα». Η δήλωση περιλάμβανε προϋποθέσεις για το εάν θα προέκυπταν απολύσεις, αυτές δεν πρέπει να εξαφανίζονται από την αναπαραγωγή της.

Ακόμη και με αυτή τη διευκρίνιση, η λέξη «δόξα» παραμένει αποκαλυπτική.

Η πιθανή απώλεια της εργασίας ανθρώπων και η αναδιοργάνωση υπηρεσιών υγείας παρουσιάζονταν ως πεδίο προσωπικής πολιτικής επιβράβευσης.

Ένας υπουργός δικαιούται να υποστηρίζει μια δύσκολη μεταρρύθμιση.

Οφείλει να τεκμηριώνει την αναγκαιότητά της, τις συνέπειες και το κοινωνικό της όφελος.

Όταν, όμως, διεκδικεί «δόξα» γύρω από ενδεχόμενες απολύσεις, μεταφέρει το κέντρο βάρους από τους ανθρώπους και τις υπηρεσίες στην προσωπική του εικόνα.

Εκεί βρίσκεται η ουσιαστική κριτική: στην ευκολία με την οποία το κοινωνικό κόστος γίνεται υλικό πολιτικής αυτοπροβολής. ● Τα Τέμπη και η συγγνώμη που δείχνει προς τους άλλους Τον Νοέμβριο του 2023 προκλήθηκαν αντιδράσεις για τις δηλώσεις του σχετικά με το ενδιαφέρον των πολιτών για εξεταστική ή προανακριτική επιτροπή για τα Τέμπη.

Χρειάζεται ακρίβεια: ο ίδιος διευκρίνισε ότι αναφερόταν στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και στην κομματική αντιπαράθεση, απορρίπτοντας την απόδοση ότι είχε δηλώσει γενική αδιαφορία για την τραγωδία.

Ζήτησε συγγνώμη από τους συγγενείς, συνδέοντας όμως το σφάλμα του με το περιθώριο διαστρέβλωσης που, κατά τον ίδιο, είχε αφήσει στους αντιπάλους του.

Η ακριβής καταγραφή δεν τον απαλλάσσει από την κριτική.

Την κάνει σοβαρότερη.

Γιατί να υποβαθμίζεται το ενδιαφέρον για τον κοινοβουλευτικό έλεγχο μιας τέτοιας τραγωδίας; Γιατί η αναζήτηση πολιτικών ευθυνών να εμφανίζεται ως υπόθεση ενός κομματικού μικρόκοσμου; Και πόσο πλήρης είναι μια συγγνώμη όταν στρέφει αμέσως την προσοχή στην κακή πρόθεση των αντιπάλων; Ο πολίτης δικαιούται να ενδιαφέρεται ταυτόχρονα για την ακρίβεια, την εργασία του και τη διερεύνηση μιας τραγωδίας.

Δεν χρειάζεται υπουργική άδεια για να ιεραρχήσει τις αγωνίες του. ● Η συγγνώμη προς τους Εβραίους και ο θαυμασμός για το Ισραήλ Η προηγούμενη στάση του απέναντι σε αντισημιτικές απόψεις αποτελεί ένα ακόμη κεφάλαιο αυτής της διαδρομής.

Το 2017 ζήτησε δημόσια συγγνώμη, αναγνωρίζοντας την υποστήριξη και προώθηση του αντισημιτικού βιβλίου του Κώστα Πλεύρη.

Η αναγνώριση αυτή έχει αξία και πρέπει να καταγράφεται.

Δεν χρειάζεται να αμφισβητήσουμε την ειλικρίνειά της για να εξετάσουμε πολιτικά τη συνέχεια.

Το 2025 δημοσιοποίησε τον έντονο θαυμασμό του για το Ισραήλ, επικαλούμενος τα επιτεύγματά του και τη στρατηγική σημασία του.

Ο σεβασμός προς τους Εβραίους και η καταδίκη του αντισημιτισμού αποτελούν αυτονόητες δημοκρατικές υποχρεώσεις.

Η αξιολόγηση της πολιτικής μιας ισραηλινής κυβέρνησης παραμένει ξεχωριστό ζήτημα.

Η συνέπεια απαιτεί να προστατεύονται τα δικαιώματα όλων και να ελέγχονται οι κρατικές πράξεις ανεξαρτήτως συμμαχιών.

Το ενδιαφέρον εδώ βρίσκεται στην επανεμφάνιση της απόλυτης βεβαιότητας.

Ένας πολιτικός που χρειάστηκε να αναθεωρήσει τόσο σοβαρά τοποθετήσεις του θα μπορούσε να εμφανίζεται περισσότερο αναστοχαστικός.

Αντί γι’ αυτό, ο δημόσιος λόγος του εξακολουθεί συχνά να αφήνει ελάχιστο χώρο στην αμφιβολία. ● Η επικοινωνία ως μόνιμη αντεπίθεση Η επιστήμη της πολιτικής επικοινωνίας προσφέρει εργαλεία για να εξετάσουμε αυτή τη συμπεριφορά.

Η πολιτική προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της τηλεοπτικής προβολής: μεγαλύτερη σημασία αποκτά ποιος τραβά την προσοχή και μικρότερη ποιος εξηγεί πειστικά τις αποφάσεις του .Η πολιτική όλο και περισσότερο μετατρέπεται σε μέσω των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας σε διαδικασία αυξανόμενης επιρροής της λογικής των πολιτών.

Στη δική μου ανάγνωση, η περίπτωση Γεωργιάδη δείχνει τον κίνδυνο να αποκτά η κατάκτηση της προσοχής μεγαλύτερο βάρος από την εξήγηση μιας απόφασης.

Το έντονο στιγμιότυπο κυκλοφορεί εύκολα.

Η τεκμηρίωση απαιτεί χρόνο.

Η θεωρία αποκατάστασης της εικόνας του William Benoit επιτρέπει, επίσης, την κριτική εξέταση των απαντήσεων ενός δημόσιου προσώπου όταν απειλείται η υπόληψή του.

Η εφαρμογή της εδώ αφορά τον τρόπο διαχείρισης των αντιδράσεων, χωρίς να αποδεικνύει προσωπικά κίνητρα.

Το ερώτημα παραμένει απλό: η εξήγηση φωτίζει το επίμαχο γεγονός ή μεταφέρει τη συζήτηση σε εκείνους που άσκησαν κριτική; Αυτό είναι το πρόβλημα μιας πολιτικής παρουσίας που λειτουργεί διαρκώς σε κατάσταση αντεπίθεσης.

Ο αντίλογος αντιμετωπίζεται ως εχθρική ενέργεια και η λογοδοσία κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακόμη έναν καβγά.

Η δημόσια υγεία, όμως, δεν αξιολογείται από το ποιος επικράτησε στο πάνελ.

Η πολιτική συνέπεια δεν αποδεικνύεται από την ταχύτητα της απάντησης, η διαρκής παρουσία στην οθόνη δεν αποτελεί από μόνη της κυβερνητικό έργο.

Ο κ. Γεωργιάδης δικαιούται να ζητά να κριθεί για τις σημερινές του θέσεις.

Οφείλει, όμως, να δεχθεί ότι αυτές θα διαβαστούν δίπλα στις προηγούμενες.

Η μνήμη των πολιτών αποτελεί μέρος της δημοκρατίας.

Τελικά, η πιο αυστηρή κριτική απέναντί του δεν χρειάζεται προσβολές.

Χρειάζεται ημερομηνίες, δηλώσεις και αντιπαραβολή.

Τότε η επιβλητική εικόνα του αλάνθαστου συνομιλητή μικραίνει και εμφανίζεται ένας πολιτικός που απαιτεί από τους άλλους περισσότερη συνέπεια από όση εξηγεί για τον εαυτό του. Ο Άδωνης μπορεί να κερδίζει τηλεοπτικό χρόνο.

Απέναντι στον προηγούμενο Άδωνη, εξακολουθεί να χρωστά απαντήσεις.

Όσο έγραφα το άρθρο από το You Tube ακουγόταν το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου: « Ο Πολιτευτής» https://youtu.be/L27IuWTJh44?si=659DLCFU2Zj7Fju9 *Ο Ανδρέας Θεοδωρακόπουλος είναι Επικοινωνιολόγος και Συγγραφέας. … https://www.documentonews.gr/author/andreas/

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους