Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Panos Haritos :Οι συγκεκριμένες εκλογές στο Ισραήλ, αποτελούν αδιαμφισβήτητα μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην 78χρονη διαδρομή της χώρας.

Τα ζητούμενα για τους Εβραίους πολίτες που αποτελούν το 78% του πληθυσμού συνοψίζονται σε έξι σημεία. 1 Διεξάγονται στη σκιά της 7ης Οκτωβρίου του 2023 με κυρίαρχο στοιχείο τις αποτυχίες των υπηρεσιών ασφαλείας. 2 Η ασφάλεια και οι πόλεμοι που βρίσκονται σε εξέλιξη προβληματίζουν εξίσου, καθώς η πλειοψηφία θα επιθυμούσε σταθερότητα αλλά εμφανίζονται επιφυλακτικοί ή και αντίθετοι σε οποιαδήποτε υποχώρηση και αλλαγή του καθεστώτος που έχει διαμορφωθεί στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. 3 Είναι αντίθετοι στη Νομοθετική Μεταρρύθμιση που επιχείρησε στο παρελθόν κι επιμένει ακόμη ο Νετανιάχου. 4 Κόστος ζωής το οποίο είναι δυσανάλογο των μισθών στη χώρα έχει αυξηθεί λόγο των πολέμων και του πολεμικού προϋπολογισμού που έχει γιγαντώσει τις δαπάνες του υπουργείου Άμυνας. 5 Οι εξαιρέσεις και η διαφορετική αντιμετώπιση των υπερορθόδοξων Εβραίων (κοινωνικά επιδόματα, εξαίρεση από το στρατό) 6 Η κριτική που δέχεται η χώρα και η κοινωνία στο εξωτερικό λόγω της Γενοκτονίας στη Γάζα και της Εθνοκάθαρσης στο Ισραήλ (ωστόσο αυτό προβληματίζει ένα μικρό μέρος των πολιτών κυρίως γιατί θεωρούν πως οι αντιδράσεις σχετίζονται με αύξηση του αντισημιτισμού και όχι με εγκλήματα που διαπράττει ο IDF). Στην αντίπερα όχθη, οι Παλαιστινιακής καταγωγής Ισραηλινοί πολίτες ή αλλιώς Ισραηλινοί Άραβες όπως τους αποκαλούν, αποτελούν το 22% του πληθυσμού.

Από αυτούς μόνο οι Δρούζοι έχουν ενσωματωθεί πλήρως στο Ισραήλ και υποστηρίζουν τα συστημικά κόμματα. Οι Ισραηλινοί Μουσουλμάνοι (Παλαιστινιακής καταγωγής) που αποτελούν πλειοψηφία καθώς και οι Χριστιανοί συμμετείχαν σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις σε ποσοστό που κυμαίνεται στο 50% κι επιλέγουν τα Αραβικά κόμματα.

Ως πολίτες που προσαρτήθηκαν μαζί με τα εδάφη τους από το Ισραήλ, απέκτησαν τις υποχρεώσεις που έχουν όλοι οι πολίτες της χώρας όχι όμως και τα ίδια δικαιώματα.

Πληρώνουν τους ίδιους φόρους με τους Εβραίους συμπολίτες τους, δεν έχουν όμως τις ίδιες παροχές.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του πολέμου με το Ιράν που αρκετοί εξ αυτών στα περίχωρα της Ναζαρέτ, δεν διέθεταν δημόσια καταφύγια για να προστατευθούν στη διάρκεια των βομβαρδισμών.

Επιπλέον στα Ανατολικά Ιεροσόλυμα η πλειοψηφία των κατοίκων δεν έχει δικαίωμα ψήφου στις εκλογές.

Αξίζει να σημειωθεί ό,τι η κλιμάκωση των διώξεων και η αύξηση των βίαιων επιχειρήσεων από στρατό, συνοριοφυλακή αλλά και τους εποίκους έχουν δημιουργήσει ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τη συγκεκριμένη κοινότητα, γεγονός που αποτυπώνεται και στην τελευταία σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης.

Για τους παραπάνω λόγους και για πολλούς ακόμα, το 63% των Αράβων του Ισραήλ είχε εκδηλώσει την πρόθεση να συμμετάσχει στις εκλογές αυτές.

Αν και τα αραβικά κόμματα έχουν συμμετάσχει σε κυβερνήσεις του παρελθόντος, ποτέ δεν πήραν κάποιο υπουργείο και δεν κατείχαν αξιώματα.

Στον απόηχο της 7ης Οκτωβρίου μάλιστα η δεξιά έχει δαιμονοποιήσει τη συνεργασία με τα συγκεκριμένα κόμματα και σε μεγάλο βαθμό αυτό γίνεται αποδεκτό από την κοινωνία σήμερα περισσότερο από άλλες εποχές.

Την προηγούμενη εβδομάδα μάλιστα, η εκλογική επιτροπή πρότεινε τον αποκλεισμό των Αραβικών κομμάτων, ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο επέβαλε αποκλεισμό μόνο σε έναν εκ των ηγετών.

Η συμμετοχή της κοινωνίας ευρύτερα θα καθορίσει και τις ισορροπίες μεταξύ των κομμάτων για τις όποιες μετεκλογικές συνεργασίες – αν και οι συμμαχίες έχουν συμφωνηθεί ήδη από την προεκλογική περίοδο.

Σημαντικό για τη διαδικασία χαρακτηρίζεται και το γεγονός της άφιξης περισσοτέρων από 50.000 ισραηλινών που ζουν στο εξωτερικό με πρόθεση την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης.

Υπάρχει ένα εξαιρετικό άρθρο του Ben Reiff με τίτλο “οι 50 αποχρώσεις της δεξιάς” στο οποίο αποκωδικοποιεί τις συμμαχίες των κυρίαρχων κομμάτων και ξεδιπλώνει το κουβάρι του πολιτικού τοπίου.

Αξίζει να διαβαστεί, κυρίως από όσους θέλουν να κατανοήσουν μια πολιτική πραγματικότητα που δεν είναι και τόσο σύνθετη όσο φαντάζει.

Παραθέτω μεταφρασμένα ένα μέρος του άρθρου που μπορείτε να βρείτε στο 972mag.com “ Το στρατόπεδο υπέρ του Νετανιάχου αποτελείται από τα κόμματα της τρέχουσας κυβέρνησης —το Λικούντ, το Οτζμά Γεχουντίτ, το Θρησκευτικό Σιωνιστικό Κόμμα, το Σας και το Ενωμένος Ιουδαϊσμός της Τορά— καθώς και από δύο ακόμη πρόσωπα από την άκρη δεξιά που ελπίζουν να προσχωρήσουν σε αυτό.

Ο πρώτος είναι ο Όφερ Γουίντερ, ένας απόστρατος ανώτατος αξιωματικός, ο οποίος ηγείται του νέου κόμματος «Αμχά Γισραέλ» (Amcha Yisrael), του οποίου ολόκληρο το εκλογικό πρόγραμμα περιστρέφεται γύρω από την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Γάζα. (Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο Γουίντερ βρίσκεται ακριβώς στο όριο του εκλογικού μέτρου του 3,25%· αν πέσει κάτω από αυτό, όλες οι ψήφοι που θα λάβει θα πάνε χαμένες, ενισχύοντας έτσι την αντιπολίτευση.) Ο δεύτερος είναι ο Μοσέ Φέγκλιν, μία από τις πιο εκκεντρικές προσωπικότητες στην ισραηλινή πολιτική σκηνή, του οποίου το ελευθεριακό κόμμα «Ζεχούτ» (Zehut) κατεβαίνει στις εκλογές με κοινό ψηφοδέλτιο μαζί με το Θρησκευτικό Σιωνιστικό Κόμμα του Μπεζαλέλ Σμότριτς.

Μεταξύ των πιο «χαρακτηριστικών» δηλώσεων του Φέγκλιν συγκαταλέγονται οι εξής: «Κάθε μωρό στη Γάζα είναι εχθρός», «Σκοτώστε ό,τι κινείται», καθώς και η άποψη —ουσιαστικά— ότι ο Χίτλερ είχε δίκιο, αλλά ως προς το λάθος πρόσωπα. Το Λικούντ και ο συνασπισμός Θρησκευτικού Σιωνιστικού Κόμματος-Ζεχούτ έχουν υπογράψει συμφωνία για την κατανομή των πλεονάζοντων ψήφων· αυτό σημαίνει ότι οι ψήφοι υπέρ του Νετανιάχου ενδέχεται τελικά να ενισχύσουν τον Φέγκλιν και τον Σμότριτς, και το αντίστροφο”. “Το αντίπαλο στρατόπεδο των κομμάτων που αντιτίθενται στον Νετανιάχου ηγείται αυτή τη φορά από τον πρώην αρχηγό του ισραηλινού στρατού, Γκάντι Άιζενκοτ, ο οποίος τίθεται επικεφαλής του νεοσύστατου κόμματος «Γιασάρ» (Yashar). Στον ίδιο αποδίδεται η διαμόρφωση του «Δόγματος Νταχίγια» (Dahiyeh Doctrine) —μιας στρατιωτικής στρατηγικής που τελειοποιήθηκε στον Λίβανο και βασίζεται στην ολοκληρωτική καταστροφή των πολιτικών υποδομών, με την ελπίδα ότι οι ντόπιοι κάτοικοι θα στραφούν εναντίον της Χεζμπολάχ.

Πρόκειται για μια προσέγγιση που προμήνυε το δόγμα εξολόθρευσης το οποίο εξαπολύθηκε στη Γάζα τα τελευταία τρία χρόνια. Ο Άιζενκοτ συμμετείχε και σε αυτό: υπηρέτησε στο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο του Νετανιάχου κατά τους πιο φονικούς μήνες της ισραηλινής επίθεσης —εντάχθηκε σχεδόν αμέσως μετά την 7η Οκτωβρίου— για να παραιτηθεί τελικά τον Ιούνιο του 2024, καταγγέλλοντας τον πρωθυπουργό ότι παρεμπόδιζε την επίτευξη συμφωνίας για τους ομήρους.

Τι προτείνει, λοιπόν; Ο Άιζενκοτ έχει δεσμευτεί επανειλημμένα ότι, υπό τη δική του πρωθυπουργία, δεν πρόκειται να δημιουργηθεί παλαιστινιακό κράτος, ενώ μάλιστα επέκρινε τον Νετανιάχου επειδή στο παρελθόν είχε στηρίξει τη λύση των δύο κρατών.

Ο ίδιος τάσσεται υπέρ της ανέγερσης νέων εβραϊκών οικισμών στην «Περιοχή Γ» (Area C) —το 60% της Δυτικής Όχθης που βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο του Ισραήλ— και δεν αποκλείει την οικοδόμηση στην ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη ζώνη E1. Όσον αφορά τη Γάζα, τον Λίβανο και τη Συρία, επιδιώκει να διατηρήσει τουλάχιστον ένα μέρος των εδαφών που το Ισραήλ κατέλαβε στρατιωτικά επί της απερχόμενης κυβέρνησης.

Επιπλέον, δήλωσε πρόσφατα ότι ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, «μάλλον έκανε καλά πράγματα στις φυλακές» —εκεί όπου, από τις 7 Οκτωβρίου, έχουν πεθάνει περισσότεροι από 100 Παλαιστίνιοι εξαιτίας συστηματικών βασανιστηρίων, ιατρικής αμέλειας και στέρησης τροφής.

Στους υπόλοιπους ηγέτες του εν δυνάμει συνασπισμού του Άιζενκοτ συγκαταλέγονται: ο Ναφτάλι Μπένετ (επικεφαλής του κόμματος «Μαζί»/Together), πρώην ηγέτης του συμβουλίου των εποίκων, ο οποίος επιθυμεί την προσάρτηση της «Περιοχής Γ» της Δυτικής Όχθης· ο Αβίγκντορ Λίμπερμαν (του κόμματος «Ισραέλ Μπεϊτένου»), πρώην υπουργός Άμυνας υπό τον Νετανιάχου, ο οποίος δήλωσε τον Νοέμβριο του 2023 ότι «δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα»· και ο Γιαΐρ Γκολάν (του κόμματος «Οι Δημοκρατικοί»), πρώην υπαρχηγός του στρατού, ο οποίος είχε ταχθεί υπέρ του λιμού για ολόκληρο τον πληθυσμό της Γάζας, προκειμένου να αναγκαστεί η Χαμάς να απελευθερώσει τους ομήρους. (Το κόμμα «Οι Εφεδροι – Νέο Οικονομικό Κόμμα» —μια νέα κεντροδεξιά συμμαχία που εστιάζει στην επιβολή της στρατιωτικής θητείας στις κοινότητες των Χαρέντι και στην αντιμετώπιση του κόστους ζωής— είναι επίσης πιθανό να προσχωρήσει στο αντι-Νετανιάχου στρατόπεδο, εφόσον καταφέρει να ξεπεράσει το εκλογικό όριο.) Ωστόσο, αυτό που διαφοροποιεί αυτές τις προσωπικότητες από την τρέχουσα κυβέρνηση είναι, πρωτίστως, η επιθυμία τους να κατευνάσουν την παγκόσμια κατακραυγή εναντίον του Ισραήλ.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Άιζενκοτ έχει δεσμευτεί να πατάξει την «εβραϊκή τρομοκρατία» στη Δυτική Όχθη (αν και το κάνει με το σκεπτικό ότι «βλάπτει το εγχείρημα των εποικισμών»), ενώ είναι πιθανό να επιδιώξει την προώθηση του σχεδίου 20 σημείων του Τραμπ για τη Γάζα —ένα σχέδιο που ο Νετανιάχου έχει αφήσει να βαλτώσει.

Προτάσεις για την εκδίωξη 2 εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη Λωρίδα της Γάζας παύουν να βρίσκονται στο τραπέζι.

Επιπλέον, ο Άιζενκοτ θα σταματούσε την κυβερνητική επίθεση κατά της ισραηλινής δικαιοσύνης και ενδέχεται να διοχέτευε περισσότερους πόρους στην καταπολέμηση των μαφιόζικων ομάδων, οι οποίες έχουν αφεθεί να δρουν ανεξέλεγκτα εντός των παλαιστινιακών κοινοτήτων στο εσωτερικό του Ισραήλ.

Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: Δεν διαθέτουν τις ψήφους” αναφέρει το άρθρο κλείνοντας.

Το δεν διαθέτουν τις ψήφους εδράζεται στις δημοσκοπήσεις και στο ό,τι δεν συγκεντρώνουν 61 έδρες που απαιτούνται για το σχηματισμό κυβέρνησης.

Η κοινή λογική θα οδηγούσε κάποιον που θέλει να απομακρύνει τον αντίπαλό του από την εξουσία, να προτείνει συνεργασία σε ένα από τα αραβικά κόμματα.

Τότε τα κουκιά θα έβγαιναν και ο Νετανιάχου με τον Μπεν Γκβιρ παρέα και με τον Σμότριτς θα έμαπιναν στον αντιπολιτευτικό “πάγο” για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Όμως η άρνηση τους να δουν καινα αντιμετωπίσουν τους Παλαιστινιακής καταγωγής Ισραηλινούς συμπολίτες τους ως ισότιμους κι εταίρους δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για το πως θα εξελιχθούν τα πολιτικά πράγματα αλλά και η καθημερινότητα στην περιοχή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους